»Μεγεθυνσεις

Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

*Ο νέος που κατευθύνεται προς τη σκάλα εξόδου του Μετρό κουβαλάει έναν τεράστιο μπόγο κρεμασμένο, από τον αριστερό ώμο, στην πλάτη του... Ο μπόγος είναι άσπρος, κλεισμένος σ' ένα σκονισμένο σεντόνι. Ο νέος είναι μαύρος, κατάμαυρος, βαθιά νύχτα το πρόσωπό του, ψηλό, αδύνατο το σώμα, που φαίνεται έτοιμο να λυγίσει από το βάρος... Παραμερίζω για να περάσει πρώτος στη σκάλα, αλλά στέκεται, δεν με προσπερνάει, του κάνω νόημα με το χέρι, διστάζει πάλι, του χαμογελάω, και τότε σαν να το παίρνει.. απόφαση...
*Είναι μάλλον ένας από τους δεκάδες (;) παράνομους μικροπωλητές που απλώνουν τις πραμάτειες τους στους μεγάλους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας, και η Αστυνομία πότε τους προσπερνάει και πότε τους κυνηγάει· ίσως ένας από αυτούς που συνεπλάκησαν με τους εμπόρους της Ερμού, τις προάλλες. Ή από εκείνους που -μαζί με τους μετανάστες συλλήβδην, τις καθημερινές πορείες και την ανεξέλεγκτη αφισοκόλληση των κομμάτων- ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης κατήγγειλε προχθές ως αυτουργούς της βρωμιάς της πρωτεύουσας...

*Αλλά δεν θέλω να πω γι' αυτά σήμερα, μιλώντας για κείνον τον νέο -που γύρισε και με κοίταξε από ψηλά, καθώς η σκάλα εκινείτο προς τα πάνω- παρά για το τίποτα και το άπαν της ταπεινότητας, πριν, και της ευγνωμοσύνης, μετά... Για πρόσωπα ανθρώπων και ρωγμές αισθημάτων, που ανοίγουν και ξανακλείνουν διακριτικά, αφήνοντας φευγαλέα το φως μιας, θα έλεγα, αγιότητας... Είναι πολλά αυτά τα πρόσωπα, μπορείς να τα δεις αν περπατάς με τα μάτια ανοιχτά μες στο πλήθος· και τα έχουμε τόσο ανάγκη...

*Σε αυτή την άγρια εποχή της βαθιάς απελπισίας, όπου οδηγεί η ανασφάλεια· κάτω από το βαρύ νέφος της οικονομικής ύφεσης, με τις «ορδές» των άρτι αφιχθέντων «προστατών» μας να μας σφίγγουν σαν μέγκενη... Με το άλλο νέφος, της τέφρας του Εϊγιαφιαλαγιοκούλ, να περνάει από δίπλα μας, καθότι μακριά μας... Σχεδόν μόνο στις «οικονομικές επιπτώσεις» -στα 1,7 δισ. δολάρια ζημιών των αεροπορικών εταιρειών- αναφέρονται όλοι. Και όχι στην αδυναμία μας μπρος στη δύναμη της φύσης, που καμιά τεχνολογία δεν μπορεί να εξαλείψει - κατ' επέκταση, στη μικρότητα και τη ματαιότητά μας.

*«Σσστ! Ο Χρήστος Λαμπράκης κοιμάται» - και μόνον ο τίτλος αρκεί για να προσέξει κανείς αυτό το τολμηρό και αποκαλυπτικό βιβλίο των 160 σελίδων, που κυκλοφόρησε από τον «Κάκτο» και ενώ οι τέσσερις μεγαλύτεροι εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα είχαν αρνηθεί να το τυπώσουν, όπως μου λέει ο συγγραφέας του... Ο γνωστός δημοσιογράφος Ντένης Αντύπας, που έζησε τον Χρήστο Λαμπράκη από κοντά, ως αρχισυντάκτης του «Βήματος» και ως διευθυντής σύνταξης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», και αποφάσισε να ρίξει φως στην «πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του 20ού αιώνα για τον τόπο»...

*Λίγους μήνες από τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2009... «Διότι ο Λαμπράκης ήταν ένας από τους μεγάλους Ελληνες που σφράγισαν τη μοίρα της Ελλάδας και των ΜΜΕ τα τελευταία 50 χρόνια, μια προσωπικότητα που θα χαρακτήριζα ως ένα γριφώδες ιδεόγραμμα. Και ο κόσμος, ο μέσος πολίτης, που κατά την αντίληψή μου τρέφει αντιφατικά αισθήματα γι' αυτόν, δεν γνωρίζει πώς λειτουργούσε, κυρίως κατά την πρώτη του περίοδο, της εσωστρέφειας, από την οποία βγήκε με μεγάλη προσπάθεια, χάριν του Μεγάρου Μουσικής. Νομίζω θα ήθελε, το δικαιούται και ίσως είναι και χρήσιμο να μάθει»...

*Είναι η απάντηση του Ντένη στην ερώτησή μου γιατί αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο βιβλίο τόσο νωρίς... «Δεν φοβηθήκατε, δεν σκεφτήκατε ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί σκανδαλοθηρικό, ασεβές, προκλητικό έστω;». «Δεν είναι σκανδαλοθηρικό το βιβλίο, λέει την αλήθεια, και μια αρχή που κυριαρχούσε στο Συγκρότημα ήταν "λέω πάντα την αλήθεια και δεν φοβάμαι"», απαντάει. «Βέβαια, ο Λαμπράκης είχε και μια άλλη αρχή, "τα εν οίκω μη εν δήμω", όσον αφορά τα προσωπικά του και τις εφημερίδες του. Ομως προτίμησα αυτό που έχει πει ο Σόμερσετ Μομ, ότι τα μυστικά των μεγάλων ανήκουν σε όλους».

*«Δεν λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα...» - το παλιό τραγούδι, με τη φωνή της αξέχαστης Σωτηρίας Μπέλλου, μου έρχεται στο μυαλό... Δεν ξέρω για «μυστικά και ντοκουμέντα», αλλά από «κουβέντα» δεν μπορεί να έχει παράπονο κανένας, είναι το όπλο του «κουτιού» στη σιωπή και την αποβλάκωσή μας, ανακυκλούμενες ριπές με «πεδίο βολής» τον καναπέ μας... ΔΝΤ και πείνα, ανεργία και μέτρα, παρουσιαστές και αναλυτές δίκην ανακριτών και εισαγγελέων, διαρρηγνύοντας τα πανάκριβα ιμάτιά τους, απέναντι σε αυτούς που μας έφεραν, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, σ' αυτό το χάλι - ένα μάτσο σωτήρες τώρα...

*Με την «απόλυτη Ελληνίδα σταρ της 10ετίας» (!) από κοντά, να μπαινοβγαίνει στη Βουλή αγκαζέ με τον «μάνατζέρ» της, καταγγέλλουσα... Αποφασισμένη να συμβάλει στη σωτηρία μας, «ως εκπρόσωπος της νέας γενιάς της πατρίδας μας», κατεβαίνοντας (και) στην πολιτική· αυτή, το κατά δήλωσή της ευαισθητοποιημένο αγλάισμα της κοινωνίας και της... εφορίας, που κάνοντας ζάπινγκ είναι αδύνατο να μην πέσεις πάνω της... Στα βήματα, λέει, της Μελίνας, μια νέα Μελίνα. Μπρρρ! Ευτυχώς, η Μελίνα κοιμάται... Ούτε ο Σαββόπουλος μπόρεσε να προβλέψει τέτοια κατάντια του μέλλοντός μας.

«Κάρβουνο», δηλαδή τίποτα, χαρακτήρισε, τις προάλλες, την εκκλησιαστική περιουσία ο συμπαθής αρχιεπίσκοπός μας, και γέλασε ο κάθε πικραμένος... Με τον σεβαστό μητροπολίτη Ανθιμο Θεσσαλονίκης, που μπλοκάρισε την κατασκευή του Μετρό της, καταθέτοντας αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του σταθμού στο «Παπάφειο», πώς πρέπει να αντιδράσει ο απλός πολίτης; Οταν μάλιστα έως πρόσφατα ο «άγιός» της διαβεβαίωνε ότι θα βοηθήσει και αν όντως τώρα «συμπεριφέρεται ως μάνατζερ real estate, αποβλέποντας σε αντισταθμιστικά οφέλη, αντί να βάζει μπροστά το συμφέρον της πόλης», όπως το αρμόδιο υπουργείο τού καταλογίζει; Στους χαλεπούς καιρούς που βιώνουμε, η Εκκλησία βαθμολογείται για μια φορά ακόμα κάτω από τη βάση. Τι θλίψη.