»Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΑΚΡΟΒΑΤΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ...

Του ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗ

Ο Νικήτας είπε για τον Σαμαρά μια φράση που πέρασε απαρατήρητη στους Καμπουράκη -Οικονομέα. "Να είμαστε επιεικείς μαζί του γιατί έμεινε πολλά χρόνια εκτός πολιτικής". Ας δούμε τί κάνει επί επτά μήνες για να ξέρουμε σε τί να είμαστε επιεικείς. Χτίζει σταδιακά ένα "καθαρό" κόμμα -της μιας άποψης δηλαδή- κλειστό, περιχαρακωμένο ιδεολογικά και πολιτικά, έχοντας δίπλα του...

δικούς του ανθρώπους και ανεχόμενος με δυσκολία τους φορείς διαφορετικών απόψεων. Αντί να επαναπροσεγγίζει με υπεύθυνες εναλλακτικές προτάσεις τα κοινωνικά στρώματα που εγατέλειψαν το κόμμα στις εκλογές του Οκτωβρίου, ασκεί αντιπολιτευτική πολιτική με γνώμονα το "όχι σε όλα" και δεν διστάζει να κλείσει το μάτι στις πιό ακραία λαϊκίστικες διεκδικήσεις. Αντί να χαράξει διαχωριστική γραμμή από τα περαγμένα Καραμανλή, τον λιβανίζει πλέον καθημερινά, ξεχνώντας ότι οι κάποιες αποστάσεις που πήρε από εκείνον του έδωσαν την πρωτιά απέναντι στη Ντόρα, μαζί βέβαια με τις συμμαχίες που έχτισε. Συμμαχίες, που αντί να καλλιεργεί ακόμη περισσότερο με το που έγινε αρχηγός, τις ξέχασε εντελώς, με αποτέλεσμα να χτίσει γύρω του ένα περιβάλλον "κολλητών". Ρωτήστε τον Αβραμόπουλο να σας ενημερώσει σχετικά... Τέλος, αντί να φροντίσει να ενσωματώσει στο εγχείρημά του τη Ντόρα, τις απόψεις της και όσους στάθηκαν δίπλα της, τους έστειλε όλους στο πυρ το εξώτερον, αναθέτοντας απλώς σε κανα δυο, ρόλους τομεαρχών για τα μάτια του κόσμου. Ο Σαμαράς είχε μια μεγάλη ευκαιρία την οποία κλώτσησε. Οκτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι κινητοποιήθηκαν από αυτόν και πήγαν να ψηφίσουν στις 29 Νοεμβρίου γιατί έδειχνε "αμόλυντος" από την πενταετή διακυβέρνηση, αλλά και γιατί τόλμησε να ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα Καραμανλή. Πίστεψαν ότι θα έκανε πράξη τις υποσχέσεις για ανοικτό κόμμα χωρίς ημέτερους, κόμμα που θα επιχειρούσε να καλύψει τον χώρο μεταξύ δημοκρατικής Δεξιάς και δημοκρατικής Αριστεράς. Καμμιά υπόσχεση δεν τήρησε. Μπορεί να έφταιξε η μακρά απουσία του, όπως λέει ο Νικήτας. Μπορεί να χρειάζεται κι άλλο χρόνο. Μπορεί να φοβόταν, έχοντας από τη μια τους καραμανλικούς και από την άλλη τη Ντόρα. Αν είναι έτσι, θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία, αφού μετά το συνέδριο βγαίνει πανίσχυρος. Αν όμως δεν είναι έτσι, αν το αληθινό του πρόσωπο είναι αυτό που βλέπουμε εδώ και επτά μήνες, τότε θα είναι μεν πανίσχυρος αρχηγός αλλά σε ένα κόμμα που διαρκώς θα μικραίνει...