»Και ομως «πωλειται»!

Ι. Κ. Πρετεντέρης ΒΗΜΑ

Η κυβέρνηση μού θυμίζει όλο και περισσότερο τον χορό στην «Αΐντα». Τραγουδούν «Προχωρούμε! Προχωρούμε!» για να πάνε στη μάχη αλλά μένουν ακίνητοι στην σκηνή. Αντί να τρέχουν, βήμα σημειωτόν.

Τελευταίο κρούσμα: στο Υπουργικό Συμβούλιο πλακώθηκαν για τις αποκρατικοποιήσεις. Για ένα σχέδιο το οποίο παρουσίασε ο Γ. Παπακωνσταντίνου και στο οποίο αντέδρασαν πολλοί υπουργοί με πρώτον τον Θ. Πάγκαλο και με το..
επιχείρημα ότι «δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό το σχέδιο, είναι σαν να βάζουμε στη χώρα ταμπέλα “πωλείται”».

Δεν θέλω να στενοχωρήσω όσους παριστάμενους αντέδρασαν ακόμη και στους πρόχειρους σχεδιασμούς του Παπακωνσταντίνου αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: τους αρέσει, δεν τους αρέσει, συμφωνούν, δεν συμφωνούν, η χώρα πωλείται- απλώς, ας κοιτάξουν να οργανωθούν μπας και πιάσουμε καμιά καλή τιμή.

Και πωλείται για τρεις λόγους που είναι ανεξάρτητοι της όποιας πολιτικής βούλησης και της οιασδήποτε κυβέρνησης.

Πρώτον, επειδή χρωστάει τριακόσια δισ. ευρώ συν όσα προστεθούν στο χρέος από τον «μηχανισμό βοηθείας» του ΔΝΤ και της ΕΕ- άρα, άλλα 110 δισ. ευρώ την επόμενη διετία. Αν δεν πουλήσει, δεν θα ξεχρεώσει... Δεύτερον, επειδή το έλλειμμα και το χρέος προέρχονται κατά κύριο λόγο από έναν ζημιογόνο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα. Αν δεν τον περιορίσουν κλείνοντας και πουλώντας δεν πρόκειται ποτέ να δούμε άσπρη μέρα. Τρίτον, επειδή κάθε λογική κυβέρνηση θα έπρεπε να προτιμά την εκποίηση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων από το ξεζούμισμα των ανθρώπων. Στο ερώτημα «ΟΣΕ ή συντάξεις» δεν καταλαβαίνω γιατί η απάντηση πρέπει να είναι «ΟΣΕ».

Ε ρχεται, λοιπόν, ο Παπακωνσταντίνου να πει «πουλάμε»! Σωστά, μόνο που το πρόβλημα δεν είναι τι πουλάμε εμείς αλλά τι θα αγοράσουν οι άλλοι.

Και εκεί το σχέδιο είναι για γέλια. Διότι όπως παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο έχει τα εξής τρία χαρακτηριστικά:

* Είτε πουλάει ευχαρίστως αυτά που κανείς δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει. * Είτε προσφέρει κάποια που θα μπορούσαν να πωληθούν αλλά με όρους που δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

* Είτε κρατάει όσα θα έβρισκαν αγοραστές στην αγορά με όποιους όρους και αν τα έδινε.

Ξέρετε, ας πούμε, κανέναν εγχώριο ή διεθνή επιχειρηματία που να ενδιαφέρεται για το 23% της Εταιρείας Υδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης ή το 10% της αντίστοιχης εταιρείας στην Αθήνα; Που να σκοτώνεται για το 39% των ΕΛΤΑ; Ή μήπως βρέθηκε το κορόιδο που θα αγοράσει το 49% συν το μάνατζμεντ της ΤΡΑΙΝΟΣΕ; Ενώ, αντιθέτως, οι δημόσιες συμμετοχές σε τράπεζες και σε κερδοφόρους ή απλώς παραγωγικούς οργανισμούς (όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ ή το αεροδρόμιο) παραμένουν ανέγγιχτες.

Απορίες που οδηγούν ευθέως στο ερώτημα. Κάνουμε αποκρατικοποιήσεις ή ψάχνουμε για κορόιδα;

Διότι ομολογώ ότι άλλο τέτοιο «σχέδιο αποκρατικοποιήσεων» δεν θα πρέπει να έχει υπάρξει διεθνώς. Ισως επειδή είμαστε ο μοναδικός λαός με τη μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που εξακολουθεί να θεωρεί ότι απευθύνεται σε κορόιδα. Ή απλώς επειδή έχουν δίκιο οι υπουργοί που έλεγαν ότι «δεν είμαστε έτοιμοι!».

Να το δεχθώ και αυτό. Αλλά πότε προτίθενται να ετοιμαστούν; Σε άλλους εννέα μήνες; Σε δεκαοκτώ μήνες; Σε δύο, τρία χρόνια και αφού πρώτα η χώρα έχει χρεοκοπήσει;

Διότι η άλλη εκδοχή είναι ότι «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει». Οτι η κυβέρνηση έχει ουσιαστικώς αποφασίσει να ρίξει το βάρος της κρίσης στους μισθωτούς, στις επιχειρήσεις και στα γεροντάκια, αντί να πουλήσει για να ξεχρεώσει. Και ότι θεωρεί πως όταν έχεις στα χέρια σου ένα τέτοιο πελατειακό εργαλείο όπως το ελληνικό κράτος δεν έχεις κανέναν λόγο να ασχοληθείς με τους ανθρώπους.