»Μηπως να παμε μονοι μας στο ...ΔΝΤ;

Νικόλ Λειβαδάρη ellispoint

Όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη μια λύση είναι να επιλέξεις την κόλαση εκείνη όπου, αν μη τι άλλο, θα συναντήσεις τους περισσότερους …φίλους σου. Όταν όμως έχεις ξεμείνει προ πολλού από φίλους σ’ αυτή τη ζωή και σ’ αυτό τον κόσμο, τότε απλώς διαλέγεις την κόλαση εκείνη που θα σου κοστίσει φθηνότερα.

Οπότε, με δεδομένο πως ούτε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ είναι ακριβώς εκείνο που θα λέγαμε κολλητός μας, ούτε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δακρύζει από φιλελληνικά αισθήματα, μάλλον πρέπει να βάλουμε κάτω τους... αριθμούς και ν’ αρχίσουμε να μετράμε – να μετράμε όχι …φίλους, αλλά ευρώ και δεκάρες.

«Συνέστησα στον έλληνα πρωθυπουργό να ζητήσει βοήθεια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», μας πληροφόρησε ο ρώσος πρόεδρος, ο κ. Μεντβέντεφ, μετά τη συνάντησή του με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Λογικό: Η Ρωσία δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οπότε κανένα συμφέρον και κανένα λόγο δεν θα έχει αν η ελληνική οικονομία διασωθεί με ευρωπαϊκά δάνεια ή εγγυήσεις. Αντιθέτως, είναι μέλος του ΔΝΤ, όπου και ρόλο, και λόγο και συμφέροντα έχει.

«Εάν η Καλιφόρνια είχε πρόβλημα αναχρηματοδότησης, οι ΗΠΑ δεν θα προσέφευγαν στο ΔΝΤ. Οπότε γιατί να το κάνουμε εμείς;», μας είπε απ’ την πλευρά του ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Παράλογο: Διότι εάν η Καλιφόρνια είχε πρόβλημα αναχρηματοδότησης, η Ουάσιγκτον θα της έστελνε απ’ ευθείας το τσεκ της πληρωμής. Χωρίς να τη βάλει να αγοράσει …φρεγάτες από το Μαϊάμι, ούτε μαχητικά απ΄το Νιού Τζέρσι. Κι αν χρειαζόταν να κόψει μισθούς και συντάξεις για να καλύψει τη «μαύρη τρύπα», θα έκοβε μισθούς και συντάξεις σε όλες τις Πολιτείες και ουχί μόνον στην «αμαρτωλή» Καλιφόρνια.

Και διότι, κυρίως, οι ΗΠΑ είναι και μια …κανονική χώρα, με μια κανονική πολιτική ένωση και με μια ακόμη πιο κανονική κεντρική τράπεζα που δεν έχει κάνει εικόνισμα τον χαμηλό πληθωρισμό και, που πριν πνιγεί στο μονεταρισμό, ανοίγει κι ένα παράθυρο στην ανάπτυξη.

Αντιθέτως, η Ευρώπη δεν είναι – ούτε θέλει να γίνει – κανονική «χώρα», δεν έχει, και μάλλον δεν θα αποκτήσει ποτέ, κεντρική τράπεζα με αναπτυξιακό προσανατολισμό και δεν τολμάει καν να μιλήσει για πολιτική ένωση. Διότι όταν το ακούν αυτό οι Γερμανοί παθαίνουν υπαρξιακό, πολιτισμικό και οικονομικό –πρωτίστως– σοκ ταυτόχρονα.

Περιέργως πως δε, εάν, εφόσον και όταν οι ευρωπαίοι-γερμανοί αποφασίζουν να χορηγήσουν οικονομική βοήθεια, το πράττουν με τους όρους του ΔΝΤ πάνω απ’ το τραπέζι και με άλλους τόσους κάτω απ’ το τραπέζι. Π.χ. με κάθε σύνταξη που κόβεις, πλην της αποπληρωμής του δανείου υποθηκεύεις και μια δεκαετία πληρωμών σε …άρματα μάχης, τηλεπικοινωνίες και γεφύρια made in Germany.

Ως εκ τούτου, μήπως ήρθε η ώρα να ξορκίσουμε μόνοι μας τα τέρατα και τους εφιάλτες μας; Μήπως να εγκαταλείψουμε τους ευρωπαϊκούς μας – υψηλούς μεν, πανάκριβους δε – ρομαντισμούς; Μήπως το να πάμε μόνοι μας στο ΔΝΤ θα ήταν μια κάποια λύση – η πιο καθαρή και η πιο φθηνή λύση;

Υ.Γ.: Εκ του αποτελέσματος, άλλωστε, οι μόνοι έως τώρα ωφελημένοι απ’ τη βουτιά του ευρώ δεν είναι οι «κακοί αμερικανοί». Οι μόνοι που έχουν ωφεληθεί απ’ το φθηνότερο ευρώ είναι οι εταίροι μας γερμανοί και οι εξαγωγές τους…