»Εδω Ραδιο "Ε"

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
Μήπως κάνω αγγαρεία;

«ΟΤΑΝ τρώω νιώθω πως κάνω αγγαρεία», μου 'λεγε με στόμφο ο αδύνατος-σοφός καταβροχθίζοντας τ' αρνί.
Σοφός ο αδύνατος! Διότι, πράγματι, το όλον θέμα είναι βαθιά φιλοσοφικό. Κι ουχί απλώς ψυχολογικό.

ΟΛΕΣ οι δίαιτες παχαίνουν. Αντί να πας στον διαιτολόγο για να χάσεις 20 κιλά ύστερα από βασανιστική, αιματηρή δίαιτα και να ξαναπάρεις 30 σε έναν-ενάμιση χρόνο, το ρίχνεις στη βαριά φιλοσοφία... Σου σερβίρουν ένα λαχταριστό κοκορετσάκι και λες:.. «Πάλι θα κάνω αγγαρεία»...

ΕΙΝΑΙ μόνο ένα κλικ στο μυαλό. Κάθε φορά που σε... αναγκάζουν να κάτσεις σ' ένα τραπέζι, κάτι να ψιλοτσιμπήσεις για να μην τους... προσβάλεις, πρέπει να ξέρουν πως τους κάνεις πολύ μεγάλη χάρη! Του στιλ: «Εχω κάνει τα πάντα για σένα! Μέχρι που δοκίμασα τα κανελόνια σου»...

ΚΑΠΟΙΟΙ ζουν για να τρώνε... Αλλοι τρώνε για να ζήσουν. Ο σοφός λιγνός πρότεινε σε μένα τον άμυαλο χοντρό να κάνω ό,τι κι εκείνος για να αδυνατίσω: σαν αγγαρεία, λέει, το φαΐ ν' αντιμετωπίσω. Και την ώρα που με συμβούλευε χτυπούσε αλύπητα -ενώ ήδη είχε τσακίσει τ' αρνί- ένα προφιτερόλ και μια καρυδόπιτα... Με μια κουταλάρα να!

ΓΙΑ να μη σας πολυζαλίζω τον έρωτα, του απάντησα κάνοντας μια υπόθεση εργασίας. Εστω ότι εμείς οι δύο (εγώ ο χοντρός κι εκείνος ο λιγνός) αντιμετωπίζουμε τα πάντα-όλα σαν αγγαρεία κι αποφασίζουμε να πάρουμε μέρος σ' ένα κοινό πείραμα: να τρώμε κάθε μέρα το ίδιο φαγητό και να κάνουμε ακριβώς τις ίδιες κινήσεις. Εκείνος θα συνεχίσει να είναι κομψός κι εγώ θα 'χω γίνει ακόμη πιο χοντρός· διότι το θέμα, αγάπη μου, είναι οι καύσεις (έχω κάνει εξέταση για άζωτο στα ούρα) κι ο μεταβολισμός. Η παχυσαρκία μπορεί να 'ναι εγγεγραμμένη στο DNA ή να 'ναι ιός...

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΜΕ ότι εκείνος μπορεί να τρώει -κάνοντας αγγαρεία- 3.000 θερμίδες και να τις καίει με δέκα λεπτά σεξ, κι εγώ να τρώω με λαχτάρω 1.500 και να θέλω έξι ώρες πάρτι με ούζα με δίδυμες 20χρονες καλλονές για να τις κάψω. Μιλάμε για μεροκάματο τρόμου, για κομπρεσέρ, όχι πλάκα...

ΣΟΥ γράφω απ' τη Δοκό. Ενα νησάκι δίπλα στην Υδρα. Ακατοίκητο, γιατί είναι ακόμη χαρακτηρισμένο αρχαιολογικός χώρος· πάρτι έχουν κάνει κι εδώ οι αρχαιοκάπηλοι... Κάθε χρόνο σ' ένα μικρό ξωκλήσι στολίζουμε τον Επιτάφιο και τον κατεβάζουμε -όπως κάνουν και στο Καμίνι της Υδρας- στη θάλασσα. Φέτος είχαμε παπά κανονικό και πλάι του ετελετούργησα ως (ακρο)αριστερός ψάλτης.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ με το φουσκωτό (μου το φορολογούν αγρίως χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τα μέτρα, την παλαιότητα και ότι είμαι εγγονός ψαρά) στην Υδρα, αναγκάστηκα να ανεβώ χιλιάδες σκαλοπάτια στην ανηφόρα του εμφράγματος για να φτάσω ώς το ψηλότερο σημείο του οικισμού που 'ναι το σπίτι του Μανώλη. Εκεί συνάντησα τον σοφό-λιγνό που έκανε τη μεγάλη αγγαρεία να φάει τ' αρνί και τα γλυκά.

ΕΚΑΝΑ κι εγώ μια μικρή αγγαρειούλα και τσίμπησα απ' τ' αρνάκι μια μικρή -ελάχιστη- πετσούλα. Για να τη χωνέψω πήγα τρεις φορές πάνω-κάτω με τα πόδια τη διαδρομή απ' τις πλάκες Βλυχού μέχρι το λιμάνι. Συν την ανηφόρα ώς το σπίτι του Μανώλη, περπάτησα πάνω από 30-40 χιλιόμετρα!

ΑΝ δεν ζυγίζω -αύριο που θα γυρίσω -δύο κιλά λιγότερο, θα πάρω αντικαταθλιπτικά! Σαράντα χιλιόμετρα ποδαρόδρομος στα γκρεμίδια και τις ανηφοριές, λογικά, πρέπει να την έχουνε κάψει εκατό φορές αυτή την πετσούλα που τσίμπησα ο αγγαρείας!

ΥΓ.: Για την Υδρα, τον Μιαούλη, τον Γιώργο και το θανατηφόρο λαγοκέφαλο ψάρι, τουμόροου τα σπουδαία...