»Στην κοιλια του βοα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΝΕΑ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ έχει τόσο ενδιαφέρον στα κόμματα όσο η σχέση του πρώην με τον νυν. Η ιστορία Σημίτη- Παπανδρέου είναι γνωστή. Τα κρυφά ραντεβού της διαδοχής τα διαδέχθηκε σχετικά γρήγορα η ψυχρότητα και τελικά η ρήξη. Τους χώρισε η ήττα του 2004. Δεν ξαναβρέθηκαν στη μεγάλη νίκη του 2009. Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή του «όχι» του Αντώνη Σαμαρά στην ψηφοφορία που έγινε στη Βουλή για τα οικονομικά μέτρα συνδέεται με τη σχέση του με τον Κώστα Καραμανλή. Ο πρώην..
πρωθυπουργός αποτελεί ψυχολογικό αίνιγμα. Ενας «ζεμανφού» της πολιτικής που δεν αισθάνεται την υποχρέωση να τοποθετηθεί δημοσίως, αλλά περιφέρεται στη Βουλή αστεϊζόμενος, λες και ό,τι συμβαίνει ουδόλως τον αφορά.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ έτσι; Ο απαθής Καραμανλής εξακολουθεί να είναι σημείο αναφοράς για μεγάλο- πιθανώς το μεγαλύτερο- μέρος των βουλευτών της Ν.Δ. Ο ίδιος μπορεί να μην πήρε θέση, ωστόσο πολλοί από τους καραμανλικούς ξεσπάθωναν υπέρ του «όχι». Στην ίδια γραμμή και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που κι αυτός είναι εκλεκτικός στην παρουσία του. Η λογική είναι απλή: η αντιπολίτευση κάνει αντιπολίτευση. Η συναίνεση είναι επικίνδυνη απέναντι σε μια κυβέρνηση Παπανδρέου που έχει το μυαλό της σε εξεταστικές και ειδικά δικαστήρια. Η μόνη λύση είναι η μετωπική σύγκρουση.
Ο Σαμαράς μπορεί να είχε μια δική του λογική στο «όχι». Το ερώτημα όμως είναι σε ποιο βαθμό ενσωματώθηκε τελικά στην ανάγκη αυτοπροστασίας του καραμανλισμού. Δεν ήταν αυτή η αρχική πρόθεσή του. Μεταξύ 4ης Οκτωβρίου και 29ης Νοεμβρίου του 2009, ο Αντώνης δεν πολιτεύθηκε ως κατεστημένος υποψήφιος. Ή έτσι νόμιζε. Τους πρώτους τρεις μήνες της αρχηγίας του έπαιξε με τολμηρό τρόπο το παιχνίδι της συναίνεσης με τον Γιώργο Παπανδρέου, με τον οποίο τον συνδέει προσωπική σχέση. Και στις εξεταστικές είπε «ναι». Και στα εξωτερικά έβαλε πλάτη, όπως φάνηκε από τις προσπάθειές του στο ΕΛΚ και τα διαβήματα στην Ανγκελα Μέρκελ στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. στις 25-26 Μαρτίου.
Η ΣΤΑΣΗ αυτή είχε μια λογική και, κυρίως, μια πολιτική ηθική. Στις εξεταστικές, ο Αντώνης έπαιρνε την αναγκαία απόσταση από τα σκάνδαλα και τις παθολογίες της καραμανλικής διακυβέρνησης. Στην οικονομία, έδινε ένα δείγμα ηγετικής γραφής που έβαζε την ανάγκη αυτοσυντήρησης της χώρας πάνω από τη μικροπολιτική του δικομματισμού. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να κρατηθεί σε αυτή τη γραμμή. Ο Σαμαράς δεν ήθελε να χρεωθεί- πολιτικά και κοινωνικά- το ΔΝΤ, ενώ δεν μπορούσε να πάει μέχρι τέρμα στην πολιτική κάθαρση που προωθεί το ΠΑΣΟΚ, όπως φάνηκε με την άρνηση στην Εξεταστική για την Οικονομία. Ετσι όμως ο Αντώνης βρέθηκε στη φαρμακερή αγκαλιά του καραμανλισμού. Μπορεί τα κίνητρά του να είναι διαφορετικά και, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, να διέγραψε τον Τέλη Παυλίδη. Επί της ουσίας όμως, και τη σκυτάλη του πολιτικού αρνητισμού παίρνει από τον Καραμανλή, και απολογητής του γίνεται σιγά σιγά. Κάτι που δικαιώνει τη φήμη του Κώστα ως νωχελικού βόα της πολιτικής που υπνωτίζει τα θύματά του πριν τα καταπιεί.
Φυσικά, όλα αυτά έχουν μια εξήγηση. Σε αντίθεση με ό,τι νόμιζε ο ίδιος και η φούχτα των αρχικών υποστηρικτών του, ο Σαμαράς μπορεί να εξελέγη την 29η Νοεμβρίου γιατί ήταν ο πιο φυσικός συνεχιστής του Καραμανλή και όχι ο αρνητής του.