»Το Μνημονιον αγος

Tου Θανου Bερεμη*ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Καθώς πυκνώνουν οι δυσκολίες που προκαλεί η πολιτική της λιτότητας στη ζωή του μέσου πολίτη, οι αυθαιρεσίες των «κλεφταρματολών» του συστήματος γίνονται περισσότερο αισθητές. Με κορυφαίο παράδειγμα θράσους τις στάσεις εργασίας των υπεράριθμων του ΟΣΕ, ο μέσος άνθρωπος που εξαρτάται από τις δημόσιες συγκοινωνίες, βρίσκεται ανάμεσα στη..
σφύρα των απεργών και στον άκμονα της αβελτηρίας των ΗΣΑΠ. Ο εν λόγω οργανισμός, έπειτα από πενταετία ημίμετρων, εξακολουθεί να αλλάζει τις γραμμές του ηλεκτρικού και να παραπέμπει τους επιβάτες σε λεωφορεία που τις ώρες αιχμής περίπου ακινητοποιούνται από τη Νέα Ιωνία ώς τα Ανω Πατήσια.

Αν οι υπεύθυνοι έκαναν τον κόπο να διαπιστώσουν μόνοι τους αυτά που καθημερινά υφίσταται το κοινό, θα προτιμούσαν να κλείσουν ολόκληρη τη γραμμή Μοναστηράκι - Κηφισιά, δίνοντας έτσι στον κόσμο την ευκαιρία να ανακαλύψει άλλες οδούς συγκοινωνίας, ώσπου να αποκατασταθούν οι γραμμές οριστικά.

Το υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε πρόσφατα αναλυτικά στοιχεία για τις έντεκα ζημιογόνες ΔΕΚΟ. Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο μέσος μισθός στις επιχειρήσεις αυτές του Δημοσίου ανέρχεται σε 40.772 ευρώ και είναι υπερδιπλάσιος από τους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα. Προηγείται ο μέσος όρος των μισθών των ΗΣΑΠ με 56.554 ανά εργαζόμενο. Σε πέντε από τις ΔΕΚΟ το συνολικό μισθολογικό μόνο κόστος ξεπερνάει τα έσοδα. Οι έντεκα πιο ζημιογόνες ΔΕΚΟ για το 2009 υπήρξαν ο ΟΣΕ, ο Εθνικός Διαχειριστής Σιδηροδρομικής Υποδομής, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τα ΗΛΠΑΠ, η ΕΘΕΛ, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα Α. Ε. και έπονται οι άλλες πέντε.

Οι ζημίες των έντεκα από το 2007 ώς το 2009 αυξήθηκαν κατά 31% και ανήλθαν σε 1.711.311.680 ευρώ για το 2009. Αντί ωστόσο τα πολιτικά κόμματα, με πρώτη τη Ν. Δ., να διαμαρτύρονται για τις ΔΕΚΟ, σκιαμαχούν με το Μνημόνιο.

Τη δύσκολη αυτή εποχή που διέρχεται η χώρα θα περίμενε κανείς περισσότερη περίσκεψη από τους σταθμούς τηλεθέασης και μεγαλύτερη κοινωνική αλληλεγγύη, ιδιαίτερα από τα κόμματα της Αριστεράς. Αντ’ αυτών πλεονάζει το μένος κατά της εφαρμογής του αναπόφευκτου Μνημονίου ωσάν η κατάργησή του να αποτελούσε άμεση πανάκεια για όλα μας τα δεινά. Τα δύο μεγάλα κόμματα, αντί να ζητούν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την κακοδιαχείριση της οικονομίας (από το 1982 το ένα και από το 2004, το άλλο) έχουν αποδυθεί σε ανταγωνισμό κατηγοριών και λαϊκισμού. Τα μικρά κόμματα συνέβαλαν στο χάος με τον αντιμεταρρυθμιστικό τους φανατισμό ως προς τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της κ. Γιαννάκου και το ασφαλιστικό του κ. Γιαννίτση. Μερικοί από αυτούς αγωνίζονται ακόμα για να αποθαρρύνουν και τις λίγες σωτήριες ξένες επενδύσεις στη χώρα μας.

Εσχάτως παρακολούθησα τηλεοπτική συζήτηση με τους υποψήφιους δημάρχους Αθηνών και άκουσα με έκπληξη τον συντονιστή δημοσιογράφο να θέτει ως πρώτη, και καθοριστική για τη συνέχεια, ερώτηση στους υποψηφίους, ποια ήταν η θέση τους έναντι του Μνημονίου! Θα νόμιζε κανείς ότι είχαμε να κάνουμε με εθνικές εκλογές για την κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση και όχι με εκλογές Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μόνο ο κ. Καμίνης θύμισε στον εν λόγω δημοσιογράφο ότι το Μνημόνιο είναι πλέον πραγματικότητα και ρυθμιστής της οικονομικής μας ζωής και ότι αυτό που μπορεί να απασχολήσει τους δήμους είναι η σχετική εξομάλυνση των δεινών που θα προκαλέσει στις πόλεις η σημερινή έλλειψη πόρων. Ο νυν δήμαρχος Αθηνών μονοπώλησε με αδιάκοπες παρεμβάσεις τους μονολόγους και με περίσσευμα μένους κατά του Μνημονίου. Θα είναι μεγάλη ειρωνεία αν η επιτυχία των κ. Καμίνη, Σγουρού, Μίχα, Μπουτάρη και όσων άλλων δεν χρησιμοποιούν το Μνημόνιο σαν προμετωπίδα της προεκλογικής τους εκστρατείας, θεωρηθεί δείγμα λαϊκής αποδοχής της συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής.

* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.