»Που ξεχασα τον αναπτηρα;

της Ρέας Βιτάλη Protagon.gr

Ήρθε να τοποθετήσει τα ράφια που του παρήγγειλα. Ο Χάρης. Φοβερός μάστορας. Ζήτησε ένα φραπέ με 6 κουταλιές ζάχαρη και στρώθηκε στη δουλειά. Στο ένα χέρι το Βlack and Decker, στο άλλο τα ούπατ, στο στόμα οι βίδες, με τον γοφό του κράταγε το ξύλο και συγχρόνως ζήτησε και αναπτήρα για ν΄ ανάψει ένα ακόμα τσιγαράκι γιατί τα 6 που είχε καπνίσει με τον πρώτο καφέ, της υποδοχής, δε..
του «είχαν φανεί» φαίνεται αρκετά. Μετά σταμάτησε απότομα και άρχισε ένα βήχα, μα τι βήχα! Έβηχε για 5 λεπτά… Γύρισαν τα μάτια του τούμπα, κοκκίνισε σαν παντζάρι και στο λαιμό του ανεβοκατέβαιναν βατράχια.

«Γαμώτο κάπου κρύωσα!» «Τι κρύωσες, μωρέ; Άκου –κρύωσα-, το κατακαλόκαιρο! Ξέρεις πόσα τσιγάρα κάπνισες σε μια ώρα;», « Δεν είναι κυρά Ρέα από το τσιγάρο, γιατί το ‘χω περιορίσει». Του έδειξα το σταχτοδοχείο. Κοίταξε δήθεν έκπληκτος. «Καλά λες! Το κωλοτσίγαρο θα με φάει! Δεν κόβεται όμως το αναθεματισμένο». Σπουδαία δήλωση. Και να φανταστείς ότι τα χέρια του ήταν υπεραπασχολημένα. «Mε τι θα καπνίσεις; Με τα δάκτυλα του ποδιού; Πανάθεμά σε! Ο πατέρας σου αλήθεια πώς πάει;» τον ρώτησα, μήπως και πιάσει το υπονοούμενο «Πώς να πάει μωρέ; Είναι να μη μπλέξεις με γιατρούς. Τώρα άρχισε χημειοθεραπείες. Άσε χέσε μέσα!» Ξεφύσηξε με ντέρτι και καημό και μετά φώναξε στο βοηθό του «Ρε Μανώλη, πιάσε τον αναπτήρα από το φορτηγό». Τι να πεις!


Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα πιο κωμικοτραγικό από την εικόνα ενός καπνιστή, έτσι όπως προβάλει στα μάτια ενός μη καπνιστή. Η πιο αγαπημένη μου σκηνή είναι το χειμώνα, καθώς τους παρατηρώ μέσα στα αυτοκίνητά τους, με κλεισμένα τα τζάμια, να βγάζουν τον καπνό από τη μύτη, σαν το δράκο του Λοχ Νες… Νομίζεις ότι θα τους βρούνε σκασμένους σαν εκείνες τις γριές τις τουμπανιασμένες από το γκάζι. Ή όταν ταξιδεύουν και μετράνε τις ώρες του αεροπλάνου για να δούμε πώς θα τα βγάλουν πέρα χωρίς τσιγάρο ή εκείνες τις καταπληκτικές δηλώσεις που μόνο ηρωίδα του Φώσκολου μπορεί να απαγγείλει «είναι η καταστροφή μου, το ξέρω, αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς!».


Οι πιο φανατικοί αντικαπνιστές, είναι οι πρώην καπνιστές. Καθώς το στόμα σου είναι πια πεντακάθαρο, τα χέρια σου δεν βρωμοκοπάνε, το δέρμα του προσώπου σου γαληνεύει και νιώθεις τις αντοχές σου ν΄αλλάζουν μέρα με τη μέρα, ανεβαίνοντας τις σκάλες με φόρα… Θέλεις να το διατυμπανίσεις, να βρεις οπαδούς, να το μοιραστείς. Και τότε ο καπνός που σου πετάνε με θράσος στα μούτρα, σε τρελαίνει και η ανάμνηση της εικόνας σου καθώς έκανες κάποτε ακριβώς το ίδιο, θεωρώντας μάλιστα τον εαυτό σου πολύ έξυπνο, μόνο κλαυσίγελο μπορεί να σου φέρει.


Κόψαμε οικογενειακώς το τσιγάρο πριν 10 χρόνια. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς κάπου στην Ελβετία. Ο καρκίνος είχε κάνει ένα ακόμα πέρασμα, χτυπώντας τη πόρτα του διπλανού μας. Εμείς φωνάξαμε «δώσαμε!» αλλά όχι ότι του έχω και πολλή εμπιστοσύνη. Κοιταχτήκαμε και είπαμε «Είσαι να είναι το τελευταίο μας τσιγάρο;». Αυτό ήταν. Τόσο απλό. Θα μου πεις ποτέ δε ξέρεις!!! Ο Θεός έχει περίεργο χιούμορ. Πάντα θα θυμάμαι την προεκλογική εκστρατεία του Τρίτση και της Μελίνας. Εκείνος με όλη την άνεση της ηλικίας και της αθλητικής ζωής κάπως σαν το σακάκι του που το είχε ανέμελα πεταμένο στον ώμο… Εκείνη με το τεράστιο χαμόγελο αλλά και ένα «εισιτήριο» έστω και πρώτης θέσης, one way για ουράνια, στη Chanel τσάντα της. Και τελικά… Έφυγε πρώτος ο Τρίτσης. Τον είχε κερδίσει η Μελίνα στην παράταση… Ο Θεός έχει περίεργο χιούμορ! Αλλά και οι καπνιστές… Καθώς γυρίζουν τα μάτια τους τούμπα από το βήχα… Περίεργη φιλοσοφία!



Υ.Γ Τουλάχιστον μην αφήνετε τις γόπες στην παραλία… Φτάνει αυτό το βουντού με τα καρφωμένα τσιγάρα στην άμμο!