»[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ]

Η τρύπα στο νερό
Του Ι. Κ. Πρετεντέρη ΝΕΑ

ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ τρόπο, τα πάθη φέτος προορίζονται να συ νεχιστούν και πολύ µετά την Ανάσταση. Και γι’ αυτόν ακρι βώς τον λόγο δεν καταφέρνω να συµµεριστώ την αισιοδοξία που απέπνεαν τα περισσότερα πασχαλινά µηνύµατα της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας.
ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, δεν µπορούµε να γνωρίζουµε ακόµη αν τα χειρότερα πέρασαν. Ούτε αν οι θυσίες του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο. Αυτό θα το ξέρουµε στο τέλος και, προς το παρόν, µόνο οι θυσίες είναι ορατές. Το τέλος ούτε που φαί νεται στον ορίζοντα.
ΣΕ ΟΣΟΥΣ α ρέσκονται να ζουν µε ψευδαισθήσεις, να υπεν θυµίσω απλώς ότι ..
αύριο φθάνει στη χώρα µας κλιµάκιο του ΔΝΤ ενώ ο επόµενος ενάµισης µήνας θα αποδειχθεί ιδιαιτέ ρως κρίσιµος για την πορεία των πραγµάτων: στα µέσα Μαΐου θα έχουµε µία σαφή εικόνα για την απόδοση των µέτρων.
ΕΝΔΕΙΞΕΙΣΥΠΑΡΧΟΥΝ ήδη. Και η πιο απογοητευτική από όλες είναι ίσως το περίφηµο «βαθµολόγιο Πάγκαλου».Οχι επειδή µας εξέπληξε, αλλά επειδή δεν µας εξέπληξε καθόλου. Ολοι λίγο έως πολύ είχαµε καταλάβει ότι κάπως έτσι είναι η εικόνα. Από την οποία όµως προκύπτει ένα σοβαρό ερώτηµα: µπορεί ο Πρωθυπουργός να συνεχίσει την προσπάθεια χωρίς αναπροσαρµογές στην κυβέρνησή του; Μπορεί, ας πούµε, να παραταθεί η λειτουργία µιας κυβέρνησης δύο ταχυτήτων;
ΔΙΟΤΙΑΥΤΟ που όλοι έχουµε αντιληφθεί και ο Πάγκαλος κα ταγράφει είναι ότι η κυβέρνηση αποτελείται από δύο κατη γορίες υπουργών: αυτούς που προσπαθούν να υπηρετήσουν τη γενική προσπάθεια διότι αντιλαµβάνονται τη σηµασία της _ άλλοτε το καταφέρνουν περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο αλλά προσπαθούν… Κι εκείνους που καθυστε ρούν ή κωλυσιεργούν είτε επειδή δεν συµφωνούν µε τη λο γική της προσπάθειας είτε επειδή δεν θέλουν να αναλάβουν προσωπικά το κόστος της.
ΔΕΝΕΙΝΑΙ καθόλου σαφές πως αυτές οι δύο κατηγορίες κυ βερνητικών στελεχών µπορούν να συνυπάρξουν. Κι όταν λέω «να συνυπάρξουν» δεν εννοώ φυσικά αν θα κάνουν πα ρέα. Αλλά αν µπορούν να συγκροτήσουν από κοινού µια λειτουργική και αποτελεσµατική κυβέρνηση. Πολύ αµφιβάλλω. Κι αυτό είναι πρόβληµα.
ΔΙΟΤΙΑΝ, ας πούµε, το υπουργείο Οικονοµικών σκίζεται να µαζέψει λεφτά µε µεγάλο κοινωνικό κόστος και την ίδια στιγµή τα λεφτά που µαζεύονται πάνε στο έλλειµµα του ΟΣΕ, το οποίο δεν µπορεί να συµµαζέψει το υπουργείο Υποδοµών, ή στα χρέη των νοσοκοµείων, τα οποία δεν µπορεί να περι ορίσει το υπουργείο Υγείας, τότε δεν γίνεται δουλειά. Αυτό που γίνεται είναι µια τρύπα στο νερό.
ΑΛΛΑΕΔΩ που βρίσκεται σήµερα η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να επιδίδεται στο τρύπηµα του νερού. Κι όποιος δεν µε πιστεύει δεν έχει παρά να ρωτήσει και τους ελεγκτές του ΔΝΤ…