»Η «επανασταση» και τα θυματα

Tου Σταυρου Τζιμα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Την Ντίνα τη γνώριζα. Μητέρα δύο παιδιών, εργαζόταν στο τοστάδικο κάτω από το γραφείο μας. Κάποια στιγμή χάθηκε, και μια μέρα που τη συνάντησα τυχαία στον δρόμο, μου είπε με χαρά ότι βρήκε δουλειά σ’ ένα εστιατόριο με περισσότερα λεφτά και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και την είδα στην τηλεόραση, ωρυόμενη. Ηταν μεταξύ των εργαζομένων που έμειναν χωρίς..
δουλειά όταν, έπειτα από διαρκή «επαναστατική πολιορκία» του εστιατορίου από συνδικαλιστές του ελεγχόμενου από το ΠΑΜΕ σωματείου, ο ιδιοκτήτης έκλεισε το μαγαζί. Τι είχε συμβεί; Ενας εκ των εργαζομένων, στον οποίο το αφεντικό δεν κολλούσε ένσημα, αντί να καταγγείλει την εργοδοσία στην κατά γενική παραδοχή ευαίσθητη σε τέτοιου είδους ζητήματα Επιθεώρηση Εργασίας, προσέφυγε στο σωματείο που ανέλαβε να αποκαταστήσει την αδικία διαδηλώνοντας επί ώρες, μεσημέρι-βράδυ, μπροστά στο κατάστημα. Κατόπιν αυτού και αφού δεν πατούσε ψυχή, ο επιχειρηματίας έβαλε λουκέτο και έμειναν στον δρόμο είκοσι οκτώ άνθρωποι, που δεν ρωτήθηκαν αν συμφωνούν με την κινητοποίηση.

Η εικόνα στην τηλεόραση σε εξόργιζε. Η άνεργη γυναίκα στο ένα παράθυρο να φωνάζει κλαίγοντας γιατί η ισοπεδωτική τακτική του «ταξικού» σωματείου τής στέρησε το ψωμί. Στο άλλο, ψυχρός και βλοσυρός ο καθοδηγητής να αφήνει αιχμές ότι τόσο η διαμαρτυρόμενη όσο και οι υπόλοιποι συνάδελφοί της, που δεν συντάχθηκαν με την τακτική τού «πονάει δόντι, κόβεις κεφάλι», ήταν συνιδιοκτήτες της επιχείρησης. Υπήρχε μια διαφορά: Η Ντίνα –άνεργη πλέον– ήταν και παραμένει εργαζόμενη και επί ξύλου κρεμάμενη. Εκείνος, επαγγελματικό κομματικό στέλεχος. Πληρώνεται για να πουλάει, εκ του ασφαλούς, επανάσταση, χωρίς να κινδυνεύει να χάσει τον μισθό του (εκτός και αν διαφωνήσει με τη γραμμή του κόμματος, οπότε θα απολυθεί μαζί μ’ έναν τόνο λάσπης). Από τις φοβέρες δεν γλίτωσε και το ρεπορτάζ της «Κ», που παρέθετε γεγονότα και δηλώσεις χωρίς να παίρνει θέση. Ανατρίχιασα όταν διάβασα την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ περί «μαύρου μετώπου εργοδοσίας-κυβέρνησης-συγκροτημάτων διατεταγμένης δημοσιογραφίας». Ο Θανάσης Τσίγγανας στο μαύρο μέτωπο! Εννιά ολόκληρα χρόνια δίπλα μου και δεν το είχα αντιληφθεί! Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι το μόνο μαύρο με το οποίο σχετίζεται είναι το χρώμα της φανέλας του ΠΑΟΚ.

Το βλέπουμε όλοι ότι σε αυτόν τον πολιτικοσυνδικαλιστικό χώρο οι ηγέτες του δείχνουν να έχουν καταληφθεί από «επαναστατικό» παροξυσμό. Δεν αναγνωρίζουν το Σύνταγμα, καλούν τους πολίτες σε ανυπακοή στους δημοκρατικούς κανόνες λειτουργίας της κοινωνίας, καταλαμβάνουν κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και λιμάνια.

Νομίζουν ότι διανύουμε παραμονές εξέγερσης, με τον Παπανδρέου σε ρόλο Κερένσκι, και οι πιο προωθημένοι εξ αυτών ίσως περιμένουν ν’ ακούσουν την κανονιά του σύγχρονου «Αβρόρα». Οσο για την Ντίνα, τι να κάνουμε; Η επανάσταση θα έχει και τα θύματά της...