»Τρεις νεκροι: Σιωπη...

ellispoint

Τρεις νεκροί είναι βαρύ φορτίο. Τόσο βαρύ που μπορεί και να μην συγχωρείται – τόσο ασήκωτο, που μπορεί και να μην επιτρέπει τίποτα παραπάνω από δυό στιγμές σιωπής κι ένα σκυμμένο κεφάλι.

Απλώς και μόνον για να αναλογιστούμε όλοι – εάν δεν είναι ήδη αργά – ποιοί είμαστε, από πού ξεκινήσαμε και..
πού φτάσαμε.

Να αναλογιστούν οι πολιτικοί πρώτοι πόσους και ποιους δρόμους προσπέρασαν, πριν φθάσουμε στο παρά πέντε της απόλυτης ισοπέδωσης. Πόσες ευκαιρίες έχασαν, και πόσες τους μένουν ακόμη, για να αποδείξουν ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Γιατί πράγματι δεν είναι όλοι ίδιοι και γιατί το έχουμε ανάγκη – επιτακτική ανάγκη, κι εμείς και η Δημοκρατία – να το αποδείξουν ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.

Να αναλογιστούν οι ινστρούχτορες, πάσης ταυτότητας και πάσης προέλευσης, ότι δεν είναι οι «εθνοσωτήρες» που μας λείπουν. Οι αλήθειες είναι που μας έλειψαν και μας έφεραν ως εδώ, οι καθαρές κουβέντες κι ο σεβασμός μεταξύ ίσων – «εξουσιαστών» και «εξουσιαζόμενων». Τα δε γενικά αναθέματα και τα προσκλητήρια «εκτάκτου ανάγκης» μας περισσεύουν ιστορικώς. Κι, εξίσου ιστορικώς, πλέκουν φωλιές για πάσης φύσεως, και χρώματος, αυγά του φιδιού.

Να αναλογιστούν και οι επαναστάτες της ατάκας – και της απόλυτης ελαφρότητας – πως η τυφλή οργή δεν μπορεί να γεννήσει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από τυφλή βία. Και πως η πιο ασήμαντη σπίθα μπορεί ν’ απέχει όσο μια ανάσα από την πιο εγκληματική προβοκάτσια.

Να αναλογιστούμε κι εμείς, οι δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και κατέχοντες δημόσιο βήμα: Να ξαναθυμηθούμε πού σταματά η έρευνα, η αποκάλυψη, η ενημέρωση και πού αρχίζουν οι μυλόπετρες της δημαγωγίας, τα συγκοινωνούντα δοχεία πολιτικής και δημοσιογραφίας, οι «δημόσιες σχέσεις» ελεγκτών και ελεγχόμενων…

Δεν είναι σίγουρο ότι μένει σε όλους πολύς χρόνος για όλα αυτά. Για όσους δεν πρόλαβαν, και για όσους δεν προλάβουν, το καταφύγιο της οριστικής σιωπής μπορεί και ν’ αποτελεί εύνοια της τύχης.