»Αντιλογος

Αντώνης Καρακούσης Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010 ΒΗΜΑ

Μια καλή αναγνώστρια διάβασε τις «Παραμορφώσεις» του περασμένου Σαββάτου και ένιωσε αρχικώς καλά, κρίνοντας ότι η περιγραφή την αντιπροσωπεύει, ότι όντως δεν είναι όλοι ίδιοι και πως η πλειονότητα της κοινωνίας είναι άνθρωποι τυπικοί στις υποχρεώσεις τους, παραγωγικοί στις δουλειές τους, ότι όντως μοχθούν και πως οι γενικεύσεις στις οποίες συλλήβδην προβαίνει ο διεθνής Τύπος είναι λανθασμένες.

Ωστόσο κάνοντας δεύτερες σκέψεις μετέβαλε γνώμη και μας έστειλε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σχετική επιστολή. Μας γράφει λοιπόν.. μεταξύ άλλων:

«Διάβασα το άρθρο σας για τη σπουδαιότητα της αξιοπρέπειας σε έναν λαό και σκέφθηκα: Ναι, έχει δίκιο, οι Ελληνες δεν είναι όπως τους παρουσιάζουν οι εταίροι μας. Εκρινα κατ΄ αρχάς εξ ιδίων τα αλλότρια, αλλά με αφορμή το άρθρο άρχισα να σκέπτομαι τον περίγυρό μου. Σκέφθηκα δυο φίλους που είναι καθηγητές και δουλεύουν ούτε είκοσι ώρες την εβδομάδα και βέβαια πνίγονται στα ιδιαίτερα των 50 ευρώ ανά ώρα... και ούτε μία απόδειξη. Σκέφθηκα την καλύτερή μου φίλη που δουλεύει σε ΔΕΚΟ, πηγαίνει στη δουλειά της στις 7.30 π.μ. και σχολάει στις 2.30 μ.μ. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα και αυτό της έδωσε άδεια... τριών ολόκληρων χρόνων από τη δουλειά. Σκέφθηκα μια άλλη φίλη φίλης η οποία ως δασκάλα και έχοντας δεσμό με πιλότο και επικαλούμενη συνεχώς ασθένειες το είχε ρίξει στα ταξιδάκια και γυρνούσε στο σχολείο από το κρεβάτι του πόνου... μαυρισμένη. Σκέφθηκα τον εαυτό μου. Προέρχομαι από εύπορη οικογένεια, πτυχιούχος, ασχολήθηκα με το εμπόριο για πολλά χρόνια και κάποια στιγμή έκλεισα την επιχείρησή μου. Κάτι έπρεπε να κάνω, αν και μπορούσα να μη δουλέψω, εφόσον είχα κάποια εισοδήματα. Επεκτείνοντας τις φιλοσοφικοπολιτικές αναζητήσεις των φοιτητικών μου χρόνων σκέφθηκα ότι είναι καιρός να δω πώς λειτουργεί η άλλη πλευρά της κοινωνίας, η λιγότερο εύπορη, και ο καλύτερος τρόπος ήταν να... δουλέψω ως τελευταία υπάλληλος σε σουπερμάρκετ. Μπήκα λοιπόν 5ωρη στο βιβλιοπωλείο ενός σουπερμάρκετ με μισθό γύρω στα 400 ευρώ (το 2004). Η λούφα ήταν καθεστώς, το κορόιδο δουλεύει πάντα παραπάνω στις χαμαλοδουλειές, οι κλίκες έδιναν και έπαιρναν, εν ολίγοις πάτα με να σε πατώ... Είχα εξιδανικεύσει, ξέρετε, την εργατική τάξη και λόγω ενοχών, επειδή ακριβώς δεν προερχόμουν απ΄ αυτήν, αλλά την απομυθοποίησα γρήγορα... Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους, που μοχθούν γι΄ αυτήν, αλλά είναι ελάχιστοι σ΄ αυτή τη χώρα. Οχι, δεν έχουμε καμία αξιοπρέπεια και καμία κοινωνική συνείδηση, μόνο ατομική, διότι αν είχαμε δεν θα ανεχόμασταν να φοροδιαφεύγουμε για να μας πληρώνει ο άλλος. Δεν μας καίγεται καρφί για το κοινωνικό σύνολο, αρκεί η πάρτη μας να είναι εξασφαλισμένη...». Γράφει κι άλλα. Δυναμικός και ενδιαφέρων ο αντίλογος της επιστολογράφου μας. Υπάρχει, είναι αλήθεια, και αυτή η πλευρά. Ωστόσο επιμένουμε ότι οι γενικεύσεις αδικούν...

akarakousis@dolnet.gr