Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

»Πλουσιωτατον του ελαχιστου

Στέλιος Μάινας http://www.aixmi.gr/index.php/plousiotaton-tou-elaxistou/



Οι άνθρωποι είμαστε «τα συστατικά» του περιβάλλοντός μας. Αντλούμε απ’ αυτό, μαθαίνουμε, αφομοιώνουμε, το περνάμε στη συμπεριφορά μας, στα χαρακτηριστικά μας, στη φωνή μας, στο είναι μας. Είμαστε ευτυχείς, και φαινόμαστε, όταν το περιβάλλον ευδοκιμεί -δυστυχείς και αρνητικοί, όταν μας πιέζει και μας ...αποκλείει.Όταν λείπεις… ξεχνάς. Μια φυσική προσαρμογή του μυαλού σε άλλες παραστάσεις, συνθήκες, καταστάσεις, για να κατανοήσεις και να αντιληφθείς καλύτερα το περιβάλλον σου.
Έλειψα λοιπόν, και ξέχασα. Όχι λησμονιά, λήθη, όχι απουσία, απλά προσωρινό πάγωμα μιας τελευταίας εικόνας που άφησα τη χώρα μου και βρέθηκα για λίγο παρέα με ξένες και μακρινές εικόνες. Πολύ μακρινές εικόνες που δεν θύμιζαν τίποτα απ’ όσα έχω δει, με μεγέθη που αλλάζουν σε μια Ήπειρο, σε μια πόλη, που το επιβλητικό, το μεγάλο και το ογκώδες είναι καθημερινό, αναγνωρίσιμο και οικείο. Από το αεροπλάνο ακόμα διαπιστώνεις πως ακόμα και η φύση θέλει να σου υποδείξει ότι εδώ όλα είναι υπερμεγέθη, από κτίρια, δρόμους, αυτοκίνητα, μέχρι τις μερίδες του φαγητού, κι όλα αυτά με την πατίνα και τον ενθουσιασμό του καινούργιου του πρόσφατου, σε συγκλονιστικό ανακάτεμα φυλών και γλωσσών, που σε παραπέμπει κατευθείαν στον Πύργο της Βαβέλ και τη Βαβυλώνα.
«Υπάρχουν πολλά μήλα στο Δέντρο, αλλά μόνο ένα είναι το Μεγάλο Μήλο», υπερηφανεύονται οι Νεοϋρκέζοι, μια ιδιαίτερη κατηγορία Αμερικανών που υπερηφανεύονται για την ευρωπαϊκή τους φινέτσα και την αμερικάνικη πρακτικότητά τους, σ’ αυτή την πόλη που το φως της μέρας μπερδεύεται με τα νέον, και η δύση του ηλίου με τη σκιά που ρίχνουν οι ουρανοξύστες. Γιατί, πράγματι, αυτή η πόλη ποτέ δεν κοιμάται -όλο το εικοσιτετράωρο οι ρυθμοί της είναι ακατάπαυστα στο ζενίθ. Από καντονέζικη πάπια στις τρεις τη νύχτα μέχρι σουβλάκι, κι από τζαζ κλαμπ που ξενυχτάει μέχρι μπουζούκια και χορό της κοιλιάς, κι όλα αυτά με μια πολυχρωμία, που σου δημιουργεί την αίσθηση πως εδώ έχουν συγκεντρωθεί όλες οι φυλές του πλανήτη. Μια βόλτα στον υπόγειο και θα βρεθείς από τον Καύκασο στην Ωκεανία και από την Λαπωνία στο Καμερούν.
Ξεχωριστή θέση μέσα σ’ αυτό το φυλετικό «πάτσγουορκ» εννοείται πως κρατάει το ελληνικό στοιχείο. Μπορεί ο Σαββόπουλος να λέει «Των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλους Γαλαξίες», εδώ το βλέπεις στην πράξη. Αστόρια, «Μικρή Αθήνα» την λένε και μοιάζει… Λίγο πιο ήσυχη, λίγο πιο χαλαρή απ’ τη δική μας, με τα μαγαζάκια, τις «μαρκέτες» της, τις καφετέριες και τα παραδοσιακά της καφενεία, και φυσικά με το δορυφορικό της πιάτο για συνεχή επικοινωνία με την πατρίδα.
Αν μπεις σε ελληνικό σπίτι ξεχνάς πως είσαι εκτός Ελλάδας. Σαν οι άνθρωποι να επιμένουν να διαγράφουν στην καθημερινότητά τους οτιδήποτε δεν είναι Ελληνικό, απ’ την ώρα που θα τελειώσουν τη δουλειά τους και θα γυρίσουν στο σπίτι τους, στο καταφύγιό τους… «Κάθε χρόνο λέω, αυτός είναι ο τελευταίος, γυρίζω στη ...ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩhttp://www.aixmi.gr/index.php/plousiotaton-tou-elaxistou/

Δεν υπάρχουν σχόλια: