»Μας εφαγε η θεωρια

ellispoint

Στη θεωρία, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ πολιτικής πράξης και θεωρίας. Στην πράξη όμως, υπάρχει...
Τρίτη και 13 σήμερα και ομολογώ ότι μετά την έλευση της Τρόικας έχω πάψει να πιστεύω σε συγκεκριμένες γρουσούζικες ημέρες...

Επίσης έχω πάψει να πιστεύω στα λόγια και να αναζητώ τις..

πράξεις ιδίως των πολιτικών.

Για παράδειγμα ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Πρωθυπουργός από τον Οκτώβριο. Έχει δηλαδή ένα μακροσκελές ιστορικό πράξεων. Ωστόσο από τον ειδυλλιακό Πόρο θυμήθηκε τα λόγια και μάλιστα τα προεκλογικά του λόγια. Του χρειάστηκαν εννέα ολόκληροι μήνες για να ξαναχρησιμοποιήσει όρους όπως η «αναδιανομή του πλούτου» και «ανισότητες», όταν έχει υλοποιήσει μια σειρά πολιτικών με θύματα τους συνήθεις υπόπτους, δηλαδή τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Εννέα μήνες δημοσιονομικής προσαρμογής με σκληρά -κατά δήλωση του ιδίου - μέτρα και επιστρέψαμε στην θεωρεία του τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπισθεί η κρίση. Τι σημασία έχει σήμερα η θεωρία όταν καλείται να διαχειριστεί στην πράξη την κρίση και να το κάνει σύμφωνα με τη σοσιαλιστική του θεωρεία;

Έλα όμως που η πράξη είναι πολύ μακριά από την προαναφερθείσα θεωρεία, όπως αναγνωρίζουν τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς ποιος ο λόγος της επιμονής σε ανούσια σχήματα όταν στην πράξη οι λύσεις που δοκιμάζονται είναι σκληρά μονεταριστικές που θα μπορούσαν να είχαν προταθεί από οποιαδήποτε δεξιά, φιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του κόσμου;

Την ίδια μέρα η Ντόρα Μπακογιάννη έλεγε ότι «λύσεις υπάρχουν» και θύμισε το περιβόητο «χρήματα υπάρχουν». Αφού λοιπόν υπάρχουν λύσεις το πρώτο που θα περίμενε κάποιος από το δεκαπεντάλεπτο μήνυμα – διάγγελμα της ανεξάρτητης βουλευτού είναι να ακούσει κάτι ρηξικέλευθο. Κάτι που δεν έχει ακούσει στο παρελθόν. Μια ωραία ιδέα. Μια κεντρική πρόταση η οποία να μην είναι γενικόλογη αλλά να συνεισφέρει στην ουσία της διαχείρισης της κρίσης. Αλλά αυτό δεν συνέβη, σε αυτό το στάδιο τουλάχιστον. Βεβαίως η Ντόρα Μπακογιάννη είχε δοκιμαστεί στην πολιτική πράξη και σήμερα ζητάει συγνώμη γιατί δεν είπε αυτά που έβλεπε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ο Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε πρόσφατα την πολυαναμενόμενη πρόταση του για την οικονομία η οποία αν και είχε μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα δεν έπεισε ιδιαίτερα για την πρακτική της εφαρμογή.

Την πολιτική συλλογιστική του Γιώργου Καρατζαφέρη αδυνατώ να την παρακολουθήσω καθώς τη μια ψηφίζει το μνημόνιο την επομένη καταψηφίζει το ασφαλιστικό το οποίο ήταν προαπαιτούμενο του μνημονίου.

Από την πλευρά τους τα κόμματα της αριστεράς επιμένουν στην θεωρεία της ουτοπικότητας. Το δε ΚΚΕ όταν πρόκειται για την πολιτική πρακτική (είτε μιλάμε για μισθούς στο Ριζοσπάστη είτε για παράνομους αποκλεισμούς του ΠΑΜΕ) εκτινάσσεται από το ένα άκρο στο άλλο.

Φάγαμε λοιπόν πολύ θεωρεία ως λαός. Τώρα αναζητούμε την ουσία και την αποτελεσματικότητα.

Όσο μάλιστα οι πολιτικοί εξαντλούν την τελευταία ικμάδα ενέργειας του συστήματος για να προβάλλουν τι θα έπρεπε να γίνει και όχι τι μπορεί, φέρνουν στην επιφάνεια την ανάγκη για μια πιο τεχνοκρατική πολιτική.

Διότι όπως μας δίδαξε η πρόσφατη ιστορία: στη θεωρία, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ πράξης και θεωρίας. Στην πράξη όμως, υπάρχει.

Παναγιώτης Κακολύρης