»Αποφαση ευθυνης

kassimatis@kathimerini.gr

Οσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος. Πριν από μερικούς μήνες, δεν υπήρχε άνθρωπος στην πιάτσα να μη θεωρεί την Ντόρα οριστικά ξεγραμμένη. Οι περισσότεροι εκτιμούσαν ότι, τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια (αν όχι παραπάνω), το όνομά της, πολιτικά, δεν θα σήμαινε τίποτε, εκτός των ορίων της «φυλής» των ακραιφνών μητσοτακικών.

Το πλήγμα που είχε υποστεί η εικόνα της στην..
κοινή γνώμη έδειχνε ανεπανόρθωτο. Και τούτο, όχι εξαιτίας της ταπεινωτικής ήττας που είχε υποστεί από τον Αντώνη Σαμαρά. Η ήττα δεν ήταν η αιτία της καταστροφής της, αλλά το αποτέλεσμα. Η πραγματική αιτία ήταν ότι, στην αντίληψη του κόσμου, η Ντόρα, έχοντας ταυτίσει απολύτως την προσωπική φιλοδοξία με τη νομιμόφρονα στάση της έναντι του Κώστα Καραμανλή, στην πραγματικότητα είχε θέσει το δικό της συμφέρον υπεράνω του κοινού συμφέροντος. «Αφού έβλεπε πού πήγαινε το πράγμα, γιατί δεν μίλαγε; Αλλά το μόνο που την ένοιαζε αυτήν ήταν να γίνει αρχηγός!» Αυτά τα είχα ακούσει σε άπειρες παραλλαγές, από πολίτες κάθε κοινωνικού, μορφωτικού ή οικονομικού στρώματος.

Η χρεοκοπία, που επισήμως αναγγέλθηκε στις 23 Απριλίου, και οι εξελίξεις που ακολούθησαν και έφεραν τη Ν. Δ. ενώπιον του διλήμματος αν πρέπει να υπερψηφίσει ή όχι τη συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ευρώπη, έδωσαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στην Ντόρα να ξεφύγει από το αδιέξοδο στο οποίο είχε οδηγήσει τον εαυτό της. Δεν έψαχνε απλώς μια ευκαιρία για να την διαγράψει ο πρόεδρος του κόμματος – αυτό μπορούσε να το μεθοδεύσει πανεύκολα. Εψαχνε ευκαιρία για να απεγκλωβιστεί και να ξεκινήσει πάλι από την αρχή.

Ασφαλώς δεν είναι συμπτωματικό ότι, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις της με όσους εκ των συναδέλφων της ήθελαν να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο, η Ντόρα όχι μόνον τους απέτρεψε, αλλά ορισμένους τους παρακάλεσε να μην το πράξουν. Πολύ λογικό, αφού η διαφοροποίησή της ήταν θέμα βαθιά προσωπικό: ήταν πράξη εξιλέωσης ή, για να θυμηθούμε την ορολογία της π. Χ. εποχής (προ Χρεοκοπίας), ήταν απόφαση ευθύνης. Η έξοδος θα έχανε την αίγλη της, αν μοιραζόταν το φως του προβολέα με δυο - τρεις άλλους, ιδίως αν ανάμεσά τους ήταν κανένας Κιλτίδης...

Σεμνότητα;

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Βουλής (www. parliament. gr) και αναζητήστε το επίσημο βιογραφικό του Κώστα Καραμανλή. Θα διαπιστώσετε ότι, ενώ αναφέρεται κάθε λεπτομέρεια της πολιτικής του ανέλιξης ώς το αξίωμα του πρωθυπουργού (ώς και η ιδιότητα του ιδρυτικού μέλους της «φιλειρηνικής κίνησης ΚΙ. Π. Α. Ε. Α.), δεν αναφέρεται –περιέργως– ότι υπήρξε πρωθυπουργός! Και τούτο παρ’ ότι σημειώνεται ότι «διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού από 10.03.2004 έως 14.02.2006».

Σε τι μπορεί να οφείλεται αυτή η σοβαρή παράλειψη; Να είναι φάρσα που έστησε κάποιος αδίστακτος χάκερ εις βάρος του τέως πρωθυπουργού; Το βλέπω μάλλον απίθανο. Ισως να είναι μία έμμεση μορφή, εκ μέρους του, της παραδοχής των ευθυνών του· αλλά και αυτό μου φαίνεται απίθανο. Μήπως απλώς θέλει ο άνθρωπος να ξεχάσει; Μάλλον όχι, διότι στην περίπτωση αυτή θα απέφευγε οτιδήποτε του θυμίζει τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του και δεν θα σύχναζε σε χώρους όπου μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει επάνω στον Σιούφα ή στον Παυλόπουλο. Υπάρχει η απλοϊκή εξήγηση ότι βαρέθηκε να το συμπληρώσει, αλλά είναι ανάξια λόγου. Το πιθανότερο και πιο ταιριαστό με την προσωπικότητά του είναι ότι η παράλειψη αποτελεί έμπρακτη απόδειξη σεμνότητας και ταπεινότητας...

Ο μπαχαλάκιας

«Η λαϊκή εξέγερση σε στιγμές σαν τις σημερινές μπορεί να αποτελέσει, μαζί το μήνυμα, το μέσο και το περιεχόμενο μιας διαφορετικής επιλογής, που θα αποτρέψει το σφαγείο του ΔΝΤ και θα αναδείξει την ανάγκη μιας αλληλεγγύης, με όρους αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης, σε μια χώρα και σε ένα λαό που την αξίζουν και την διεκδικούν! Εξέγερση τώρα, απέναντι σε μια νέα Ιερά Συμμαχία! Η Αριστερά οφείλει αυτή την ώρα να δώσει όλες τις δυνάμεις της γι’ αυτές τις ανατρεπτικές εξεγερσιακές εξελίξεις».

Το παραλήρημα είναι του Παναγιώτη Λαφαζάνη, από την εκδήλωση του «Αριστερού Ρεύματος» στις 30 Απριλίου. Ορισμένοι ίσως πουν ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έχει, ούτως ή άλλως, το ακαταλόγιστο, οπότε μπορεί να λέει ό, τι σαχλαμάρα του καπνίσει. Δεν είναι έτσι, όμως. Ενσυνειδήτως υποστηρίζει την εξέγερση επειδή επιδιώκει την κατάρρευση του σχεδίου βοήθειας. Αλλωστε, προτείνει ευθαρσώς την πολιτική της αναδιάρθρωσης του χρέους και η αποτυχία εφαρμογής του σχεδίου είναι προϋπόθεση για την αναδιάρθρωση, αλλά και το πρώτο βήμα στην πορεία εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη.

Ολοι μαζί στον Αδη, λοιπόν, με αρχηγό τον Λαφαζάνη! Μη φοβάστε, όμως. Γιατί τα σκότη του Αδου θα καταυγάσει «μια άλλη αλληλεγγύη»! Βέβαια, δεν μας την εξηγεί ακριβώς· ωστόσο, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι εννοεί τον σοσιαλισμό που απέτυχε. Δεν είναι καθόλου περίεργο, όμως, ότι και αυτός και οι άλλοι στον ΣΥΡΙΖΑ ντρέπονται να το πουν ευθέως – τουλάχιστον όσο ευθέως καλούν σε εξέγερση...

Εξ απαλών ονύχων

«Βέβαια, το κείμενο μιλάει γι’ αυτό εξ απαλών ονύχων», είπε χθες ο Γιώργος, από το βήμα της Βουλής, και οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιάσαν αμέσως την καζούρα. Hθελε, προφανώς, να πει «ακροθιγώς» ή κάτι παρεμφερές, αλλά –τι να κάνουμε; – δεν έμαθε τα ελληνικά εξ απαλών ονύχων. Εδώ πού φθάσαμε, όμως, ελάχιστη σημασία πλέον έχουν αυτά. Ας μιλάει αλαμπουρνέζικα. Το θέμα είναι πώς θα γλιτώσουμε από το μέλλον που μαγειρεύουν η Αλέκα και ο Αλέξης, με τη συνδρομή εκείνων που ο Λένιν θεωρούσε «χρήσιμους ηλίθιους»...