»Εμεις και οι «Φραγκοι»

Του ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ ΝΕΑ

Έλληνας πολιτικός, επισκέπτης σε σκανδιναβική χώρα οδηγείται προς το αεροδρόμιο από χαρωπό και ομιλητικό Πακιστανό ταξιτζή. «Από πού είσαι;», ρωτά ο ταξιτζής. «Από την Ελλάδα», απαντά ο πολιτικός. «Α, είστε εσείς που σας λένε απατεώνες γιατί τρώτε τα λεφτά των Ευρωπαίων!», σχολιάζει ο μετανάστης και ο πολιτικός επιστρέφει στην πατρίδα με κρίση αυτοεκτίμησης. Η αλήθεια είναι ότι δεν περνά ημέρα που στις σελίδες εντύπων όπως οι «Financial Τimes», ο «Εconomist» ή η «Wall Street Journal» να μη φιγουράρει κάποιο άρθρο για την Ελλάδα. Και δεν υπάρχει δημοσίευση περί Ελλάδας αυτές τις ημέρες που να μη..
. διεκτραγωδεί την «ελληνική ασωτία», τη συστηματική ανακρίβεια των στατιστικών μας, τη σπατάλη τη διαφθορά του συστήματός μας και τη συστημική ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας.
Ως προς τη μοίρα μας- το ενδεχόμενο να βρεθούμε σε αδυναμία δανεισμού, να αναζητήσουμε σωσίβιο στο ΔΝΤ, να αποβληθούμε από την ευρωζώνη ή να γίνουμε ο μοχλός αποσταθεροποίησης του ευρώ- οι γνώμες διίστανται. Άλλοι προεξοφλούν την επικείμενη καταστροφή και άλλοι δυσπιστούν, άλλοι την εύχονται και άλλοι την ξορκίζουν. Μα όλοι περί αυτής ομιλούν...
Μπορεί κανείς να αποδώσει αυτό τον πληθωρισμό αρνητικής δημοσιότητας σε διαφορετικές αιτίες. Σε κερδοσκοπικά, τοκογλυφικά παιχνίδια δυνάμεων της αγοράς που παίζουν στο στοίχημα την πτώση μας. Σε σκοτεινές πολιτικές σκοπιμότητες υπονόμευσης του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, με μοχλό το ελληνικό χρέος. Ή στους ειλικρινείς φόβους αναλυτών που προβλέπουν ότι το επόμενο χτύπημα της κρίσης θα εκδηλωθεί στην περιοχή του sovereign debt, των ομολόγων με κρατική εγγύηση, και προσπαθώντας να μαντέψουν τον αδύναμο κρίκο, το κράτος που θα παίξει τον ρόλο της Lehman Βrothers στον νέο γύρο της κρίσης, σκοντάφτουν πάνω στα ελληνικά ελλείμματα.
Μπορεί επίσης να επιτρέψει κανείς στον εαυτό του την πολυτέλεια, για να μην κακοκαρδίζεται, να παρηγοριέται με την υποψία ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται και ένας ρατσισμός, το «κακό μάτι» των ξένων ή ο φθόνος των εργατικών «Βορείων» για όλους εμάς τους ακόλαστους «Νότιους», τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας.
Όταν όμως- εκτός από τους Πακιστανούς οδηγούς ταξί, που δεν διαβάζουν τις σομόν σελίδες- μοιράζονται την ίδια γνώμη για εμάς και προοδευτικά έντυπα της (αδελφής στα χρέη) Πορτογαλίας, τα οποία καλούν τον πολιτικό κόσμο της χώρας τους να δράσει ώστε «να μην έχει και η Πορτογαλία τη μοίρα της Ελλάδας», πώς να παρηγορηθεί κανείς; Και όταν ένα αξιοσέβαστο έντυπο της βρετανικής Αριστεράς, το περιοδικό «Νew Statesman», σε ένα άρθρο σφοδρής κριτικής κατά της κοινωνικά ανάλγητης και οικονομικά αδιέξοδης πολιτικής περικοπών που ακολουθεί η συντηρητική ιρλανδική κυβέρνηση σημειώνει πως «το Δουβλίνο έχει πάντως δίκιο να προσπαθεί να διαχωρίσει την Ιρλανδία από την Ελλάδα, της οποίας η αδιάκοπη ασωτία απειλεί να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την ευρωζώνη», πού να κρύψεις το κεφάλι;
Το παιχνίδι της διάγνωσης των (κακών) προθέσεων πίσω από την αρνητική δημοσιότητα στην οποία κολυμπάμε, έχει λοιπόν περιορισμένη χρησιμότητα. Το πρόβλημά μας δεν είναι να ετάσουμε τας καρδίας των επικριτών μας, αλλά κάτι να κάνουμε και γρήγορα.
Πρώτον, για να αποδράσουμε όσο υπάρχει, αν υπάρχει, ακόμη καιρός από την ομηρεία των δανειστών μας.
Δεύτερον, για να μην αφήσουμε να πάει χαμένη μια κρίση που θα μπορούσε να είναι η μεγάλη ευκαιρία για να σπάσει ο ελληνικός φαύλος κύκλος, η αδιάκοπη αναπαραγωγή ενός διεφθαρμένου, κρατικοδίαιτου «καπιταλισμού των κολλητών» (crony capitalism) και ενός υποταγμένου στις πελατειακές σχέσεις (και γι΄ αυτό ανοικονόμητου και σπάταλου) κράτους.
Και τρίτον, για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα (που η σημερινή ανυποληψία μας στερεί) να προβάλουμε την αξίωση να αντιμετωπιστεί το «ελληνικό πρόβλημα» και ως «ευρωπαϊκό πρόβλημα». Να αναγνωριστεί δηλαδή ότι, πέρα από τις ιδιαίτερες εθνικές αδυναμίες κάθε χώρας, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός των μικρών περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης αντανακλά και μια εγγενή (και μη διατηρήσιμη) ασυμμετρία στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, που καταδικάζει αυτές τις χώρες σε υστέρηση ανταγωνιστικότητας έναντι του σκληρού ευρωπυρήνα.