»Πως να το πει στον Νικητα;

kassimatis@kathimerini.gr

Επιτέλους, ο Δήμαρχος Αθηναίων κάπως αντιλαμβάνεται ότι ο αστικός πυρήνας του κέντρου –για να το πω με ένα σχήμα λιτότητας– δεν τον συμπαθεί ιδιαιτέρως και φαίνεται ότι έχει αρχίσει να ανησυχεί. Απεδέχθη, λοιπόν, την ανιδιοτελή πρόταση κυρίας, η οποία, λόγω επιχειρηματικού και πολιτικού παρελθόντος, αλλά και των εμφύτων διπλωματικών ικανοτήτων της, διαθέτει προσβάσεις στον κόσμο αυτόν, να κάνει μία..


κρούση στους κύκλους των οποίων έχει χάσει την εκτίμηση ο Νικήτας Κακλαμάνης, με σκοπό να διερευνήσει τις δυνατότητες επαναπροσέγγισης.

Συμβαίνει να γνωρίζω και να συνδέομαι φιλικά με τη μεσολαβήτρια, την οποία συνάντησα τυχαία τις προάλλες και με την ευκαιρία μου αφηγήθηκε το πρόβλημά της. Κανόνισε, πράγματι, μια βεγγέρα με αντιπροσωπευτικό δείγμα του κόσμου που δεν συμπαθεί τον Νικήτα και μόνον που δεν της φόρεσαν την τσαγιέρα καπέλο, όταν τόλμησε να κάνει την πρώτη νύξη υπέρ του νυν δημάρχου. «Ωρύονταν εναντίον του, σου λέω! Τέτοιο μένος, κυρίως για τα τραπεζοκαθίσματα και τα σκουπίδια, δεν έχω ξαναδεί», μου εξομολογήθηκε, αναφερόμενη μάλιστα στην περίπτωση χήρας πρώην πρωθυπουργού, η οποία πνέει μένεα εναντίον του δημάρχου, επειδή ποτέ δεν απάντησε σε επιστολή που του απηύθυνε. «Τι να κάνω;», με ρώτησε η φίλη. «Πώς να του πω την αλήθεια; Ντρέπομαι πάρα πολύ». Αλλά επειδή, όπως σας είπα, εκτιμώ πολύ την μεσολαβήτρια, ήθελα να τη διευκολύνω. Οπότε προσφέρθηκα να γράψω σε τούτη τη στήλη την οικτρή κατάληξη της μεσολάβησης...

Φάτε μάτια ψάρια...

Λόγω της υποχρέωσής μου να γεμίζω την στήλη πέντε φορές την εβδομάδα, θα ήμουν ο τελευταίος που θα αμφισβητούσε ποτέ το ανθρώπινο δικαίωμα στην ανοησία. Δυσκολεύομαι, εντούτοις, να πιστέψω πώς ένας αξιόλογος και πολυπράγμων άνθρωπος του επιπέδου του Γιάννη Μπουτάρη, ένας άνθρωπος τον οποίον στ’ αλήθεια θαυμάζω για όσα έχει πετύχει στη ζωή του, μπορεί να έχει εκστομίσει την ιδέα να καθιερωθεί ζώνη πορνό στη δημοτική τηλεόραση της Θεσσαλονίκης. Οχι από λόγους σεμνοτυφίας, αλλά επειδή δεν μπορώ να δω την σκοπιμότητα της ιδέας.

Μα ποιος κάθεται σήμερα να δει πορνό, στην εποχή του Διαδικτύου και της σεξουαλικής ελευθερίας; Μόνον οι πιτσιρικάδες μπορεί να ενδιαφέρονται, αλλά και γι’ αυτούς δεν είναι κάτι περισσότερο από μία φάση της ¶ζωής. Από την μια η ατελεύτητη ποικιλία πορνό, που βρίσκουν ελεύθερα στο Διαδίκτυο, από την άλλη η ολοένα χαμηλότερη ηλικία στην οποία οι νέοι ξεκινούν τις σεξουαλικές σχέσεις, αργά ή γρήγορα και οι πιτσιρικάδες το ξεπερνούν. Πολύ συχνά στις μέρες μας, ακούμε ή διαβάζουμε για μια νέα γενιά που έρχεται και η οποία έχει απομυθοποιήσει το σεξ – αν δεν το βαριέται κιόλας...

Παρόλα αυτά, δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει αγορά για το πορνό και μάλιστα μεγάλη. Ειδάλλως, πώς θα ευημερούσε η βιομηχανία παραγωγής του; Κατά πάσα πιθανότητα, την αγορά του πορνό σχηματίζουν εκείνοι, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο στερούνται τη δυνατότητα των σεξουαλικών σχέσεων· και δεν χωρεί αμφιβολία ότι, καθώς μάλιστα αυξάνεται το προσδόκιμο της ζωής, η μεγαλύτερη από αυτές τις κοινωνικές ομάδες είναι αυτή των ηλικιωμένων. Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, η ιδέα του Γιάννη Μπουτάρη για τη δημιουργία ζώνης πορνό στη δημοτική τηλεόραση της Θεσσαλονίκης είναι θαυμάσια, νοουμένη όμως ως –τρόπον τινά– κοινωνική παροχή υπέρ της τρίτης ηλικίας. Αλλά μόνον εφόσον την συμπληρώσει και με την προσφορά σε ειδικές τιμές (γιατί όχι και εντελώς δωρεάν...) φαρμάκων για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας!..

Υποψήφιος διδάκτωρ

Οταν στις περασμένες ευρωεκλογές δυσαρεστήθηκε, επειδή το κόμμα στο οποίο ανήκει, το ΠΑΣΟΚ, δεν αντάμειψε τις υπηρεσίες του με ένα διορισμό στο Ευρωκοινοβούλιο, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, Σπύρος Παπασπύρος, είχε εκδώσει μια ανακοίνωση, στην οποία εξέφραζε αορίστως την πικρία του για την ανθρώπινη αχαριστία και γνωστοποιούσε στους πολυπληθείς θαυμαστές του ότι το μόνο σχέδιο που έκανε για το μέλλον ήταν να αφοσιωθεί στην ολοκλήρωση του... διδακτορικού του. (Υποθέτω, στην Πάντειο. Δεν θυμάμαι να το έλεγε ρητώς στη δήλωση, αλλά είναι το πιθανότερο...)

Εκτοτε, πέρασαν κοντά 15 μήνες και, ειλικρινά, αναρωτιόμουν αν σημειώνεται πρόοδος στον ωραίο αγώνα του προέδρου της ΑΔΕΔΥ με το διδακτορικό του. Να όμως που, την περασμένη Κυριακή, έτυχε να δω μια συνέντευξή του στον κυριακάτικο Τύπο, η οποία περιέχει τις απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Στο ερώτημα πώς θέλει το συνδικαλιστικό κίνημα, ο κύριος πρόεδρος απαντά μονολεκτικά: «Απογραφειοκρατικοποιημένο». Καταλαβαίνω, λοιπόν, ότι αφού χρησιμοποιεί πλέον τόσο δύσκολες λέξεις με τέτοια άνεση, το διδακτορικό του πηγαίνει περίφημα! Επίσης, δεν μου μένει αμφιβολία ότι το κάνει στην Πάντειο...

Γλωσσικές αστοχίες

Στην πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ, ο πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στην αγγλική σε ακροατήριο διακεκριμένων προσωπικοτήτων, εξήρε τις δυνατότητες της ελληνικής γλώσσας, αναφέροντας αρκετές ελληνικές λέξεις, αντίστοιχες των οποίων δεν υπάρχουν στα λεξιλόγια άλλων γλωσσών, όπως «φιλότιμο», «παλικαριά» κ.ά., καθώς επίσης και τις λέξεις... «ντομπροσύνη» και «μεράκι». Ομως, όπως σωστά επισημαίνει ο αναγνώστης Ι. Λ. από τη Νάξο, η μεν «ντομπροσύνη» είναι σλαβική και προέρχεται από τη ρίζα «dobr», που σημαίνει καλός, το δε «μεράκι» προέρχεται από την τουρκική «merak». Θα συνιστούσα, ως εκ τούτου, στους λογογράφους του προέδρου να προσθέσουν στη βιβλιοθήκη τους και το Ετυμολογικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ν. Π. Ανδριώτη – και, κάπου κάπου, να το ανοίγουν κιόλας...