»Για δες καιρο που διαλεξε...

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη «E»

Κάτι μου κάνει το καλοκαίρι και γίνομαι, άνευ λόγου, πιο αισιόδοξη, πιο τρελή, πες το αν θέλεις, και πιο επιπόλαιη. Τα τρομερά αρχίζουν και μου φαίνονται «λίγο» σοβαρά, και τα σοβαρά μου φαίνονται αστεία. Αντί να σκέφτομαι ανεργίες, χρέη και προσωπικές ξεφτίλες με τράπεζες, σκέφτομαι κατάστρωμα, χωνάκι και σαγιονάρες.

Είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Αν αυτά τα μέτρα μάς τα ..
είχαν πει όσο ήταν ακόμα Φεβρουάριος, θα είχα πέσει σε κατατονία, θα βαρούσα συναγερμούς, κανόνια και νευρικές κρίσεις σωρηδόν.

Αλλά τα μέτρα δεν μας τα είπαν τον Φεβρουάριο. Μας τα είπαν τώρα: εν μέσω μαγιάτικου προ-καλοκαιρινού οργίου. Τα άκουσα μέσα σε ένα αγρόκτημα, όπου η φύση οργίαζε στα χρώματα και τα αρώματα. Τις αναλύσεις τις διάβασα σε μια μικρούτσικη παραλία-φιλάκι, κάτω από μια ομπρέλα. Οπου και να γύριζα το βλέμμα μου, η Ελλάδα δεν εξέπεμπε σος, αλλά... φως: ουρανοί καταγάλανοι, θαλασσινές αύρες, εξοχές, μυστικές παραλίες και αλατισμένες παρέες που έκαναν μακροβούτια στις τηγανητές πατάτες.

Δεν πάει η κηδεία με το εαρινό όργιο. Δεν σετάρει η μαυρίλα με την εκτυφλωτική λιακάδα ολόγυρά μας. Φουλ στολή παραλίας κι ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά από την πρώτη βουτιά. Πώς θα το συνδυάσω αυτό με το στυλ της «τιμωρημένης-μετανοούσας»;

Δύσκολα. Δεν μπορείς να βλέπεις τον Ελληνα με τη φραπεδιά, τη βερμούδα και τη σαγιονάρα να λιώνει τα πούλια του τάβλι, ενώ το κύμα δροσίζει τις πατούσες του, και να τον λυπηθείς ως θύμα χρεοκοπίας. Δεν είναι αυτή εικόνα εξαθλιωμένων ανθρώπων.

Επικοινωνιακά, είναι μια τραγωδία. Θα μας δουν στα «θερινά όπα» μας τα ΔουΝουΤου και θα εξαπολύσουν κι άλλα μέτρα, για να δουν μέχρι πού θ’ αντέξει ο φραπές! Κι ο ελληνικός φραπές κι ο θερινός χαβαλές θα αντέχουν, ως γνωστόν, αιωνίως και μυστηριωδώς. Στο τέλος, αντί να μας τρελάνουν «αυτοί», θα τους τρελάνουμε εμείς.

Μια εξέλιξη, για την οποία δεν είχα καμιά αμφιβολία εξαρχής