»Η Ελλαδα στην Τενια Μακρη

της Ρέας Βιτάλη protagon.gr

-Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμη;
-Αχ κυρία Τένια μου… Έτσι που έγιναν τα πράγματα, ούτε και γω ξέρω αν μπορείτε να με βοηθήσετε.
-Προσπαθήστε. Πώς θυμάστε την παιδική σας ηλικία;
-Eδω είναι τα δύσκολα! Ξέρετε, εγώ γεννήθηκα και πέθανα πολλές φορές οπότε την έννοια «παιδική ηλικία» δεν μπορώ να την προσδιορίσω. Γενικώς η μάνα μου ήταν πολύφερνη νύφη και μου χάρισε πολλούς πατεράδες. Όλους τους γοήτευε, όλοι την ποθούσαν. Να! Για να ξεκινήσουμε από κάπου, θα σας διηγηθώ την πιο μακρινή μου-πρόσφατη ανάμνηση. Με ξυπνάει που λέτε η μάνα μου, με αγκαλιές και... φιλιά και μου φώναζε «Έρχεται, έρχεται ο πατέρας σου από το Παρίσι! Ντύσου να πάμε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούμε. Ήρθε η ώρα να τον γνωρίσεις.» Χρόνια και χρόνια το σπίτι μας ήταν σε ατμόσφαιρα θλίψης, σιωπής, πένθους. Έτσι λοιπόν, καθώς την έβλεπα χαρούμενη, άνοιξε η καρδιά μου. Κάτι θα ’ξερε η μάνα μου που τον περίμενε τόσο ανυπόμονα.

-Και λοιπόν ;

-Ήρθε. Κύριος, γοητευτικός, κομψός, με χοντρά φρύδια… Μεγάλη κουβέντα θα πω. Ήταν αυτός που μας άξιζε! Σοβαρός, περίεργα προστατευτικός. Όχι με αγκαλίτσες και τέτοια. Να φανταστείτε συχνά έλεγε «Θα σε πετάξω στο νερό και θα μάθεις να κολυμπάς». Με το που ήρθε δε, του καρφώθηκε μια ιδέα. Να με βάλει στην ΕΟΚ. Ξέρετε τώρα, κάθε γενιά έχει και μια απειλή για τα παιδιά… «Θα σε κλείσω στο Τσοτίλι» ή «Θα σε στείλω στην Κοριαλλένιο». Εμάς ο μπαμπάς μας έλεγε «Θα σε βάλω στην ΕΟΚ να ησυχάσω». Και μ΄έβαλε και νόμιζε ότι ξένοιασε. Βέβαια τώρα που τα φέρνω στο μυαλό, η μάνα μου είχε ήδη κάνει νταραβέρι με κάποιον άλλον που για να με πάρει με το μέρος του μου έλεγε «Να πεις στο πατέρα σου να σε βγάλει έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ». Δεν ήξερα ποιον ν΄ακούσω. Ο μπαμπάς μου λοιπόν με τα χοντρά φρύδια κάποια στιγμή, μπαΐλντισε να το πω, σιχτίρισε… Έβριζε και πολύ ξέχασα να σας αναφέρω. Σκληρός άνθρωπος αλλά δίκαιος. Σαν να τα μούντζωσε εν πάση περιπτώσει και με ανέλαβαν γι΄αρκετό καιρό κάποιοι που ούτε τους θυμάμαι. Δεν μπόρεσαν να καλύψουν το κενό της ψυχής μου. Δεν τους εμπιστευόμουν σαν το πατέρα μου. Και είχαν και την έπαρση της δανεικής εξουσίας. Με είχαν δεδομένη.


-Καταλαβαίνω. Και μετά;


-Μετά ήρθε ο δεύτερος πιο αγαπητός μου πατέρας. Το ακριβώς αντίθετο του πρώτου. Ήταν ο τύπος που κακομαθαίνει τα παιδιά του. Όχι! Θέλω να είμαι δίκαιη. Δεν τα κακομαθαίνει, τα καλομαθαίνει. Τι γέλια και τι τραγούδια και τι χοροί! «Ότι θέλει το παιδί» έλεγε στη μάνα μου. Δεν ήταν να κλάψω «Δώστα όλα! Δε μπορώ να το βλέπω να κλαίει». Τον πήρα είδηση κι εγώ και έκανα ό,τι γούσταρα. Ό,τι μου πέρναγε από το μυαλό το ζήταγα και αυτός δε μου χάλαγε χατίρι. Άσε από χαρτζιλίκι! Ανεξέλεγκτα!!


-Με την ΕΟΚ τι έγινε;


- Εκεί με άφησε! Α τόχε αυτό ο μπαμπάς μου. Δεν είχε γραμμή. Μια έτσι μια αλλιώς. Για να καταλάβετε, είχε ένα ταξί και μόλις διαισθάνονταν στενοχώρια, μας έβαζε όλους μέσα και μας πήγαινε βόλτες. Έγραφε, έγραφε το ταξίμετρο. Δε βαριέσαι! Τι διαδρομές όμως μας έκανε!!! Και που δε μας πήγε...Χαρισματικός, large. Ήταν για όλους!


-Και μετά;


-Aφήστε τα κυρία Τένια… Τόσο γλεντοκόπι δεν άντεξε και κλονίστηκε η υγεία του. Τάχε και τα χρονάκια του! Βρήκε και μια νεαρή κυρία, να το πω κομψά, στα γεράματα, που τον έκανε ότι ήθελε. Χέσε μας εμάς! Εδώ που τα λέμε… Και τι άλλο να μας κάνει! Όλα μας τάκανε!! Πόσο ν΄ασχοληθεί μαζί μας; Το θέμα όμως ήταν, πώς να μαζευτούμε εμείς με τη φόρα που είχαμε πάρει; Τι τραβήξαμε κυρία Τένια μου! Γκόμενοι να μπαινόβγαιναν, βρικόλακες του παρελθόντος να βάζουν χέρι στη περιουσία και να καμώνονται το σωτήρα… Μια κατάσταση!!!


-Και μετά;


-Nα ’ναι καλά η μάνα μου. Είχε ένα alarm στην ψυχή. Διάλεξε έναν για πατέρα μας. Πώς ήταν ο προηγούμενος; Kαμία σχέση! Τι ξινίλα ήταν αυτή! Ένας άνθρωπος προσηλωμένος, χωρίς ίχνος γοητείας. Ποτέ δεν ένιωσα να μ΄αγαπάει. Σαν να μην είχε αισθήματα μόνο καθήκον. Δεν με κοίταζε στα μάτια,ποτέ! Δεν μπόρεσα να τον ψυχολογήσω. Περίεργα χρόνια…Κάναμε και μια μεγάλη δεξίωση, με θέμα «Ολυμπιάδα». Αυτή μας μάρανε. Τώρα τα καταλαβαίνω. Όλοι έτρωγαν τον αγλέουρα και κείνος δήλωνε ότι νηστεύει. Νήστευε; Τι να σας πω! Πώς να τον χαρακτηρίσω; Δεν κατάφερε να με προσεγγίσει κυρία Τένια μου στο ελάχιστο. Ένιωθα ότι μας νοικοκύρευε…Μας νοικοκύρεψε; Tι να σου πω. Στεγνός. Αψυχολόγητος. Δεν με πήγε και δεν τον πήγα να σας το πω απλά.


- Και μετά;


-Όπως τα φαντάζεστε…Θερμή γυναίκα η μάνα μου. Μετά από τόση ξινίλα έπεσε στην αγκαλιά ενός νέου. Πέρναγαν και τα χρόνια. Σου λέει να ευχαριστηθώ κρεβάτι. Όλο εκεί το μυαλό της! Νέος, νταβραντισμένος, με ωραίο τρόπο ομιλίας. Τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Κι αυτός έβγαλε τα παπούτσια του, ξάπλωσε στον καναπέ και… Αραχτός! Μόνο προσέλαβε κάτι νταντάδες να μας προσέχουν. Κάτι απαίσιες, μεγαλομανείς! Που πήραν αμέσως ψηλά τον αμανέ! Και ‘μείς του λέγαμε «Δεν είναι όπως σου δείχνουν. Μόλις εσύ φεύγεις αυτές φοράνε τα ρούχα σου και κατακλέβουν». Δεν μας άκουγε κυρία Τένια… Είχαμε και ‘μεις μεγαλώσει πια… Βλέπαμε τον κίνδυνο να ’ρχεται αλλά είχε τον ασήκωτο. Φαντάζεστε να φτάνει το κακομαθημένο παιδί να συμβουλεύει το γονιό; Τέτοιο αραλίκι!!

-Το παιδί δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Ίσως να το βολεύει να μετατοπίζει την ευθύνη…

-Αυτό ακριβώς κατάλαβα. Και ντρέπομαι για μένα… Πέρασαν τα χρόνια. Δεν γίνεται να καλύπτομαι πίσω από τις απογοητεύσεις και τα διαζύγια της μάνας μου. Λέω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Τέρμα τα κανακέματα, οι δικαιολογίες. Πρέπει ν΄αναλάβω ακέραια την ευθύνη. Αλλά πώς;


-Και η μάνα σου…

-Πρώτα πεθαίνει ο άνθρωπος και μετά το χούι κυρία Τένια μου. Ψοφάει για όνειρο αλλά πλέον ψαλιδίστηκαν τα φτερά της και είναι να την κλαίνε οι ρέγκες. Σαν παλιά αρτίστα που αρνείται την ωριμότητα. Έχει γνωρίσει πια έναν άλλον νέο άνθρωπο. Καλός! Χρυσός! Κι αν σου πω τι λάτρεψα πιο πολύ πάνω του!!! Δεν είναι χαρισματικός. Ναι όπως τ΄ακούς! Όγκωσα χαρισματικούς…Ίσως γιατί μεγάλωσα, ίσως γιατί δεν ψάχνω δικαιολογίες. Μπούκαραν και οι τοκογλύφοι στο σπίτι. Καταχρεωμένοι ήμασταν! Δεν χρειάζεται να σας το διευκρινίσω. Χωριό που φαίνεται! Και το παλικάρι δίνει αγώνα…Που να τα βγάλει πέρα με δαύτους; Που χαρίζονται προσόντα; Α ξέχασα να σας πω κυρία Τένια μου, ότι ο νέος πατέρας έχει μεγάλο κόλλημα με τη γυμναστική. Όλη μέρα στο γυμναστήριο. Ξέρετε! Εκείνα τα ποδήλατα που νομίζεις ότι τρέχεις κι όμως είσαι πάντα στο ίδιο το σημείο.Έτσι ακριβώς μας χειρίζεται, έχει αυτό το σύνδρομο! Την μη απόλυτη αίσθηση τόπου και χρόνου. Αλλά…Και ποιόν να βρούμε καλύτερο! Έτσι που καταντήσαμε εμείς δε ξέρω αν ψάχνουμε πατέρα ή μαλ… Άστο κυρία Τένια μου! Δεν καταδέχομαι να προσποιούμαι την ανήξερη παρθένα. Τόσα χρόνια… Ότι ασημικό πλέον έχουμε, ότι έργο τέχνης…( Κι αν είχαμε!!!) Το βγάζουμε πια στη γύρα! Αλλά ξέρετε τι έμαθα; Αν δεν αναλάβεις την ευθύνη σου, κανένας τρίτος δεν θα σε σώσει. Κι εν πάση περιπτώσει η δικιά μας κούτρα τα ’θελε και τα ’παθε, τα παιδιά μας τι χρωστάνε; Να βιώσουν την ανασφάλεια, τη ανεντιμότητα. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι αν μη τι άλλο θα μάθουν την αλήθεια. Μ΄ αυτή μόνο θα πορευτούν από δω και πέρα.

Αυτά κυρία Τένια μου. A! Kι άλλο ξέχασα. Ετούτο το παλικάρι είναι γιός εκείνου που δε μας χάλαγε χατίρι και το άλλο παλικάρι ήταν ανιψιός του άλλου με τα φρύδια…Γενικώς, χρόνια και χρόνια είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Μπάχαλο! Γι αυτό να σας διευκρινίσω. Δεν ήρθα για συμβουλή αλλά για να τα πω κάπου. Τι σας οφείλω;


-Μια που είναι η πρώτη φορά λέω να μη σας πάρω…Κι άλλωστε η περίπτωση είναι ιδανική για να τη περιφέρω στα συνέδρια ως μοναδική.

-Με κολακεύετε κυρία Τένια μου! Αλλά θα μου επιτρέψετε…Πλέον πληρώνω στο ακέραιο τους λογαριασμούς μου γιατί τίποτα στη ζωή δεν πλήρωσα πιο ακριβά από το – δωρεάν-. Και με απόδειξη παρακαλώ.



Υ.Γ Κυρία Τένια μου χθές το βράδυ παρακολούθησα στη τηλεόραση συνέντευξη του Α.Βγενόπουλου στον Ν.Χατζηνικολάου. Και ξέρετε τι έπαθα; Aρχισα να φωνάζω "πατέρα!"
Πώς το εξηγείτε κυρία Τένια μου; Το πιο κουφό δε, είναι ότι είδα την μάνα μου, να τον καλοβλέπει... Δεν ησυχάζει κυρία Τένια μου!