»[ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ]

Ράβε, ξήλωνε...
Του Ι. Κ. Πρετεντέρη ΝΕΑ

ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ η (πολλοστή) µεταρρύθµιση των πανεπιστηµίων που ετοιµάζει η κυβέρνηση. Αλλά µια παράκληση: είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί µε κάποια ευρύτερη συνεννόηση πως ό,τι αποφασιστεί κι ό,τι µεταρρυθµιστεί θα ισχύσει ως έχει για (τουλάχιστον) την επόµενη δεκαπενταετία;

ΔΙΟΤΙ ΤΟ µεγάλο πρόβληµα της παιδείας είναι ακριβώς αυτό: κάθε κυβέρνηση ή..
(ακόµη χειρότερα) κάθε υπουργός θεωρεί ότι πρέπει να τη µεταρρυθµίσει.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Μόνο τα τελευταία τριάντα χρόνια, η διαδικασία πρόσβασης στα ΑΕΙ έχει τροποποιηθεί περισσότερες από επτά φορές – κάθε τέσσερα χρόνια κατά µέσο όρο! Πράγµα που σηµαίνει ότι ένα παιδί που µπαίνει σήµερα στο Δηµοτικό κινδυνεύει να γνωρίσει τουλάχιστον τρεις αλλαγές του συστήµατος έως ότου αποφοιτήσει από το Λύκειο. Ράβε, ξήλωνε...

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΛΟΓΙΚΟ; Δεν νοµίζω. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα παιδιά µπαίνουν στα ΑΕΙ µε τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο όχι για δεκαετίες, αλλά για γενιές. Κι αν κρίνω εκ του εκπαιδευτικού αποτελέσµατος, µάλλον κάτι περισσότερο έχουν καταλάβει αυτοί από τους δικούς µας βλαχοδήµαρχους.

ΔΙΟΤΙ ΣΤΗΝ Ελλάδα το εκπαιδευτικό σύστηµα αντιµετωπίζεται ως παράπλευρη διαδικασία του κοµµατισµού. Οι µεν ψαρεύουν ψηφοφόρους, οι δε ψαρεύουν στελέχη κι όλοι µαζί συµπράττουν ώστε τα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ να παράγουν (ως επί το πλείστον) κούτσουρα απελέκητα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαίο, ας πούµε, πως οι πολιτικοί ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά πώς θα µπουν τα παιδιά στα πανεπιστήµια και όχι πώς θα βγουν από αυτά. Ψάχνουν, δηλαδή, πώς θα κλείσουν το µάτι στη µέση ελληνική οικογένεια που θέλει να σπουδάσει το παιδί της, αλλά δεν δίνουν δεκάρα αν όσοι βγαίνουν από το Πανεπιστήµιο έχουν τα απαραίτητα εφόδια για να βρουν µια δουλειά της προκοπής.

ΟΥΤΕ ΕΙΝΑΙ τυχαίο ότι η Ελλάδα διαθέτει 19 ΑΕΙ και σχεδόν άλλα τόσα ΤΕΙ, σχεδόν ένα για κάθε τριακόσιες χιλιάδες κατοίκους. Με ποια χρήµατα θα λειτουργήσουν και µε ποιο εκπαιδευτικό προσωπικό θα στελεχωθούν όλα αυτά τα τµήµατα και οι σχολές ώστε να λειτουργήσουν στοιχειωδώς, αυτό δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν – αρκεί να γίνει το ρουσφέτι στην τοπική κοινωνία...

ΚΙ ΑΣΦΑΛΩΣ δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα πανεπιστήµια βολοδέρνουν σε ένα ατελείωτο εσωτερικό αλισιβερίσι, το οποίο εκπαιδεύει τους νέους ανθρώπους στη λούφα, τη συναλλαγή, την παράκαµψη και την ελάχιστη προσπάθεια.

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, βλέπετε, το πολιτικό σύστηµα αποφάσισε στον άκρατο λαϊκισµό του ότι η ανώτατη εκπαίδευση δεν είναι µια διαδικασία σκληρής αξιολόγησης και αυστηρής επιλογής, αλλά ένα γενικό µπάχαλο όπου «όλοι µπαίνουν κι όλοι βγαίνουν». Κατάφεραν έτσι όχι να µορφώσουν τους πολλούς, αλλά να απαξιώσουν τη µοναδική δηµοκρατική και αξιοκρατική διαδικασία ανέλιξης που διέθετε η ελληνική κοινωνία.


Οι µεν ψαρεύουν ψηφοφόρους, οι δε ψαρεύουν στελέχη κι όλοι µαζί συµπράττουν ώστε τα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ να παράγουν (ως επί το πλείστον) κούτσουρα απελέκητα