»Ξενοι στο ίδιο κομμα

Του Ηλία Κανέλλη ΝΕΑ

Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ των Ανανεωτών από τον Συνασπισμό ήταν βασική υποχρέωσή τους, έναντι της ελληνικής κοινωνίας και των ψηφοφόρων τους. Κατά τη γνώμη πολλών, άργησαν κιόλας. Το πάλαι ποτέ κόμμα της ανανεωτικής Αριστεράς, το κόμμα που αγωνίστηκε για μια δημοκρατική Ελλάδα σε μια Ευρώπη των λαών, είχε εξαφανιστεί μέσα στον Συνασπισμό «των κινημάτων, του ριζοσπαστισμού και της..

ανατροπής». Χρόνια τώρα είχε πάψει να είναι ρεαλιστική φωνή, είχε μετατραπεί σε συνονθύλευμα ομάδων του αριστερισμού. Με αυτές τις ομάδες, οι ανανεωτικοί ήταν ξένοι από καιρό. Απορίας άξιον είναι όχι πώς το κατανόησαν αυτοί που αποχώρησαν αλλά πώς δεν το έχει κατανοήσει ακόμα ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Ισως να το καταλάβει στο μέλλον, όταν θα παλεύει να βρει συμμάχους ανάμεσα σε Ρεύματα, συνιστώσες και τους μηχανισμούς τους, τις μεθοδεύσεις των οποίων έχει ήδη γνωρίσει καλά, όταν βρέθηκε όπως βρέθηκε έξω από το Ευρωκοινοβούλιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας, στην καταληκτήρια ομιλία του, «μάλωσε» τους αποχωρήσαντες επειδή, λέει, φεύγουν ενώ το κόμμα τούς έδινε τη δυνατότητα δημοκρατικής έκφρασης ως ξεχωριστή τάση. Για ακόμα μια φορά, ο κ. Τσίπρας ή δεν κατάλαβε τίποτα ή εσκεμμένα επιχείρησε να συσκοτίσει την πραγματικότητα. Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα; Οτι στο κόμμα του η δημοκρατία των τάσεων ήταν πρόσχημα κι οι Ανανεωτές δημοκρατικό άλλοθι για την οικοδόμηση ενός συλλήβδην απορριπτικού πολιτικού μορφώματος: και της Ευρώπης, και της δημοκρατικής σύνθεσης, και της ίδιας της λογικής. Στην πραγματικότητα, ο Συνασπισμός που διαχειρίζεται ο κ. Τσίπρας ήταν δέσμιος της κινηματικής αντίληψης του ΣΥΡΙΖΑ, του ανταγωνισμού των συνιστωσών και της επαναστατικής γυμναστικής στην υπηρεσία του αντισυστημικού δόγματος. Ο Συνασπισμός από τον οποίο αποχώρησαν οι Ανανεωτές ήταν ένα κόμμα ελεγχόμενης οργής, στον οποίο μια συζήτηση για την «επαναστατική βία» ήταν θεμιτή. Οπως έδειξαν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008, δεν ήταν απλώς μια φιλοσοφική συζήτηση.