»ΜΑΤΙΕΣ

Χρυσοχοΐδης
Του Λευτέρη Π. Παπαδόπoυλου ΝΕΑ

Παρακολουθούσα μια συζήτηση στην τηλεόραση με θέμα την τρομοκρατία. Στο «πάνελ»«στρογγυλό τραπέζι» το λέγαμε άλλοτε - δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Οπως συνήθως. Κάποια στιγμή ένας από την παρέα είπε: «Πολύ τυχερός άνθρωπος ο Χρυσοχοΐδης!». Και το είπε σοβαρά.
Ουδείς, όμως, αντέδρασε. Μάλλον, λίγο - πολύ, όλοι συμφώνησαν. Μα, είναι έτσι τα πράγματα; Ο Χρυσοχοΐδης πιάνει τα ζάρια, τα κουνάει και φέρνει εξάρες; Κάθε φορά;
Θυμάμαι, τότε με τη 17 Νοέμβρη, πολλοί υποστήριζαν ότι.. «ο Χρυσοχοΐδης έχει αναπτύξει σχέσεις με την Ουάσιγκτον κι αυτές οι σχέσεις τού επιτρέπουν να βρίσκει την άκρη σε δύσκολες υποθέσεις και να φέρνει αποτελέσματα».
«Και λοιπόν;», ρωτάω εγώ. «Πού είναι το πρόβλημα; Αντί να του πούμε “μπράβο”, θα του ζητήσουμε και τα ρέστα;».
Ο Χρυσοχοΐδης παρέλαβε μία κουρελιασμένηαπό τη Ν.Δ.- Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία και κατόρθωσε, μέσα σε έξι μήνες, να την ξαναστήσει στα πόδια της, να την αναδιοργανώσει και να την οδηγήσει σε μια καινούργια επιτυχία.
Συμφωνώ, λοιπόν, απολύτως με τις «Αιχμές» του Γιώργου Παπαχρήστου («ΤΑ ΝΕΑ» 12/4) ως προς αυτό το σημείο. Αλλά διαφωνώ απολύτως, επίσης, με το πρώτο μέρος του σχολίου του, όπως και με τον τίτλο «Τύχη αγαθή».
Θέλω να προσθέσω, ωστόσο, ότι ο Παπαχρήστος διόλου δεν χαϊδεύει τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη όταν υπογραμμίζει ότι το υπουργείο του είναι «πρότυπο λειτουργίας. Ειδικά για μια κυβέρνηση όπου οι περισσότεροι υπουργοί ακόμη “ενημερώνονται”, άλλοι δεν έχουν δώσει αρμοδιότητες στους υφυπουργούς τους και κάποιοι τρίτοι πιθανώς να μη γνωρίζουν εισέτι - όπως θα έλεγε ο μακαρίτης Αντώνης Καλαμαράς- πόσες πόρτες διαθέτει το υπουργείο τους!».
Αλλά αφού ήρθε η κουβέντα στους δημοσιογράφους θα ήθελα να σταθώ και σε κάτι που σχολίασε μοναδικά σε γελοιογραφία του- πάλι στα «ΝΕΑ» 12/04- ο Κώστας Μητρόπουλος:
«Γεμίσαμε οικονομολόγους!». Σχεδόν όλοι μας, ιδίως μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, μιλάμε με στόμφο και ύφος περισπούδαστο, για κερδοσκόπους, αγορές, σπρεντ και δεν συμμαζεύεται. Εχουμε γίνει, απαξάπαντες, «αναλυτές». Που παίζουν στα δάχτυλα ομόλογα, «κυμαινόμενα επιτόκια», επενδυτικούς οίκους, «κρίσεις δανεισμού», Νομισματικό Ταμείο και διάφορα άλλα τέτοια.
Συμβαίνει να γνωρίζω πολύ καλά έναν από τους πιο γνωστούς έλληνες οικονομολόγους. Κουβεντιάζουμε συχνά για την οικονομική κατάσταση της χώρας, τη στάση της Μέρκελ στα προβλήματά μας, του Μπαρόζο, του Σόρος κ.λπ. κ.λπ. Ελάχιστα πράγματα καταλαβαίνω απ΄ όσα μου λέει. Αλλά και ο ίδιος ισορροπεί σε μια τεντωμένη κλωστή όταν πρόκειται να καταλήξει σε συμπεράσματα. Ο άνθρωποςδιαπρεπής επιστήμονας- αμφιβάλλει συνεχώς. Για τα πάντα. Ενώ εμείς, οι δημοσιογράφοι, οι ξύπνιοι, έχουμε έτοιμες απαντήσεις για το καθετί. Και δεν σηκώνουμε και αντίρρηση!..