»www.almounia-kai-to-soi-tou.com

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr ΝΕΑ

ΚΥΡΙΕ ΑΛΜΟΥΝΙΑ, το λάχανο βγήκε 1,800 να τ΄ αφήσω; Το μπρόκολο 3,500 να τ΄ αφήσω; Το μωρό βγήκε 2,900 να τ΄ αφήσω; Πες μου καλέ μου άνθρωπε, με βλέπεις να σπρώχνω την καροτσάρα την άδεια κι εσύ χαζεύεις τις τσιχλόφουσκες. Να συγκεντρωθούμε λίγο;
Είπαμε θα έρχεσαι μαζί στα ψώνια για να με τσεκάρεις, οπότε κράτα λίγο το καλάθι της νοικοκυράς να κάνω σούμα.
Κύριε Αλμούνια μου, μη μου αγχώνεσαι, όταν λέω «ντομάτες να πάρω» εννοώ ΜΙΑ ντομάτα!
Πάνε οι χλιδές και τα ...μεγαλεία που γεμίζαμε το ταψί ΚΑΙ ντομάτα ΚΑΙ πιπεριές. ΜΙΑ ντομάτα να την κάνω γεμιστή! Με τι θα τη στουμπώσω, ιδέαν δεν έχω. Με το βετέξ της κουζίνας;
ΚΥΡΙΕ ΑΛΜΟΥΝΙΑ ΜΟΥ, πάρε τη λίστα και κάνε τα κουμάντα σου. Χρειάζομαι μισό κιλό κιμά, πατάτες, απορρυπαντικό, ξεβουλωτικό λεκάνης, γάλα, λάδι! Πες με τρελή, πες με σπάταλη, αλλά ένα κωλόχαρτο θα το πάρω να χτυπιέσαι κάτω! Το ξέρω ότι το θεωρείς πολυτέλεια, αλλά εμείς έτσι μεγαλώσαμε! Με τα γαλλικά μας, τα πιάνα μας, με τα κωλόχαρτά μας... Μη μου αγχώνεσαι, ΕΝΑ θα πάρω κι όποιος προλάβει. Η υπόλοιπη οικογένεια θα ξαμοληθεί στις καφετέριες της γειτονιάς και «με συγχωρείτε, πού μπορώ να πλύνω τα χέρια μου;». Γι΄ αυτό δεν πήρα και σαπούνι, είδες τι καλός εταίρος είμαι; Κάνε τώρα λίγο πιο αριστερά, κλείνεις τον διάδρομο κι είναι από πίσω σου μια καρμοίρω με μισό ραδίκι στο χέρι!
ΚΥΡΙΕ ΑΛΜΟΥΝΙΑ ΜΟΥ, το ΕΚΟΦΙΝ τρώγεται; Να το σοτάρω ελαφρά μέχρι να ροδίσει, να το σβήσω με κόκκινο κρασί και να το σερβίρω μίνιμαλ χωρίς γαρνιτούρα; Κι ό,τι περισσέψει μετά, να το κάνω παστό; Πιάσε μου τώρα και τη μουστάρδα που δεν τη φτάνω! Δεν μου την πιάνεις γιατί κάνει 12 ευρώ;
Δώδεκα να ΄ναι οι μέρες σου και κείνες στο κρεβάτι!
Ναι, το έχω εμπεδώσει ότι έχω έλλειμμα κτηνώδες! Το ξέρω, εγώ φταίω! Εγώ φταίω για όλα! Τι το ΄θελα το πολύσπορο; Χάθηκε το αλεύρι κι η μαγιά στη σκάφη; Ρούχα για την οικογένεια δεν ξαναπαίρνω, όποιος ντύθηκε ντύθηκε κι όποιος ψήλωσε την πάτησε! Του γιου μου το παντελόνι έγινε βερμούδα. Έτσι το στέλνω το παιδί χειμωνιάτικα στο σχολείο. Με τη βερμούδα, το καλτσάκι και τη γάμπα έξω!
Γιαγιά, έναν αργαλειό πού τον βάλαμε θυμάσαι; Μας είπαν οι Βρυξέλλες να κάνουμε οικονομίες. Κι αυτές οι Βρυξέλλες πια πόσες είναι; Εγώ ξέρω ότι όλες οι πρωτεύουσες είναι στον ενικό αριθμό. Η Ρώμη, η Μαδρίτη, η Βιέννη. Το Παρίσι, το Λονδίνο, το Άμστερνταμ! Αυτές τι σκατά, μιλιούνια είναι; Και με συγχωρείτε κιόλας, αλλά σιγά τη μεγαλούπολη! Με τι μούτρα μάς κουνάνε το δάχτυλο όοοοολες αυτές οι Βρυξέλλες πια;
ΚΥΡΙΕ ΑΛΜΟΥΝΙΑ ΜΟΥ, τώρα που γίναμε κολλητάρια, μπορώ να σε λέω «Χοακίν»; Άσχετο, το «Χοακίν» απ΄ το «Χαράλαμπος» βγαίνει; Που λέτε, μικρέ μου Χοακίν, ένα δίκιο το ΄χετε, το σωστό να λέγεται! Ήρθαν οι προηγούμενοι και τα κάνανε... άντε μην πω τώρα γιατί τρώμε.
(Μάλλον εσείς τρώτε, εμείς ξεροσφύρι τη βγάζουμε). Χάλια! Χάλια, χάλια, χάλια, χάλια, χάλια, χάλια!
Αλλά έρχεται ο καινούργιος, ρε φίλε, δώσ΄ του μια ανάσα. Σ΄ αυτή τη χώρα τη μικρή που μοίρα δεν τη μοίρανε, 11.000.000 νοματαίοι ζούμε.
Το ξέρω ότι σχεδόν έξι χρόνια τώρα η ελληνική κυβέρνηση σας δουλεύει μες στα μούτρα.
Υπόσχεται, αθετεί, δεσμεύεται, δεν τηρεί, τα κάνει μπάχαλο. Κι εσύ υπάλληλος είσαι, τι να κάνεις! Αλλά δώσε μια πίστωση χρόνου εκεί, ρε παιδάκι μου, Ελλαδίτσα είναι εδώ, δεν είναι το Ντουμπάι με τα 600 δισ. χρέος. Εκεί ο εμίρης, εδώ ο κακομοίρης! Κάν΄ το ΄κεί χάμω τετραετές το πακετάκι, δεν θα σου πέσει η μέση! Άντε πες το, ξεστόμισέ το κι εγώ θα σου κάνω το τραπέζι: θα τη φάμε την ντομάτα μισή μισή! Άντε, χαρά μου, γιατί πήξαμε πια! Τα νεύρα μας δεν είναι ό,τι καλύτερο και λεφτά για αγχολυτικά δεν μας περισσεύουν! Το μόνο αγχολυτικό τζάμπα είναι να πλακώνουμε ο ένας τον άλλον στα χαστούκια! Έλα, τελείωνε, να πάρουμε κι εμείς μία ανάσα.
ΜΙΑ ανάσα, ΜΙΑ ντομάτα, ΜΙΑ πατάτα! Καμιά τους δεν θα ζευγαρώσει, όλες αστεφάνωτες θα μείνουν! Άντε, τελείωνε πια!
Πάμε τώρα στο ταμείο να αλλάξει συκώτι η υπάλληλος!
Και... πού ΄σαι, Χοακίν; Τις τσιχλόφουσκες να τις πληρώσεις απ΄ την τσέπη σου!