»ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ;

Του ΝΙΚΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΥ
Ως παλαιός Ανδρεοπαπανδρεϊκός ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, βλέποντας τα "κολλητηλίκια" του Γιώργου με τον Νετανιάχου -τον πιό σκληροπυρηνικό πρωθυπουργό που μπορούσε να έχει το Ισραήλ. Σκέφτομαι, όμως, τη στιγμή που αυτά εκδηλώνονται. Το Ισραήλ έχει απομείνει μόνο και έρημο στην περιοχή, μετά τη ρήξη με την Τουρκία, και...
αναζητεί συμμάχους. Ο Γιώργος βλέπει τον Ερντογάν να ανοίγεται στο Ιράν και τον αραβικό κόσμο και προσπαθεί να μπει "σφήνα", διαμορφώνοντας συμμαχία με το Ισραήλ. Υπολογίζει πολύ στην οικονομική συνεργασία (ήδη φέτος υπήρξε τουριστικό ρεύμα από το Ισραήλ), αλλά και στη στρατιωτική, ενώ ελπίζει σε ενεργό στήριξη των ελληνικών συμφερόντων από το απανταχού εβραϊκό λόμπυ και, τελικά, από την αμερικανική κυβέρνηση. Ας συμφωνήσουμε ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με βάση ιδεολογήματα, αλλά συμφέροντα. Πότε ακριβώς κερδίσαμε το παραμικρό από τη στήριξή μας στους παλαιστινίους και γενικότερα τους άραβες; Ποτέ. Τί αποκομίσαμε τόσα χρόνια ως "μαύρο πρόβατο" της Δύσης; Τίποτα. Γιατί, λοιπόν, να μη δοκιμάσουμε και την πολιτική της συμπόρευσης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ; Με τόσα εθνικά μέτωπα ανοιχτά και με την οικονομία στο κατώφλι της πτώχευσης, μάλλον κερδισμένοι θα βγούμε.