»Η χρεοκοπια ως κωμωδια

του Δημήτρη Καμπουράκη protagon.gr

(Όλοι οι διάλογοι είναι απολύτως πραγματικοί. Πιστέψτε με)

Η ξαδέλφη μου η Μαρία από την Κρήτη με πήρε τηλέφωνο την Παρασκευή το μεσημέρι. Η φωνή της ήταν βουτηγμένη στον πιο απόλυτο τρόμο:
- «Δημήτρη, πτωχεύουμε αύριο το βράδυ;»
- «Αύριο βράδυ; Ποιος σου το ‘πε αυτό πάλι;»
- «Όλος ο κόσμος το λέει.»
- «Μην ακούς τις βλακείες που λέει ο..
καθένας Μαρία μου.»
- «Μα δεν μπορεί να το λένε όλοι, στα καλά καθούμενα. Κάτι θα συμβαίνει.»
- «Εγώ πάντως, δεν ξέρω τίποτα, ούτε έχω ακουστά τίποτα, ούτε πιστεύω ότι υφίσταται κανένας λόγος να πτωχεύσουμε αύριο το βράδυ.»
- «Να πάρω τα λεφτά μου από την τράπεζα; Ίσα που προλαβαίνω πριν κλείσει.»
- «Και τι να τα κάνεις;»
- «Να τα φυλάξω σπίτι.»
- «Άσε ρε Μαρία τα λεφτά στην τράπεζα, μην μπει κανένας σπίτι σου και τα σουφρώσει.»
- «Εκεί που θα τα κρύψω εγώ, δεν μπορεί κανένας να τα βρει. Ενώ στην τράπεζα, αν πτωχεύσουμε, θα τα χάσω.»
- «Δεν θα πτωχεύσουμε Μαρία μου, ειδικά αύριο το βράδυ.»
- «Που το ξέρεις; Υποθέτεις κι εσύ, δεν είσαι σίγουρος.»
- «Μα τι θα πει σίγουρος; Με φήμες με ρωτάς, με υποθέσεις σου απαντώ, από τα στοιχεία που έχω και τη λογική τους ανάλυση.»
- «Ναι, αλλά μπορώ εγώ να στηριχθώ σε υποθέσεις και να παίξω τα λεφτά μου κορώνα γράμματα;»
- «Ε τότε, τι να σου πω Μαρία μου…; Σήκωσε τα από την τράπεζα. Δικά σου είναι τα λεφτά, ότι θέλεις τα κάνεις.»
- «Αχα!!! Είδες;;; Ούτε εσύ αναλαμβάνεις την ευθύνη.»
- «Μα φυσικά δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για τα λεφτά σου.»
- «Άρα κάτι ξέρεις και δε μου το λες ευθέως.»
- «Όχι Μαρία μου, τίποτα δεν ξέρω. Απλώς ο καθένας είναι υπεύθυνος των σκέψεων, των πράξεων και των χρημάτων του. Εγώ απλώς σου λέω ότι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν υφίσταται θέμα χρεοκοπίας της Ελλάδας τώρα. Η χρεοκοπία είναι μια πολύ επώδυνη λύση, πολύ πιο σκληρή από οποιοδήποτε αποσπασματικό μέτρο. Χρεοκοπία, δηλαδή στάση πληρωμών του κράτους και μελλοντική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, θα υπάρξει μόνο αν το ΔΝΤ ή η τρόϊκα αρνηθούν να μας δώσουν την επόμενη δόση του δανείου. Η επόμενη δόση είναι τον Αύγουστο. Αν τότε δεν έχουμε πιάσει τους στόχους, η κυβέρνηση ίσως χρειαστεί να πάρει κι άλλα σκληρά μέτρα, να μειώσει κι άλλο μισθούς ή συντάξεις, αλλά θα το επιλέξει αντί της χρεοκοπίας. Θα το επιλέξει, διότι και τα πιο δραματικά μέτρα θα είναι χάδι μπροστά στο χάος της χρεοκοπίας. Αυτό νομίζω εγώ. Εκτός κι αν διαλυθεί το σύμπαν, η ζώνη του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οπότε…»
- «Μα κι αυτό το λένε.»
- «Α κι αυτό το λένε. Για πότε; Για αύριο το βράδυ;»
- «Δημήτρη, μη με κοροϊδεύεις. Εσύ μπορεί να έχεις λεφτά, εμένα όμως αυτά τα λίγα είναι όλες μου οι οικονομίες. Αν τα χάσω θα τρελαθώ.»
- «Ηρέμησε Μαρία μου. Απ’ όσο ξέρω, δεν θα τα χάσεις.»
- «Εγγυάσαι;»
- «Άντε πάλι. Τι να εγγυηθώ; Εγώ; Ποιος είμαι εγώ να εγγυηθώ;»
- «Άρα, κάτι γίνεται. Αφού εσύ που μιλάς με όλους τους μεγάλους τα κλωθογυρίζεις, κάτι γίνεται.»
- «Μαρία μου, οδηγώ και θα τρακάρω. Κλείνω. Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω. Ειλικρινά.»

Βγήκα από το αμάξι κάθιδρος. «Τι μανία κι αυτή να παριστάνουν όλοι τους οικονομολόγους και να ανακυκλώνουν δήθεν πληροφορίες» σκέφτηκα. Πριν συνέλθω όμως, μού επιτέθηκε ο περιπτεράς ενώ μου έδινε τσιγάρα:
- «Κύριε Δημήτρη, τη Δευτέρα δεσμεύονται οι καταθέσεις στις τράπεζες;»
- «Άλλο πάλι και τούτο. Δεσμεύονται οι καταθέσεις; Ποιος σου το είπε;»
- «Ο Αντώνης που δουλεύει στην τράπεζα Κύπρου.»
- «Ο Αντώνης, σού είπε τέτοιο πράγμα; Πλάκα μου κάνεις…»
- «Πλάκα; Σε μένα το είπε. Με τ’ αυτιά μου το άκουσα.»
Τον ήξερα τον Αντώνη. Σοβαρός άνθρωπος ήταν. Δεν άντεξα. Ξύπνησε μέσα μου ο ρεπόρτερ. Πήρα το τηλέφωνο του Αντώνη από τον περιπτερά και τον κάλεσα επί τόπου:
- «Ρε Αντώνη, είπες εσύ στον Ευρυπίδη τον περιπτερά ότι από Δευτέρα δεσμεύονται οι καταθέσεις;»
- «Εγώ; Τι λέει μωρέ ο βλάκας; Άλλο του είπα. Ότι το διακινεί ένας της Eurobank, ποιος ξέρει για ποιο λόγο.»
- «Κι αν βρούμε αυτόν της Eurobank, θα πει ότι το διακινεί ένας της Alfa bank, ο οποίος με τη σειρά του θα πει ότι το διακινεί ένας της Εθνικής, που το άκουσε από κάποιον της Εμπορικής. Μάλιστα…»

Έφυγα με τα νεύρα τσατάλια. Δεν ήταν γραφτό όμως να φθάσω στο σπίτι. Μου την είχε στημένη η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού ρούχων που στεγάζεται στο ισόγειο:
- «Κύριε Δημήτρη, κύριε Δημήτρη, ισχύει ότι γυρίζουμε στη δραχμή;»
- «Ορίστε;;; Που το άκουσες αυτό, κυρία Σοφία;» κατάφερα να ρωτήσω με τις ελάχιστες δυνάμεις που μου είχαν απομείνει.
- «Χθες όλη νύχτα, στο νομισματοκοπείο τυπώνανε δραχμές.»
- «Πέμπτη βράδυ τυπώνανε δραχμές…; Και ποιος σου το είπε εσένα;»
- «Μια φίλη που δουλεύει μέσα στο νομισματοκοπείο.»
- «Είναι φίλη δική σου; Την ξέρεις; Σου το είπε η ίδια;»
- «Όχι, δεν είναι δική μου φίλη. Είναι κολλητή όμως μιας φίλης μου.»
- «Την ξέρεις εσύ αυτήν; Ή αν ρωτήσουμε τη φίλη σου, θα μας πει ότι της το είπε μια κολλητή της κολλητής της, που και αυτή έχει μια κολλητή που το άκουσε από ένα κολλητό που δουλεύει στο νομισματοκοπείο;»
- «Δεν ισχύει δηλαδή ότι τυπώνανε δραχμές;»
- «Κατάλαβα, κυρία Σοφία. Όχι, δεν ισχύει. Μην ανησυχείς…»

Να με συμπαθάτε που συνεχίζω, αλλά ούτε στο μπάνιο πρόλαβα να μπω. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ένας φίλος που έχει κάβα. Ήθελε να στείλει κάτι κρασιά. Με άκουσε εκνευρισμένο και με ρώτησε αν έχω κάτι:
- «Από το πρωί μ’ έχουνε πρήξει ότι χρεοκοπούμε» απάντησα, «και τα ‘χω πάρει άσχημα. Δεν αντέχω αυτό το κλίμα. Είναι εντελώς άρρωστο.»
- «Και λένε ότι χρεοκοπούμε τώρα;» γέλασε ο φίλος μου. «Τι ηλίθιοι. Αφού είναι γνωστό ότι θα χρεοκοπήσουμε 3 του Οκτώβρη.»
- «Πότε θα χρεοκοπήσουμε;» ούρλιαξα. «Στις 3 του Οκτώβρη;!;»
- «Φυσικά» απάντησε με μια βεβαιότητα που με άφησε άναυδο.
- «Που το ξέρεις εσύ; Και γιατί στις 3 του Οκτώβρη; Πως το λες με τόση ακρίβεια;»
- «Δεν ξέρω γιατί στις 3 του Οκτώβρη. Κάτι είναι να γίνει σ’ αυτή την ημερομηνία, αλλά δεν έχω καταλάβει τι. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι μου το είπε άτομο που ξέρει πολύ καλά τα πράγματα από μέσα.»
- «Τι άτομο; Και τι σου είπε δηλαδή;»
- «Είναι η τάδε (συγκεκριμένο όνομα) βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ, που όταν ο Παπανδρέου μιλούσε για μηχανισμούς στήριξης της Ευρώπης, αυτή μου έλεγε ότι έχει παρθεί απόφαση να πάμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και πράγματι αυτό έγινε. Η ίδια λοιπόν μου είπε τώρα ότι υπάρχει απόφαση να χρεοκοπήσουμε στις 3 του Οκτώβρη. Δεν κατάλαβα γιατί, αλλά αυτό θα γίνει.»

Έπεσα για μεσημέρι, αλλά έκανα πολύ κακό ύπνο. Έβλεπα κάτι περίεργα όνειρα. Είχα πάει λέει στα 120 ενωμένα εργοστάσια επίπλων, εκεί που κάποτε πλάκωνε όλη η μικροαστική λαίλαπα της πρωτεύουσας για να χαζέψει έπιπλα και προχωρούσα μαζί με εκατοντάδες άλλους μέσα στην έκθεση. Κοιτάγαμε ξελιγωμένοι τα γυαλιστερά σαλόνια, τις βαριές τραπεζαρίες και τις κρεβατοκάμαρες με τα δερμάτινα προσκέφαλα και τους κόμπους, αλλά δεν μπορούσαμε λέει να τις αγοράσουμε…