»Αυτοπτης μαρτυς: οταν μπουκαρανε στο στουντιο

Φοίβος Καρζής ellispoint

Θεωρητικά, η συμμετοχή σε ένα τηλεοπτικό πάνελ είναι ασφαλής υπόθεση. Όχι χτες το βράδυ στην ΕΡΤ.
Η πρόσκληση ήταν για μια συζήτηση με την υπουργό Παιδείας. Μαγνητοσκόπηση, γύρω στις οκτώμισυ το βράδυ. Ξεκίνησε. Κάποια στιγμή αισθανθήκαμε μια αναστάτωση στην ατμόσφαιρα. Σε μια διακοπή (οι αιώνιες διαφημίσεις…) κάποιος ψιθύρισε κάτι στο αυτί της Διαμαντοπούλου και μετά ένας τεχνικός μας είπε πως είχε γίνει κατάληψη στο διπλανό στούντιο «του αέρα», την ώρα του κεντρικού.. δελτίου. Είχαν αρπάξει το μικρόφωνο της Χούκλη, ζητώντας να πάρουν μέρος ή να μη μεταδοθεί η εκπομπή του Πολίτη που γράφαμε. Με τον Κύρτσο και τον Παπαχρήστο κοιταχτήκαμε στη λογική «πάλι τα ίδια…» και η εγγραφή συνεχίστηκε κανονικά.
Η έκπληξη ήρθε όταν βγήκαμε από το στούντιο. Στην ακριβώς απέναντι είσοδο του διαδρόμου ήταν παραταγμένη μια διμοιρία ΜΑΤ. Ναι, ΜΑΤ μέσα στο ραδιομέγαρο. Μεγάλο μέγαρο, πολλές πόρτες. Φύγαμε από μια άλλη έξοδο, που δεν περνούσε μπροστά από τους καταληψίες, γιατί μας υποδείχθηκε ευγενικά ότι μπορεί η οργή τους να μην στρεφόταν μόνον κατά της υπουργού, αλλά και σε βάρος όσων διανοούνται να συνομιλούν μαζί της. Απόρησα, έφυγα. Κατάλαβα τι εννοούσαν γύρω στα μεσάνυχτα όταν άκουσα στον Πρετεντέρη τον εκπρόσωπο των αδιόριστων που είχαν κάνει το «ντου» να αποκαλεί την κυβέρνηση «γερμανοτσολιάδες» και «Τσολάκογλου», επειδή ήρθε το ΔΝΤ!

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το δημοκρατικό δικαίωμα στην ανοησία – αν και οι διατυπώσεις φλερτάρουν με το όριο της κλινικής περίπτωσης. Αλλά υπάρχουν δύο πολύ σοβαρά ζητήματα που δεν αφορούν το πώς γλιτώσαμε μερικές «ψιλές» στην Αγία Παρασκευή.

Το πρώτο είναι ότι ο εκβιασμός πέρασε. Και το μήνυμα των καταληψιών μεταδόθηκε μετά από διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση της ΕΡΤ – δηλαδή τους θεσμικούς εκπροσώπους της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Έφυγαν κερδισμένοι, έφυγαν ανενόχλητοι (παρά την προφανή παραβίαση του ποινικού νόμου), έφυγαν έχοντας στείλει το μήνυμα της «ανυπακοής», της «απειθαρχίας», του κουρελιάσματος κάθε έννοιας σεβασμού των στοιχειωδών κανόνων λειτουργίας της πολιτείας.

Ποιος δεν έχει ένα δίκαιο ή παράλογο αίτημα; Ποιος δεν αισθάνεται ότι θα έπρεπε να ακουστεί πιο δυνατά η φωνή του; Ποιος θα ακουστεί όμως; Ο πιο τσαμπουκάς. Κάνε κι εσύ μια κατάληψη. Μπορείς…

Το δεύτερο θέμα είναι ότι η κυβέρνηση δια του Πεταλωτή εκπροσώπου της «καταδίκασε» την εισβολή στα στούντιο της ΕΡΤ. Τις προάλλες είχε «καταδικάσει» την παρεμπόδιση της καθόδου των τουριστών του κρουαζερόπλοιου Ζενίθ στον Πειραιά. Η ζωή είναι ωραία. Η κυβέρνηση την παρακολουθεί και τη σχολιάζει. Ο εκπρόσωπός της ζήλωσε τη δόξα της Στάη, του Χατζηνικολάου, του Τσίμα.

Αλλά στις εκλογές έβαλε υποψηφιότητα, όχι στις οντισιόν κάποιου καναλάρχη. Βγήκε βουλευτής και αναδείχτηκαν κυβέρνηση. Δεν εξελέγη «παράθυρο».

Την ώρα της μεγάλης κρίσης, την ώρα που οι πολίτες αισθάνονται τη μεγάλη οικονομική και κοινωνική φουρτούνα να φουσκώνει και να απειλεί τη ζωή τους, αναζητούν άγκυρες στο πολιτικό σύστημα. Ηγεσίες που να εμπνέουν αίσθημα ασφάλειας. Όχι έμφοβους εκπροσώπους, που «παρίστανται και καταδικάζουν».