»Ο καμπος και ο λυκος

Γράφει ο Χρήστος Μαχαιρας ΕΘΝΟΣ

EΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ οι αγρότες να κλείνουν την εθνική; Υπάρχουν όρια στις διεκδικήσεις; Είναι νόμος, τελικά -εκτός από το δίκιο του εργάτη- και το δίκιο του αγρότη; Τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια. Επανέρχονται ωστόσο στο προσκήνιο σε ετήσια βάση, καθώς, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, οι αγροτικές κινητοποιήσεις τείνουν να πάρουν χαρακτήρα κινητής γιορτής. Γιορτάζονται κάθε χρόνο σε άλλη ημερομηνία, αλλά γιορτάζονται με ευλάβεια.

ΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ, γνωστά και τα... επιχειρήματα. Οι αγρότες υπενθυμίζουν στους επικριτές τους ότι κινητοποιήσεις χωρίς κοινωνικό κόστος δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί. Επιμένουν λοιπόν στους αποκλεισμούς των δρόμων, θεωρώντας πως, στην περίπτωσή τους, αυτή είναι «η μοναδική μορφή πάλης που παίρνει στα σοβαρά η εξουσία». Αντίθετα, όσοι θίγονται καταλογίζουν στους αγροτοσυνδικαλιστές αντιδημοκρατική νοοτροπία. Μιλούν για εκβιαστικές πρακτικές και υποστηρίζουν ότι, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους, όσοι προσέρχονται στα μπλόκα το κάνουν εκ του ασφαλούς, καθώς δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο, εκτός πιθανά από... την ώρα τους.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, η ζωή στον κάμπο συνεχίζεται... Οι μηχανές ανάβουν και σβήνουν, οι παράλληλοι μονόλογοι συνεχίζονται, οι αλήθειες του ενός δεν συναντώνται ποτέ με τις αλήθειες του άλλου. Βλέπετε, θέλουμε δεν θέλουμε, η αλήθεια δεν έχει ποτέ ένα και μόνο χρώμα. Γιατί όσο ισχύει ότι πριν από τα greek statistics υπήρξαν τα agroto-statistics, οι ψευδείς, δηλαδή, βεβαιώσεις για την είσπραξη επιδοτήσεων και άλλες αυτοκτονικές πρακτικές που διόγκωσαν υπαρκτά προβλήματα, άλλο τόσο είναι ακριβές ότι η πλειονότητα των σημερινών αγροτών δεν είναι ούτε «πάμπλουτοι» ούτε «τσιφλικάδες».

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Είναι άνθρωποι με σκληρό σήμερα και θολό αύριο, που νιώθουν να πορεύονται χωρίς πυξίδα. Αυτοί πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, βάζοντας κατά μέρος συνδικαλιστικές εμμονές, βεντέτες, καπετανάτα και καπετάνιους. Και είναι αναγκαίο. Γιατί, στο τέλος, το σίριαλ με τα τρακτέρ κινδυνεύει να έχει ίδια κατάληξη με αυτή που είχε ο μύθος του Αισώπου: ο αγρότης, ως άλλος βοσκός, θα φωνάζει ότι ο λύκος του έφαγε τα πρόβατα, τις επιδοτήσεις και το εισόδημα, αλλά, τότε, παρότι θα λέει την αλήθεια, κανείς δεν πρόκειται να τον πιστεύει.