»Υπο-καταναλωση και ελπιδα...

ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ ΒΗΜΑ

Ολο και πιο σπάνια ακούς πια ως δικαιολογία για την οποιαδήποτε καθυστέρηση το «είχε πολλή κίνηση στον δρόμο». Διότι δεν έχει, τουλάχιστον όση (και για όσο) είχε, όλοι το γνωρίζουμε και κανείς δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν. Επειδή οι κάτοικοι και οι οδηγοί αυτής της πόλης δεν μειώθηκαν μέσα σε λίγους μήνες, η λογική εξήγηση (που πλέον επιβεβαιώνεται από έρευνες και..
στοιχεία φορέων και εταιρειών) είναι ότι όλο και λιγότεροι όλο και λιγότερο χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο. Και καθώς, κατά το γνωστό ανέκδοτο, «πενήντα ευρώ βενζίνη έβαζα πριν, πενήντα και τώρα», τα χιλιόμετρα (και τα ευρώ) δεν βγαίνουν...

Για κάποιον που ακόμη ζει και παρατηρεί εκεί έξω ο κόσμος είναι λιγότερος παντού: στα μπαρ, στα εστιατόρια, στις οργανωμένες πλαζ. Οπουδήποτε χρειάζεται να καταβάλεις αντίτιμο για να περάσεις χρόνο οι δουλειές έχουν πέσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η λεωφόρος Ποσειδώνος: άλλα καλοκαίρια απέφευγες να την «πάρεις» βράδυ, ακόμη και τις Δευτέρες ή τις Τρίτες. Εφέτος περνάς Παρασκευή και μοιάζει με Κυριακή του Πάσχα...

Στα είδη ένδυσης και υπόδησης ο τζίρος έχει πέσει στο μισό. Το ίδιο και οι τιμές _ αλλά ελάχιστοι συγκινούνται. Τι συμβαίνει; Κυκλοφορούμε γυμνοί; Ρακένδυτοι; Ξυπόλυτοι; Οχι, τουλάχιστον όχι ακόμη. Απλώς, όταν δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει και όταν βλέπεις τους πάντες να μαζεύονται, το σκέφτεσαι διπλά και τριπλά να πάρεις ΚΑΙ εκείνο το παπουτσάκι _ που ακόμη και σε ευκαιρία να το βρεις, δεν μπορείς να ξεχάσεις ότι κοστίζει όσο και η δόση του καταναλωτικού...

Μετράμε αλλιώς πια τις ανάγκες μας. Ή έτσι νομίζουμε. Διότι, αν ξέραμε να μετράμε, μάλλον δεν θα φτάναμε εδώ. Και όπως συνήθως συμβαίνει, από το ένα άκρο περνάμε στο άλλο χωρίς ενδιάμεση κατάσταση. Από την υπερκατανάλωση στην υπο-κατανάλωση, από τον ενθουσιασμό στην κατάθλιψη, πάντως μια υπερβολή πρέπει να υπάρχει, προς τα πάνω ή προς τα κάτω, ανάλογα με τους καιρούς (και τα επιτόκια).

Δεν είναι απαραίτητα κακό. Αρκεί να οδηγήσει, σταδιακά έστω, σε έναν μέσο όρο. Εκεί όπου οι ακρότητες θα είναι εξαίρεση και όχι κανόνας. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους καταναλωτές αλλά και τις επιχειρήσεις. Κάποιες από τις οποίες ξανοίχτηκαν ποντάροντας σε μια αγορά τεχνητά και προσωρινά διογκωμένη. Από την άλλη, όμως, όταν βλέπω ανθρώπους που ακόμη «τα έχουν» (ειδικά αυτούς) να μην «τα δίνουν», σκέφτομαι ότι και αυτό που τώρα συμβαίνει δεν είναι το πραγματικό. Και ελπίζω (ακόμη).

Εντάξει, είπαμε να μαζευτούμε, αλλά μήπως το έχουμε παρακάνει;

ssofianos@tovima.gr