»[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ]

Νευρική κρίση

Του Ι. Κ. Πρετεντέρη ΝΕΑ

ΤΑΓΕΓΟΝΟΤΑ της Τετάρτης ήταν πρωτίστως µια τραγωδία.
Οταν υπάρχουν τρεις νεκροί, όλατα άλλα έπονται και ξεθωριάζουν. Ακόµη περισσότερο που οι νεκροί δεν ανήκουν σε κανέναν, παρά µόνο στους δικούς τους ανθρώπους - τα υπόλοιπα είναι απλή τυµβωρυχία.
ΑΝΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ, όµως, να πάµε λίγο παρακάτω, δεν µπορούµε να µην παρατηρήσουµε το οφθαλµοφανές: η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση νευρικής κρίσης.
ΜΙΑΝΕΥΡΙΚΗ κρίση την οποία ασφαλώς φέρνει στην επιφάνεια η προσφυγή στο ΔΝΤ, µια νευρική κρίση η οποία προφανώς τροφοδοτείται από τα ..οικονοµικά µέτρα, αλλά µια νευρική κρίση η οποία έχει περισσότερες αιτίες από όσα κουβεντιάζονταν χθες στη Βουλή.
ΗΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία έζησε πολλά χρόνια µε δωρεάν εξαγγελίες, υπερφίαλες προσδοκίες και αναπόδεικτες βεβαιότητες - τώρα, όλα καταρρέουν µπροστά στα µάτια της...
ΠΟΙΟΣΦΤΑΙΕΙ; «Το µπ.... η Βουλή»; Οι «κλέφτες» που έφαγαν τα λεφτά; Οι «πολιτικοί που µας κυβέρνησαν»; Είναι η πιο εύκολη εξήγηση. Μια εύκολη εξήγηση που σε στιγµές κρίσης, όταν ο άλλος δεν έχει την ψυχραιµία και τη νηφαλιότητα να ψάξει πιο βαθιά, πολύ εύκολα µετατρέπεται σε βεβαιότητα.
ΕΙΝΑΙΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ, όµως, και η εξήγηση η πιο επικίνδυνη. Χωρίς να αθωώνω κανέναν, χωρίς να παραβλέπω τις ευθύνες όσων µας κυβέρνησαν και όσων µας κυβερνούν, χωρίς να υποβαθµίζω τις ανικανότητες και της σκοπιµότητες του πολιτικού συστήµατος, χωρίς να υποτιµώ τη σηµασία της λαϊκής αγανάκτησης, αρνούµαι να δεχτώ ότι λύση είναι «να καεί το µπ.... η Βουλή».
ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ, ο θάνατος των τριών ανθρώπων µε συγκλόνισε. Αλλά η έκδηλη οργή µε τρόµαξε. Διότι ποτέ η οργή δεν υπήρξε καλός σύµβουλος, ακόµη κι αν είναι δικαιολογηµένη.
ΚΑΙΜΕ τρόµαξε κυρίως ότι ο στόχος αυτής της οργής, η πολιτική τάξη, δεν δείχνει να ξέρει πώς θα την αντιµετωπίσει και πώς θα την απαλύνει. Την ίδια στιγµή που οι δρόµοι της Αθήνας ξεχείλιζαν από αγανάκτηση, µέσα στο ηµικύκλιο της Βουλής αντιδικούσαν για «προβοκάτορες» και «προβοκάτσιες». Ανθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων.
ΕΧΩΓΡΑΨΕΙ τόσες φορές ότι το πρόβληµα της Ελλάδας δευτερευόντως είναι οικονοµικό, πρωτίστως είναι πολιτικό. Δυστυχώς, το ζούµε κάθε µέρα. Και το ζούµε περισσότερο τις στιγµές της έντασης, τις στιγµές που οι εξελίξεις επιταχύνονται, τις στιγµές που χρειάζεται κάποιος στη γέφυρα. Οταν ο αυτόµατος πιλότος δεν αρκεί για να κάνει τη δουλειά.
ΜΟΝΟΠΟΥ το οικονοµικό έλλειµµα µπορείς να το αντιµετω πίσεις προσφεύγοντας στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή στο ΔΝΤ.
Μπορεί να σε δανείσουν, έστω και µε σκληρούς όρους. Αλλά µε το πολιτικό έλλειµµα, τι να κάνεις; Ξέρετε κανέναν που να δανείζει ηγεσίες;