»Τερμα στις λαθος επιλογες

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος «E» 28/9

Είναι γνωστή η ροπή προς τη μεγαλοστομία που έχουμε ως λαός. Σ’ όλες μας τις εκδηλώσεις. Και φυσικά και στην πολιτική. Αν, μάλιστα, υπήρχε τρόπος ν’ ανατρέξουμε στην κομματική ρητορική, μάλλον θα χάναμε τον λογαριασμό αν επιχειρούσαμε να καταγράψουμε πόσες φορές έχουν γίνει πράγματα «για πρώτη φορά» (ιδιαίτερα από τους δύο μεγαλύτερους κομματικούς σχηματισμούς), πόσες «επαναστατικές αλλαγές» έχουν επέλθει και, κυρίως, πόσες..
«εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις» έχουν συντελεστεί.

Γι’ αυτές τις τελευταίες νομίζω ότι η καταμέτρηση είναι κάπως ευκολότερη. Υπολογίζεις μία «μεταρρύθμιση» για κάθε μεταπολιτευτική κυβέρνηση, προσθέτεις και δύο ή τρεις που προέκυψαν από προσωπικές πολιτικές υπουργών και καταλήγεις σ’ έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό, που αποτελεί σε τελική ανάλυση και την επιβεβαίωση της ανεπάρκειας του πολιτικού μας δυναμικού. Αν μετά από τόσες «μεταρρυθμίσεις», καταντήσαμε την Παιδεία, και ιδιαίτερα την τριτοβάθμια, στα χάλια που είναι, τι άλλο, αν όχι ανικανότητα, μπορούμε να καταλογίσουμε σ’ όσους διαχειρίστηκαν ως τώρα τα εκπαιδευτικά πράγματα;


Θυμάμαι, για παράδειγμα, την τελευταία «μεταρρυθμιστική» απόπειρα. Θα τη θυμάστε κι εσείς. Διαδηλώσεις επί διαδηλώσεων, κινητοποιήσεις επί κινητοποιήσεων, αλλά προσωπικά αδυνατώ να θυμηθώ ποιο ήταν το φοβερό και τρομερό διακύβευμα των ημερών εκείνων. Δεν σας κρύβω ότι το μόνο που θυμάμαι είναι τα κανάλια ν’ αφιερώνουν τα δελτία ειδήσεών τους στον προβληματισμό πολιτικών, καθηγητών, φοιτητών και δημοσιογράφων ως προς την τύχη του ασύλου. Κι επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι, άσχετα από την άποψη που έχει ο καθένας μας για το άσυλο και τη χρησιμότητά του, η βελτίωση του επιπέδου της Παιδείας μας δεν εξαρτάται από τη διατήρηση ή την κατάργησή του.


Αυτή τη φορά, όμως, έχουμε να κάνουμε με μεταρρύθμιση. Χωρίς ευφημισμούς και χωρίς εισαγωγικά. Και μ’ ένα πλάνο που δεν προκύπτει μέσα από προσωπικές ιδέες και απόψεις του ενός ή του άλλου, αλλά μέσα από την πολιτική απόφαση να προχωρήσει και η ελληνική Παιδεία στους δρόμους που έχουν χαράξει και πορεύονται οι εκπαιδευτικά προηγμένες χώρες. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο θεωρώ ότι αυτή τη φορά η επιλογή είναι σωστή. Οταν κάτι είναι δοκιμασμένο και επιτυχημένο, το υιοθετείς και δεν εμμένεις στο αποδεδειγμένα και σε διάφορες μορφές αποτυχημένο.