»Καλλιο αργα, παρα ποτε

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος «E» 1/6

Δεν ξέρω τι θα βγάλει η έρευνα της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων για τους συνεργαζόμενους με τη Siemens και τον Χριστοφοράκο «δημοσιογράφους», αλλά θέλω να ελπίζω ότι αυτή τη φορά δεν θα επαναληφθούν οι πρακτικές του παρελθόντος και ότι τα όποια στοιχεία προκύψουν θα δημοσιοποιηθούν και παράλληλα θ’ αξιοποιηθούν κατάλληλα από το επαγγελματικό μας σωματείο. Καιρός είναι, άλλωστε, οι διοικούντες την ΕΣΗΕΑ να κάνουν και κάτι χρήσιμο για το ..επάγγελμα.

Η αλήθεια είναι ότι με το κλίμα που υπάρχει είναι μάλλον αδύνατο να πέσει η υπόθεση στα μαλακά. Ακόμη κι να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο, είναι βέβαιο ότι θ’ αποτύχει. Και υπό την έννοια αυτή οι μπλεγμένοι στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι «άτυχοι» σε σχέση με όσους και όποιους περιλαμβάνονταν σε παρόμοιες λίστες, που δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ. Τώρα η πίεση είναι τέτοια και τόση ώστε πιστεύω πως όσοι ελπίζουν σε κάτι ανάλογο είναι βέβαιο πως θ’ απογοητευτούν. Και να ήθελαν κάποιοι να τις «πνίξουν», δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρουν.

Αλλά και να υπήρχε μια τέτοια πιθανότητα, είναι χρέος τιμής για τον κλάδο να την ακυρώσει. Και μάλιστα με τρόπο που να μην αφήνει καμιά αμφιβολία για τις διαθέσεις των εργαζόμενων στα μέσα ενημέρωσης απέναντι σε καταστάσεις και φαινόμενα σαν αυτά που υποδηλώνει η συμμετοχή σε μια τέτοια λίστα. Θεωρήστε το, αν θέλετε, αφελή ρομαντισμό, αλλά πολύ θα ήθελα να έβλεπα την ΕΣΗΕΑ να κατεβαίνει σε απεργία αξιώνοντας να της παραδοθεί ένας τέτοιος κατάλογος. Και σε απεργία διαρκείας, αν χρειαζόταν.

Ξέρω, βέβαια, ότι ένας τέτοιος κατάλογος θα ομαδοποιεί πιθανόν και χλωρά μαζί με τα ξερά, αλλά αυτός είναι ένας κίνδυνος που πάντα υπάρχει σε τέτοιες περιπτώσεις. Aλλωστε, αν οι πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει επιβεβαιωθούν, τότε η αποδοχή ψυγείων, ηλεκτρικών κουζινών και άλλων συναφών συσκευών ή μετρητών δεν είναι διαδικασία που έχει να κάνει με χλωρά, αλλά μόνο με ξερά, και πολύ ξερά μάλιστα.

Υπομονή, λοιπόν, και θα τη βρούμε την άκρη. Η εποχή προσφέρεται και τα στοιχεία αναμένονται. Ισως, εκτός από τα κόμματα, μπουν και σ’ εμάς κάποια πράγματα στη θέση τους. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, που λένε.