»Εδω Ραδιο "Ε"

Φασόλια αντί για κρέας...
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

ΝΤΡΟΠΗ είναι να πανικοβάλλεσαι γιατί δεν θα φας κρέας αλλά φασόλια.
Το πιο θλιβερό απ' όλα θα 'ναι, ΕΜΑΣ (!), έναν λαό υπερήφανο και ανυπότακτο, να καταφέρουν να μας κάνουν μίζερους, φοβισμένους και υποτακτικούς για λόγους οικονομικούς. Αυτό δεν το δέχομαι!

ΕΜΕΙΣ, τουλάχιστον, που δεν γεννηθήκαμε από πλούσια αμελέτητα, που δεν μας μεγάλωσαν Φιλιππινέζες, δεν έχουμε τίποτα να ..
φοβηθούμε. Εκτός κι αν αποτελεί εθνικό όραμα να 'χεις τζακούζι στο σπίτι σου ή να μπορεί να πάει το παιδί σου σε καλό ιδιωτικό σχολείο. Ούτε φασόλια! Οσο πιο λίγο τρως τόσο πιο καλά θα ζήσεις. Σιγά μην πάω στον ψυχίατρο επειδή ακρίβυνε η βενζίνη· θα τους παραδώσω τις πινακίδες του αυτοκινήτου!

ΕΧΕΙ δίκιο η Σοφία (η Σακοράφα) που επικαλέστηκε τους στίχους του Μπρεχτ: «Κάποιοι που βρίσκονται ψηλά θεωρούν ταπεινωτικό να μιλάμε για ψωμί. Αλλά αυτοί έχουν ήδη φάει»... Ομως, καμιά επανάσταση, καμιά μεγάλη αλλαγή δεν έγινε μόνο για το ψωμί. Ρωτήστε τον Γιάννη (τον Δημαρά) που τα 'ξερε καλά: για ιδέες γινήκανε όλα, για αξίες, ιδανικά και οράματα.

ΑΥΤΟ μας λείπει: ένα μεγάλο κοινό όραμα που θα μας επαναδραστηριοποιήσει για ν' αλλάξουμε. Κι αν το όλον οικονομικο-πολιτικο-δημοσιογραφικό σύμπλεγμα δεν διαθέτει ευαίσθητα αντανακλαστικά για να ανταποκριθεί στην απαιτούμενη αλλαγή, οι εξελίξεις έρχονται με πρόοδο γεωμετρική, σε χρόνο dt θα ανατραπεί.

ΟΚ, λοιπόν! Για να μη πτωχεύσουμε σαν χώρα, ας φτωχύνουμε οικονομικά, ο καθένας ξεχωριστά. Τώρα αγριεύει η φάση όμως και αν δεν υπάρξει στοιχειώδες αίσθημα δικαιοσύνης, ούτε το ΠΑΜΕ δεν θα μπορέσει να την ελέγξει...

ΜΕΧΡΙ πρότινος το σύστημα αναδιανομής του πλούτου (υπέρ των ισχυρότερων) κατάφερνε και «εξαγόραζε» τους πολλούς προσφέροντάς τους την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής. Τώρα που τους σπρώχνει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση -δεν το νιώθετε γύρω σας;- αγριεύει η φάση, κάτι πρέπει πάλι να βρει να τους υποσχεθεί: ας είναι παντεσπάνι, αν όχι ψωμί...

ΑΝ υπάρξει ξανά ένα μεγάλο κοινό όραμα, ψυχή διαθέτουμε· θα βρεθούν περισσότεροι από τριακόσιοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων δίπλα στον Λεωνίδα. Και ναυτοσύνη διαθέτουμε σαν λαός, η εμπιστοσύνη μεταξύ μας έχει χαθεί για να πάμε ν' αποικήσουμε τις Συρακούσες.

ΑΥΤΟ θέλει να πει πάλι σήμερα ο ποιητής: είναι ντροπή να πανικοβάλλεσαι, να μιζεριάζεις, να χάνεις την υπερηφάνεια και το χιούμορ σου επειδή μειώνεται το εισόδημά σου 30% ή και στο μισό. Γιατί έτσι θα απολέσεις την ικανότητά σου ν' αλλάζεις δέρμα, να επιβιώνεις, ν' αναγεννιέσαι απ' τις στάχτες σου. Ο πανικός αυτός θα ακυρώσει την καρτερικότητα, την προσαρμοστικότητα, την ευστροφία και την εφευρετικότητα, που πάντα μας σώζουν και μας βγάζουν απ' το τέλμα. Και τα επικαλούμαι αυτά γιατί η ποίηση και η φιλοσοφία ήταν πάντα το συγκριτικό μας πλεονέκτημα, ακόμη και στην οικονομία.

Ο ποιητής λέει: ναι σε όλα! Περιμένοντας να δει κάμποσους απ' αυτούς που κατέκλεψαν να πάνε φυλακή. Να δει το χρυσάφι που 'χει κρυμμένο η Εκκλησία να γίνεται συσσίτιο για τους πεινασμένους. Να δώσει κλήρο το κράτος που έχει γη, να γυρίσει ο κόσμος στα χωριά, να φτιάξει μποστάνια για να ζήσει. Γιατί αν μείνει άνεργος στην πρωτεύουσα και νιώθει πως τον κοροϊδεύουν -τι να σου πω;- πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μπορεί να τον ελέγξει. Μα, ούτε το ΠΑΜΕ