»Λογικα και παραλογα

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος ΕΘΝΟΣ

Λογικό είναι να διεκδικεί ο Γ. Παπανδρέου από τις διεθνείς αγορές και τους εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση μία περίοδο ανοχής για ν αποδώσει η πολιτική του και να πείσει πως είναι καλή η συνταγή την οποία έχει επιλέξει. Και εξίσου λογικό είναι να εμμένει στη συνταγή αυτή, αφού αποτελεί δέσμευσή του στο εκλογικό σώμα που του ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχουν μόνο τα λογικά, υπάρχουν και τα παράλογα. Διότι, για παράδειγμα, επίσης λογικό είναι να μην έχουν όλοι στην κυβέρνηση την ίδια άποψη για τον χειρισμό ενός προβλήματος, όπως εν... προκειμένω συμβαίνει με τη συνταγή για τη μείωση του ελλείμματος, αλλά είναι τελείως παράλογο να μην υπάρχει μία σαφής και συγκεκριμένη κυβερνητική πολιτική, την οποία επιβάλλει και στηρίζει ο πρωθυπουργός.

Και το κακό είναι ότι υπάρχουν κι άλλα παράλογα. Οπως, για παράδειγμα, ότι οδεύουμε ολοταχώς για τη συμπλήρωση του πρώτου τριμήνου της νέας κυβέρνησης, αλλά είναι πολλές οι θέσεις των γενικών γραμματέων που παραμένουν ακάλυπτες, είναι πολύ περισσότερες οι θέσεις διοικητών οργανισμών και επιχειρήσεων του Δημοσίου που δεν έχουν συμπληρωθεί και είναι αρκετές οι περιπτώσεις υφυπουργών, στους οποίους δεν έχουν εκχωρηθεί αμέσως αρμοδιότητες.

Διερωτώμαι, λοιπόν, και, υποθέτω, εύλογα: συμβιβάζεται από τη μία να ζητάμε περιόδους ανοχής κι από την άλλη να χάνουμε πολύτιμο χρόνο χωρίς να προχωράμε σε αυτονόητες κινήσεις για να μπορέσει να λειτουργήσει και ν αποδώσει ο κυβερνητικός και ο κρατικός μηχανισμός; Κι όταν αυτή είναι η συμπεριφορά μας, ποιο είναι το μήνυμα που εισπράττουν όσοι, έστω κακόπιστα, μας κρίνουν και μας επικρίνουν, όταν μάλιστα έχουμε, ως κράτος, εξαιρετικά βεβαρημένο ιστορικό;

Πολύ σωστά ο Γ. Παπανδρέου ξεκίνησε από την επομένη κιόλας της ορκωμοσίας της κυβέρνησής του την προσπάθεια να επανακτήσει η χώρα το διεθνές της κύρος. Εκρινε ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες ώστε δεν επιτρέπεται να χάνεται χρόνος. Και πολύ σωστά έπραξε. Αλλά η λογική λέει ότι δεν είναι μόνο η εξωτερική πολιτική όπου δεν πρέπει να χάνεται χρόνος, είναι το σύνολο της κυβερνητικής δραστηριότητας. Κι όμως χρόνος χάνεται. Και πολύς.