»Το χρεος του κ. Παπανδρεου

Αντώνης Καρακούσης Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010 ΒΗΜΑ

Ανάμεικτες οι πρώτες αντιδράσεις στο Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης, όπως και ανάμεικτα είναι τα συναισθήματα που προκαλεί.

Ούτε ευφορία ούτε μέγας ενθουσιασμός ούτε βεβαίως απόλυτη αμφισβήτηση και απόρριψη, όπως ορισμένοι προέβλεπαν.

Οι στόχοι και οι επιδιώξεις του διασωστικού προγράμματος της ελληνικής οικονομίας που παρουσίασε χθες ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Ετέθησαν και μοιάζουν απόλυτα φιλόδοξοι, όπως θα έπρεπε να είναι.

Τεχνικά και επιστημονικά επίσης φαντάζει...
άρτιο. Οι λογαριασμοί του είναι τακτοποιημένοι, τα μέτρα πολλά και αναλυτικά, φανερώνουν διάθεση σοβαρής επέμβασης σε επί μέρους τομείς, όπως αυτοί της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής και της σπατάλης στον χώρο της Υγείας και αλλού.

Επιπλέον η εντύπωση ότι στοχεύει στις προβληματικές ζώνες της παραοικονομίας και της ανομίας και ακόμη ότι διεκδικεί πόρους από τους έχοντες και τους κατέχοντες επιτρέπει στους εμπνευστές του να μιλούν για δίκαιη κατανομή των βαρών.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα σχόλια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των ανωτάτων στελεχών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι ενθαρρυντικά και αναγνωρίζουν ότι η ελληνική προσπάθεια κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ωστόσο υπάρχει μια σοβαρή επιφύλαξη που τίθεται σχεδόν από όλους και δεν είναι άλλη από αυτήν του μηχανισμού υλοποίησης του διασωστικού σχεδίου. Η διοικητική μηχανή υποστήριξης και εφαρμογής του σχεδίου εμφανώς πάσχει. Το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών έχει ακόμη προβλήματα επάνδρωσης και συγκρότησης των φοροελεγκτικών μηχανισμών, όπως και εκείνων του ελέγχου των δαπανών. Αντίστοιχα είναι τα προβλήματα των κρίσιμων για την επιτυχία του προγράμματος υπουργείων Απασχόλησης και Υγείας, όπου συγκεντρώνεται το κύριο βάρος της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και του ελέγχου των δαπανών. Τα ασφαλιστικά ταμεία, το ΙΚΑ, ο ΟΓΑ δεν έχουν ακόμη διοικητές, όπως δεν έχουν καλυφθεί οι θέσεις των μάνατζερ στα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας. Η διαχείριση των κοινοτικών πόρων επίσης είναι αδιοίκητη, όπως και τόσα άλλα κρίσιμα για την επανεκκίνηση και την ορθολογική λειτουργία του κρατικού μηχανισμού πεδία εξουσίας παραμένουν ακάλυπτα. Η ίδια η κυβέρνηση, τέλος, δίνει την εντύπωση συνομοσπονδίας δυνάμεων, μοιάζει να μην ορίζεται από τον κοινό σκοπό αλλά από προσωπικές στρατηγικές και επιδιώξεις.

Είναι όλα τούτα που δημιουργούν αμφιβολίες και επιτρέπουν στους ξένους να διατυπώνουν φόβους και να εγείρουν αμφισβητήσεις. Αυτό είναι ίσως και το χρέος του κ. Παπανδρέου, ο οποίος οφείλει πρώτος αυτός να μεταδώσει πειθαρχία και να επιβάλει συνθήκες υπερπροσπάθειας στην κυβέρνησή του.