»Πολιτικοί ...ακατάλληλοι για ανηλίκους

Toυ Θάνου Δημάδη
από το ellispoint.gr


Πόσο δικαιούται να είναι υποψήφια για το εθνικό κοινοβούλιο μία γυναίκα που το παρελθόν είναι ταυτισμένο με «τσόντες»; Και κατά πόσον το πολιτικό σύστημα αλλά και η ίδια η κοινωνία είναι έτοιμη να δεχθεί να εκπροσωπηθεί από μία «επαγγελματία» της πορνογραφίας; Τελικά τι είναι καλύτερο από τα δύο, μία ηθική της υποκρισίας ή μία φαινομενική ανηθικότητα της αλήθειας;Σε αυτά κι άλλα πολλά συλλογικά και προσωπικά ερωτήματα καλούνται να απαντήσουν οι κάτοικοι μίας μικρής περιφέρειας στη Μεγάλη Βρετανία που δέχτηκαν μάλλον με αμηχανία το χρίσμα υποψηφιότητας που έδωσε το κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών στην Anna Arrowsmith. Με μάστερ στη Φιλοσοφία, το οποίο κατέχει περίοπτη θέση στο βιογραφικό της- γιατί οι Βρετανοί δίνουν σημασία στα ακαδημαϊκά προσόντα των εν δυνάμει πολιτικών τους- η Anna βρέθηκε ξαφνικά στο μάτι του κυκλώνα. Αιτία ήταν η επαγγελματική της ζωή, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική και τα προβλήματα των συμπολιτών της. Ήταν διευθύντρια σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής ταινιών για ενήλικες- κοινώς «τσόντες»- αλλά υπεύθυνη τηλεοπτικών προγραμμάτων συναφούς περιεχομένου αυστηρώς ακατάλληλου για… ανηλίκους...

Μεταξύ άλλων ήταν και συγγραφέας. Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Οδηγός για ζευγάρια: πώς να κάνετε ένα ‘σπιτικό’ πορνό».

Μπορεί όλα αυτά για κάποιους στην Ελλάδα να φαντάζουν εξωφρενικά. Και μόνο για το γεγονός ότι μεγάλες βρετανικές εφημερίδες θέτουν προς συζήτηση το εάν αυτή η γυναίκα με το- έμμεσο έστω- πορνογραφικό παρελθόν της αξίζει ή ακόμα περισσότερο δικαιούται την ψήφο των συμπολιτών της. Γιατί αν κάτι δεν τίθεται σε καμία περίπτωση προς συζήτηση είναι η απόφαση του κόμματος των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών να είναι η Anna υποψήφια με το ψηφοδέλτιό τους διεκδικώντας με αξιώσεις την πρωτιά στην περιφέρειά της. Ο εκπρόσωπος του κόμματος μάλιστα υπεραμύνθηκε της επιλογής αυτής λέγοντας ότι το επαγγελματικό της παρελθόν είναι δικό της και δεν έχει καμία σκιά παρανομίας. Η Guardian με ηλεκτρονική δημοσκόπηση.

καλεί τους αναγνώστες της να απαντήσουν στο ερώτημα αν το πορνό πρέπει να κρατηθεί μακριά από την πολιτική. Άλλοι σχολιάζουν ότι σίγουρα το παρελθόν της αποτελεί εμπόδιο για την επιτυχή κάθοδό της στην πολιτικοί. Άλλοι πάλι διατείνονται ότι για την Anna δεν τους απασχολεί αν ήταν παραγωγός πορνό ή αν ακόμα έπαιζε σε πορνό. Τους ενδιαφέρει μόνο- λένε- να πληρώνει τους φόρους της ως νομοταγής πολίτης.

Ομολογώ ότι είναι δύσκολο να δώσεις απάντηση στο ερώτημα. Στην περίπτωση της χώρας μας, αν απαντήσεις ότι δε σε αφορά το πορνογραφικό παρελθόν ενός υποψηφίου σίγουρα θα γυρίσουν να σου πουν ότι κλείνεις το «μάτι» στη Τζούλια να μπει στη Βουλή, όχι πώς πολλοί- συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών- δε θα ζούσαν αυτό. Αν πάλι πεις αυτό που επίσης λένε αρκετοί, ότι το πορνό δεν έχει θέση στη Βουλή, τότε σίγουρα θα βρεθούν κάποιοι-έστω και μειοψηφία- που θα σε καταγγείλουν ως πουριτανό και ηθικολάγνο. Η περίπτωση της Anna Arrowsmith θα μπορούσε είναι ελληνική. Και το παρελθόν της να μη σχετιζόταν μόνο έμμεσα με την πορνογραφία αλλά με κάθε τί που δεν συμβαδίζει με τους κανόνες μίας κοινωνίας, οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκην ηθικοί. Όλα αυτά προφανώς αν πρώτα βρισκόταν στην Ελλάδα το κόμμα που θα έδινε την ίδια απάντηση με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες της Βρετανίας υπερασπιζόμενο την επιλογή του χωρίς να την «ανασκευάσει», όπως συνήθως γίνεται με τις δηλώσεις των πολιτικών. Αυτό που με δυσκολία θα μπορούσε ίσως να γίνει κτήμα της συνείδησης, της κουλτούρας και της νοοτροπίας μας σαν λαός είναι να μάθουμε να διαχωρίζουμε την ουσία από το περιτύλιγμα, το είναι από το φαίνεσθε, την ηθική από τον καθωσπρεπισμό. Ίσως τότε η Anna θα μπορούσε να προσβλέπει και στη δική μας ψήφο, όχι μόνο των Βρετανών.