»ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΚΑΙ ΒΑΠΟΡΙΑ...

Του ΣΤΑΥΡΟΥ Π. ΨΥΧΑΡΗ ΒΗΜΑ

Πόσων ειδών «λαδώματα» υπάρχουν;- τουλάχιστον δύο: τα ιδιωτικά και τα δημόσια. Συχνά αναφερόμαστε στα λαδώματα της πρώτης κατηγορίας. Είναι εκείνα που γίνονται από ιδιώτες οι οποίοι επιδιώκουν είτε να διασφαλίσουν νόμιμα και δίκαια συμφέροντά τους είτε να εξυπηρετήσουν άνομα συμφέροντα και να συναποκομίσουν αθέμιτα κέρδη. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν περιπτώσεις όπως εκείνες που εκκρεμούν στη Βουλή, σε Επιτροπές που εξετάζουν καταγγελίες για δημόσια ...σκάνδαλα.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν τα δημόσια λαδώματα, τα οποία κατά κανόνα έχουν διεθνή, διακρατικό χαρακτήρα. Τα περισσότερα από τα διεθνή και δημόσιου χαρακτήρα λαδώματα είναι πολλές φορές όχι απλώς ομολογημένα αλλά και προαγγελλόμενα!

Οταν ένας ηγέτης κυβερνήσεως ή κράτους πηγαίνει επισήμως σε μιαν άλλη χώρα συνοδευόμενος από τους επικεφαλής μεγάλων δημοσίων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων της χώρας του, γιατί τους έχει μαζί του; Φυσικά για να κλείσουν δουλειές- οι συμφωνίες διευκολύνονται καθώς κάθε πλευρά έχει να προσφέρει στην άλλη ποικίλα «αγαθά», από πολιτική στήριξη έως χρυσοφόρες συμβάσεις.

Οι παλαιότεροι ενθυμούνται ασφαλώς δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, κατά τις οποίες δύο μεγάλοι ηγέτες της σύγχρονης περιόδου (ο Κ. Καραμανλής τη δεκαετία του ΄70 και ο Α. Παπανδρέου την επόμενη δεκαετία του ΄80) πιεζόμενοι από ξένα συμφέροντα έλυσαν με «μοιρασιά» τους γόρδιους δεσμούς της εποχής τους!

Ο Κ. Καραμανλής πιεζόμενος από τον (φίλο του) πρόεδρο της Γαλλίας Ζισκάρ ντ΄ Εστέν και, ταυτοχρόνως, από τον καγκελάριο (επίσης φίλο του) της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ «μοίρασε» στα δύο τη δουλειά της έγχρωμης τηλεόρασης: έπρεπε η Ελλάδα να επιλέξει ένα σύστημα για την εισαγωγή της νεότευκτης έγχρωμης τηλεόρασης, είτε το γερμανικό Ρal είτε το γαλλικό Secam. Ο Καραμανλής τελικά διάλεξε και τα... δύο!! Το ένα για τη μετάδοση και το δίκτυο, το άλλο για τα στούντιο και τις παραγωγές. Ασύμφορη οικονομικά η απόφασή του αλλά... σοφή καθώς χρειαζόταν την υποστήριξη και των δύο για να γίνει δεκτή η Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στην επόμενη δεκαετία ο Α. Παπανδρέου μοίρασε την «αγορά του αιώνα» στα δύο: μισά μαχητικά αεροπλάνα από τη Γαλλία (τα Μιράζ) και μισά από τις ΗΠΑ (τα F16).

Στις ημέρες μας είναι γνωστόν ότι εκκρεμούν αποφάσεις της ελληνικής κυβερνήσεως για την αγορά πολεμικών σκαφών (φρεγάτες) και μαχητικών αεροσκαφών νέας γενιάς. Ενδιαφερόμενοι να μας προμηθεύσουν με τα είδη αυτά είναι και οι Γάλλοι και οι Γερμανοί και οι Αμερικανοί. Περισσότερο φαίνεται να πιέζουν οι Γάλλοι και οι ανταγωνιστές τους Γερμανοί, καθώς φημολογείται ότι τους είχε δώσει υποσχέσεις ο προηγούμενος πρωθυπουργός και δεν τις ετήρησε.

Ας μην εκπλήσσεται συνεπώς η Κοινή Γνώμη. Και επειδή ούτως ή άλλως οι προμήθειες θα γίνουν, ας φροντίσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου να συναποκομίσει από τις περιπτώσεις αυτές τα δυνατόν μεγαλύτερα πολιτικά κέρδη...