»Τι πραγματικα θελουν;

του Aντωνη Kαρκαγιαννη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο καταιγισμός πληροφοριών από τις Βρυξέλλες, συχνά αντιφατικών, συνεχιζόταν προχθές, Καθαρά Δευτέρα, ώς τις πρωινές ώρες της Τρίτης. Ηταν σα να κηρύχθηκε πόλεμος και ακούγαμε τα πρώτα πολεμικά ανακοινωθέντα. Σε ό,τι με αφορά ομολογώ ότι λίγα από όσα διαδραματίζονται στις Βρυξέλλες κατανοώ και πιστεύω το ίδιο συμβαίνει με τους περισσότερους πολίτες. Το μόνο που καταλαβαίνουμε όλοι είναι ότι έρχονται πολύ δύσκολες μέρες, όχι τόσο με λιγότερες αμοιβές όσο με περισσότερη ύφεση και ανεργία.

Εκείνο που νομίζαμε μέχρι τώρα είναι... ότι χρειαζόμαστε άμεση οικονομική βοήθεια μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ για να αποφύγουμε τα κερδοσκοπικά επιτόκια των περίφημων και διαβοήτων Αγορών, τις οποίες πρέπει πλέον να δεχθούμε ως ισχυρό και ανεξέλεγκτο οικονομικό παράγοντα που λειτουργεί αποκλειστικά με τους νόμους και τους αυτοματισμούς μιας παγκόσμιας αγοράς χρήματος. Και ενώ πιστεύαμε αυτά και περιμέναμε άμεση και χειροπιαστή οικονομική στήριξη, δύο φορές ο πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε καθαρά ότι η Ελλάδα ποτέ δεν ζήτησε! Ζήτησε μόνο την πολιτική στήριξη των περιοριστικών μέτρων που έχει ήδη εξαγγείλει. Προφανώς, στην τελευταία άτυπη Σύνοδο Κορυφής διαπίστωσε ότι η άμεση οικονομική στήριξη θα έπρεπε να συνοδευθεί με την εξαγγελία νέων πρόσθετων και πολύ σκληρών μέτρων τα οποία θα έβαζαν σε δοκιμασία οποιαδήποτε κυβέρνηση. Προσπάθησε, λοιπόν, να αποσυνδέσει την άμεση οικονομική βοήθεια και τα πρόσθετα σκληρά μέτρα.

Προτιμάει για την ώρα την πολιτική στήριξη με την υπόσχεση ότι θα συζητήσει πρόσθετα μέτρα, αν χρειαστεί. Είναι φανερό ότι προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, περιμένοντας ίσως την εκτόνωση των Αγορών.

Πιο δύσκολο είναι να εξιχνιάσουμε τι θέλει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Εμφανίζεται αγανακτισμένη με την Ελλάδα, σαν να είναι το άτακτο παιδί που αμαυρώνει το κύρος και τη φήμη της με το ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο. Η επίμονη επιδίωξη σκληρών μέτρων και σκληρής τριπλής επιτήρησης όχι μόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας, δείχνει σαν να έχει αποφασίσει νέους κανόνες λειτουργίας τουλάχιστον της Ευρωζώνης και σαν να επιδιώκει τη συνένωση των οικονομιών, απαραίτητη προϋπόθεση για το διεθνές κύρος και τη σταθερότητα του ευρώ. Αν είναι έτσι, η Ελλάδα αποτελεί το πρόσχημα και το πρώτο εξιλαστήριο θύμα. Δεν είναι άσκοπο να παρατηρήσουμε ότι οι κρίσιμες συζητήσεις και αποφάσεις έχουν εγκαταλείψει την Κομισιόν, όργανο περισσότερο τεχνοκρατικό και λιγότερο πολιτικό, και έχουν περάσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όργανο σαφώς πολιτικό με έμμεση, αλλά ευρεία εκπροσώπηση.

Η σκληρότητα, η επιμονή και προπαντός ο διασυρμός της Ελλάδας μάς έκαναν να βάλουμε στον νου μας ότι επιδιώκουν την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ιδιαίτερα σκληρή και άκαμπτη είναι η Γερμανία, κυβέρνηση και λαός, παρ’ όλο που, ως κατ’ εξοχήν εξαγωγική χώρα, ευνοείται από την κατολίσθηση του ευρώ και μερικοί ισχυρίζονται ότι πλαγίως την επιδιώκει. Ας μας επιτραπεί εδώ να υπενθυμίσουμε ότι όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Γερμανίας αρνήθηκαν να τακτοποιήσουν το αναγκαστικό δάνειο προς την Ελλάδα, που ήταν τυπικά και ουσιαστικά δάνειο, με σύμβαση που υπογράφηκε στη Ρώμη.

Μου φαίνεται σαν βέβαιο ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται σε στάδιο ανασύνταξης, τουλάχιστον στην Ευρωζώνη και η Ελλάδα, με υπαρκτά και πιεστικά προβλήματα διαχείρισης και μεταρρυθμίσεων, είναι η αφορμή και το πρόσχημα.