»Πιανει πουλια στον αερα!

kassimatis@kathimerini.gr

Nα είναι αλήθεια; Με βεβαιώνουν ότι είναι πράγματι. Αλλά και αν δεν είναι, μικρό το κακό, διότι το περιστατικό αποδίδει στην εντέλεια την προσωπικότητα του ανδρός. Αφορά τον υπουργό (υπουργό ώς χθες το βράδυ τουλάχιστον...) ο οποίος έχει τη φήμη του εξυπνότερου ανθρώπου στο ΠΑΣΟΚ, «ίσως ακόμη περισσότερο και από τον ίδιο τον Γιώργο», όπως οι..
θαυμαστές του επισημαίνουν συχνά. Τον υπουργό για τον οποίο λέγεται ότι αν είχε μόνον είκοσι πέντε χρόνια στη διάθεσή του (τα είκοσι για να σκεφθεί και τα πέντε για να σχεδιάσει...) θα μπορούσε να μεταμορφώσει την Ελλάδα σε παράδεισο.

Αξιοσέβαστη κυρία, η οποία διαμένει στην ίδια πολυκατοικία με αυτόν, μου εξομολογείτο το βράδυ της περασμένης Παρασκευής την απογοήτευσή της από τις επιδόσεις του υπουργού στον ρόλο του διαχειριστή της πολυκατοικίας. Ενα βράδυ ο σημερινός υπουργός (τότε δεν είχε ακόμη κυβερνητικό αξίωμα), καθώς επέστρεφε στο σπίτι, είδε στην είσοδο κάποιους απλούς ανθρώπους, χειρώνακτες του μόχθου ή «εργατικούς», όπως αποκαλούσαν παλαιότερα το είδος οι άνθρωποι της τάξεώς του, να μεταφέρουν διάφορα πράγματα. Με την ευγένεια που τον χαρακτηρίζει, παραμέρισε για να τους διευκολύνει και μάλιστα τους κράτησε τη πόρτα. Αργότερα απεδείχθη ότι επρόκειτο για διαρρήκτες, οι οποίοι είχαν μόλις ξαφρίσει ένα διαμέρισμα.

Εξήγησα στην καλή κυρία ότι ήταν πολύ λογικό αυτό, καθώς οι άνθρωποι που είναι πλασμένοι για τα μεγάλα συνήθως δεν τα καταφέρνουν με τα τετριμμένα της καθημερινότητος. Ανέφερα δε σχετικώς το παράδειγμα του πρωτοπόρου Αμερικανού στρατηγού Οδυσσέα Γκραντ, ο οποίος απέτυχε σε κάθε προσπάθεια του επαγγελματικού βίου του, ώσπου διέπρεψε ως αρχιστράτηγος των Βορείων στον αμερικανικό Εμφύλιο και μάλιστα έχοντας απέναντί του τον χαρισματικό Ρόμπερτ Λι! Αλλά δεν άντεξα περισσότερο και μ’ έπιασαν και εμένα τα γέλια...

Στον διάδρομο

Είμαι βέβαιος, τολμώ να το πω, ότι τα προβλήματα τα σχετικά με τη σύνθεση της κυβέρνησης, που ώς χθες απασχολούσαν τον πρωθυπουργό, λύθηκαν ως διά μαγείας κάπου μεταξύ 6 και 8 μ. μ. χθες. Διότι στις 6 μ. μ., ενώ το Μαξίμου είχε γίνει μύλος από τις διαπραγματεύσεις, τα τηλεφωνήματα και τις συνεννοήσεις περί τον ανασχηματισμό, ο Γιώργος άφησε τους συνεργάτες του σύξυλους και έφυγε, λέγοντας ότι θα επέστρεφε σε δύο ώρες. Ως γνωστόν, ο διάδρομος είναι το ιδεώδες μέρος για να λύσεις τα προβλήματα της βιοτής - όταν, βεβαίως, δεν έχεις τη δυνατότητα να ανοιχτείς στο πέλαγος με ένα κανό...

Απλή λογική

Για την Αριστερά -η οποία βρίσκεται μονίμως εκτός πραγματικότητος- είναι φυσιολογικό να προσπαθεί να δώσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον χαρακτήρα αγώνα κατά του Μνημονίου. Δυσκολεύομαι όμως να κατανοήσω την ανάλογη στάση εκ μέρους του κόμματος που αξιώνει ότι «εκφράζει κατ’ εξοχήν τον αστικό κόσμο». Η απλή λογική λέει ότι οι πιθανότητες να ανατρέψει ο ψηφοφόρος το Μνημόνιο μέσω της επιλογής δημάρχου ή περιφερειάρχη είναι, εκ των πραγμάτων, περιορισμένες. Αν όμως ο πολίτης ψηφίσει ένα πρόσωπο ακατάλληλο για τις εν λόγω θέσεις, το μόνο βέβαιο είναι ότι περιορίζει τις πιθανότητες να βελτιώσει τη ζωή του...

Να σε κάψω Γιάννη...

Ο νέος πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, είναι, για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν, ένας... Πώς να το πω; Ενας καλλιτέχνης; Καλύτερα, μιας και ο λόγος περί του Δόκτορος Βαγγέλα, ένας «μάστορης» της διπλωματίας! Εχω μάλιστα και πρόσφατο παράδειγμα, για όσους δεν πείθονται: Πληροφορηθείς ο Βαγγέλας την πικρία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη για την μάλλον άκομψη αντικατάστασή του από την προεδρία του ινστιτούτου, θεώρησε καλό να κάνει ένα τηλεφώνημα αβροφροσύνης στον προκάτοχό του. «Δεν μπορούσα να μην δεχθώ, ο πρόεδρος με πίεζε από τον Ιανουάριο», του είπε και μπορώ να φαντάζομαι ότι ο Ι. Βαρβιτσιώτης θα τινάχτηκε ώς το ταβάνι από τον θυμό του.

Επρόκειτο ασφαλώς για γκάφα, η οποία -για να το πω κάπως ουδέτερα- θα τόνωσε τη θέρμη των συναισθημάτων του πατριάρχη των Βαρβιτσιώτηδων για τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν θα έλεγα όμως ότι είναι απαραίτητο ο θυμός του Ι. Βαρβιτσιώτη να έχει στενοχωρήσει τον πρόεδρο της Ν. Δ. Διότι πληροφορούμαι ότι ο Α. Σαμαράς (ίσως λόγω της συσσωρευμένης πικρίας από την εποχή της αυτοεξορίας του στην Κηφισιά) θα ήθελε για ορισμένες πολιτικές οικογένειες του κατεστημένου της Ν. Δ. να έχουν την μοίρα των δεινοσαύρων. Και αφού δεν μπορεί ακόμη να τα βάλει με τον Κώστα Καραμανλή, ξεκινά από τους τριγύρω...

Τους έλειψε

«Εντυπωσιακή η σκηνή, μαγευτική η ατμόσφαιρα, ωραία η μουσική, αλλά, βρε παιδί μου, αυτό που έλειπε ήταν ο Γιώργος Νταλάρας...». Το πλέον εύστοχο σχόλιο που άκουσα για τη συναυλία των U2 την περασμένη Παρασκευή.

Πιστή στην παράδοση

Οι γονείς των παιδιών τα οποία πρόκειται σε λίγες ημέρες να ξεκινήσουν τη μαθητική ζωή από την Α΄Δημοτικού του Κολλεγίου Αθηνών ένιωσαν το περασμένο Σάββατο τεράστια χαρά και ικανοποίηση, όταν ανάμεσά τους στο αμφιθέατρο του Κολλεγίου διέκριναν την υφυπουργό κυρία Φώφη Γεννηματά. Σε μια περίοδο δοκιμασίας για τα λαϊκά στρώματα, ήταν πολύ σπουδαίο για τους απλούς ανθρώπους του λαού να βλέπουν μία αληθινή δέσποινα της πασοκικής αριστοκρατίας να μένει πιστή στη σοσιαλιστική παράδοση του κινήματος, να επιλέγει το δικό τους σχολείο για το τέκνο της και όχι, φέρ’ ειπείν, το Eton, το Harrow ή το Winchester...