»Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Αποσπάσματα συνέντευξης της Τζίνας Τσαλικιάν, μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στον Θανάση Λάλα για το “Veto”


-Την τελευταία φορά που σας μίλησα στο τηλέφωνο ήσασταν απόλυτη... «Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που δείχνετε για το γιο μου τον Αλέξανδρο, αλλά δεν πρόκειται να μιλήσω ποτέ γι' αυτό το γεγονός»... Τι άλλαξε;


"Μαθαίνω ότι πρόκειται να βγουν διάφορα δημοσιεύματα που θα προσπαθήσουν να σπιλώσουν τη μνήμη του Αλέξανδρου και αποφάσισα να μιλήσω για να ξέρει ο κόσμος την αλήθεια... Ο πατέρας μου πάντα έλεγε: στη ζωή ποτέ μη λες, παιδί μου, ποτέ... Και είχε δίκιο. Κάθε στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα... Για τίποτα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι... Η δική μου ζωή μετά τη δολοφονία του παιδιού μου άλλαξε τελείως..."


-Όταν λέτε άλλαξε;


"Στράφηκα μέσα μου για να μπορέσω να αντέξω τον πόνο. Αυτό με ωρίμασε και μπορώ πια και αντιμετωπίζω έτσι όπως αντιμετωπίζω το γεγονός. Στην αρχή δεν έβγαινα από το σπίτι, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. "


-Το άλλο σας παιδί, η κόρη σας, πώς αντιμετώπισε το γεγονός;


"Ακόμα έχει πολλά προβλήματα στον ύπνο της. Δεν θέλει να αποδεχτεί το γεγονός. Έχει εφιάλτες, βλέπει συνεχώς μπροστά της τον Αλέξανδρο. Έχει κλειστεί στον εαυτό της."


-Ποια ήταν η σχέση σας με τον Αλέξανδρο;


"Ο Αλέξανδρος ήταν ένα κλειστό παιδί. Δεν μιλούσε πολύ... Γελούσε όμως πολύ... Ηταν πονόψυχος, φιλότιμος, κύριος ακόμη και ως παιδί. Τα παιδιά μου έχουν έναν περίεργο συνδυασμό εσωστρέφειας, περηφάνιας και καλώς εννοούμενου εγωισμού. Ποτέ δεν θέλησαν να με φέρουν σε δύσκολη θέση ή να με επιβαρύνουν. Ποτέ. Και τα δύο παιδιά ποτέ δεν μου ζήτησαν δώρα, ποτέ δεν μου ζήτησαν ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, θυμάμαι, ήταν Χριστούγεννα και είχαμε πάει σε ένα μαγαζί που πουλούσε χριστουγεννιάτικες μπάλες για να στολίσουμε το δέντρο. Πήρα δύο καλάθια και έδωσα από ένα στο καθένα για να βάλουν μέσα στολίδια. Γιατί δύο καλάθια; με ρώτησαν με μια φωνή. Φτάνει το ένα. Στην ντουλάπα του Αλέξανδρου δεν υπήρχαν ρούχα, μόνο τα αναγκαία. Οποιος τού έφερνε ένα δώρο, ένα ακριβό ρούχο, ρούχο μάρκας, αμέσως το χάριζε σε κάποιο άλλο παιδί. Ο ίδιος φορούσε τα ίδια ρούχα για χρόνια. Τα ακριβά τα χάριζε. Δεν ήθελε να ξεχωρίζει για τα ρούχα που φοράει. Και ποτέ δεν διάλεγε τους φίλους του με τέτοια κριτήρια. Τον ενδιέφερε η προσωπικότητα του άλλου. Ήταν αυθεντικός."


- Πήγαινε όμως στη Σχολή Μωραΐτη;


"Παρόλο που πήγαινε σ' ένα σχολείο αστικού χαρακτήρα, ντυνόταν με ρούχα προπέρσινα και ήταν, παρ' όλα αυτά, τρομερά δημοφιλής και αξιαγάπητος. Είχε άλλα χαρίσματα που τον έκαναν αξιαγάπητο. Έβγαζε κάτι το αυθεντικό. Δεν είχε λόγους να επιβληθεί με κριτήρια εμφανισιακά. Και είχε ανταπόκριση γιατί ήταν γνήσιος. Αυτό το χαρακτηριστικό του βοηθούσε και τα άλλα παιδιά, που δεν είχαν οικονομική άνεση, να νιώθουν άνετα. Μπορώ να σας πω ότι κορόιδευε κιόλας όλα αυτά τα παιδιά που προβάλλονταν μέσα από το τι φοράνε."


-Είναι αλήθεια ότι τον έδιωξαν από τον Μωραΐτη γιατί ήταν άτακτος;


"Όπως είπε και ο Γιώργος Θαλάσσης, γυμνασιάρχης της Σχολής Μωραΐτη, απαντώντας στις προσπάθειες του δικηγόρου Κούγια να αποδώσει στο παιδί έναν παραβατικό χαρακτήρα, το ίδιο που έκανε και ο Ηλίας Συμιδαλάς, ιδιοκτήτης του σχολείου Ώθηση, εκφράζοντας τη συμπάθεια και την εκτίμηση του για το νέο παιδί που είχε έρθει στο σχολείο του, ο Αλέξανδρος ήταν πολύ ήσυχο παιδί. Μισούσε τη βία και τους καβγάδες. Από τον Μωραΐτη δεν τον έδιωξαν. Εγώ τον πήρα, γιατί ήθελα να προετοιμαστεί για να δώσει στη Νομική. Τον πήρα και τον έβαλα στο σχολείο Ώθηση (σχολείο που έχει φροντιστηριακό χαρακτήρα και ετοιμάζει τα παιδιά για τα ελληνικά ανώτατα ιδρύματα), που θα τον βοηθούσε να εργαστεί πιο συστηματικά για να πετύχει στη Νομική. Σκέφτηκα ότι αλλάζοντας σχολείο θα συγκεντρωνόταν και θα ανέβαζε τις επιδόσεις του στο διάβασμα."


- Τι έκανε τον Αλέξανδρο να αλλάξει συμπεριφορά όταν πήγε στην Ωθηση;


"Ερωτεύτηκε! Αυτό τον έσωσε. Ήθελε να δείξει στο κορίτσι του πόσο καλός ήταν και στα μαθήματα Και άρχισε να πηγαίνει όλο και καλύτερα. Λίγο πριν δολοφονηθεί είχα πάει στους καθηγητές του και μου είχαν πει ότι ήδη έβλεπαν μεγάλη διαφορά."


-Πήγαινε στο γήπεδο; Ηταν χούλιγκαν;


"Πήγαινε στο γήπεδο, αλλά δεν έκανε υπερβολές."


-Εκείνη την ήμερα είχε πάει στο γήπεδο πριν;


"Είχε πάει σε έναν αγώνα πόλο, και μετά, επειδή ήταν του Αγίου Νικολάου, οι δύο φίλοι του τον προσκάλεσαν για να τον κεράσουν. Δεν τους έβλεπε συχνά τελευταία, γιατί ο Αλέξανδρος είχε ερωτευτεί και αυτοί τον πείραζαν λέγοντας του ότι η κοπέλα του τον κάνει ό,τι θέλει. Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ ντροπαλό παιδί και δεν ήθελε να τους χαλάσει το χατίρι, ανήμερα της γιορτής τους. Τους ακολούθησε... Είχαμε συνεννοηθεί να πάνε μια βόλτα και όταν θα έκλεινα εγώ το μαγαζί θα πέρναγα να τους πάρω με το αυτοκίνητο για να τους πάω σ' ένα πάρτι που ήταν καλεσμένοι. Στης δικηγόρου της Καλατζάκου, στο Παλαιό Ψυχικό."


-Κατέβαινε συχνά στα Εξάρχεια; Πήγαινε σε διαδηλώσεις;


"Πήγαιναν βόλτες στο Σύνταγμα, στη 2η πλατεία του Ψυχικού, στην Κηφισιά, στα Εξάρχεια. Γενικά, επειδή εγώ είχα μεγαλώσει πολύ προστατευμένη από την οικογένεια μου και έφαγα πολλά χαστούκια όταν βγήκα στην αγορά, γιατί ήμουν αθώα και εύκολο θήραμα, προσπάθησα να δώσω στα παιδιά μου μια ελευθερία, να γίνουν ανεξάρτητα και να μη φοβούνται. Ηθελα να είναι μέσα στη ζωή και όχι μέσα σε ένα κλουβί προστασίας, όπως έζησα εγώ. Αλλά σε διαδηλώσεις ο Αλέξανδρος δεν πήγαινε ποτέ. Μία φορά είχε πάει σε μια πορεία, στην επέτειο του Πολυτεχνείου."


-Τι μάθατε ότι συνέβη εκείνη την ημέρα που έγινε το κακό;


"Ηταν στο δρόμο που έγινε το κακό, στο δρόμο που έπεσε ο πυροβολισμός. Κάθονταν κάτω από ένα υπόστεγο που είχε εκεί, με τους φίλους του, μιλώντας, τρώγοντας σάντουιτς και πίνοντας λεμονίτα. Κάτι που έδειξε και η ιατροδικαστική έκθεση. Λίγο πιο κει από αυτούς ήταν μια άλλη ομάδα παιδιών, που όταν είδαν το περιπολικό να περνά άρχισαν να φωνάζουν «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και ένα από εκείνα τα παιδιά τους πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι νερό που κρατούσε στα χέρια του. Αυτός που πυροβόλησε τον Αλέξανδρο και ο συνοδός του σταμάτησαν το περιπολικό πιο πέρα και γύρισαν πίσω, εκεί που ήταν τα παιδιά, με τα πόδια, και έριξαν μια κρότου λάμψης. Τα παιδιά, μόλις τους αντιλήφθηκαν, άρχισαν να τρέχουν υποψιασμένα. Ο Αλέξανδρος με τους δύο φίλους του παρέμειναν εκεί, γιατί δεν είχαν καμία σχέση με το επεισόδιο, και νιώθοντας εντελώς αθώοι βγήκαν καλοπροαίρετα στη μέση του δρόμου να δουν τι συμβαίνει. Οι δύο αστυνομικοί πλησίαζαν βρίζοντας χυδαία τα παιδιά: θα σας γ... τη μάνα σας -ξέρετε πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί σε αυτή την ηλικία, που όλα τα παιδιά έχουν αδυναμία στη μάνα τους, να τους βρίζουν τη μάνα τους; Όταν είδαν τον Αλέξανδρο και τους φίλους του να μην κουνιούνται από τη θέση τους οι δύο αστυνομικοί άρχισαν να τους απειλούν και να φωνάζουν. Αυτός που τον πυροβόλησε απευθύνθηκε προσωπικά στον Αλέξανδρο και του είπε: «Φύγε, φύγε». Τότε ο Αλέξανδρος, με γενναιότητα, στάθηκε στη μέση του δρόμου και του είπε: «Γιατί να φύγω, τι θα μου κάνεις;». Ο αστυνομικός τού είπε: «Τι θα σου κάνω; Τώρα θα δεις τι θα σου κάνω»... Πατάει τη σκανδάλη και πυροβολεί δύο φορές απανωτά, σε ευθεία βολή, και μάλιστα κρατώντας το περίστροφο με το δεξί του χέρι, το οποίο υποβάσταζε το αριστερό. Κάτι που έκανε και ο συνοδός του, έχοντας μάλιστα τα πόδια τους σε στάση βολής. Υπάρχουν μάρτυρες γι αυτά που σας λέω. Ο Αλέξανδρος λίγο πριν πέσει γύρισε στους φίλους του και είπε: «Ωχ! Με χτύπησαν». Και πριν ξεψυχήσει ξαναείπε: «Ρε σεις, με χτύπησαν, ρε!». Αυτοί γυρίσανε, πήρανε το περιπολικό και φύγανε, ενώ είδαν το παιδί να πέφτει. Πήγαν στους αστυνομικούς που ήταν στο ΠΑΣΟΚ στη Χαριλάου Τρικούπη, άρχισαν να μιλάνε και να γελάνε, χωρίς να αναφερθούν καθόλου στο γεγονός. Απίστευτα πράγματα!"


-Λένε ότι εξοστρακίστηκε η σφαίρα.


" Τον πυροβόλησε εν ψυχρώ. Το λένε όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες. "


-Εσείς πώς μάθατε το κακό;


"Ημουνα στο μαγαζί και χτύπησε το κινητό μου. Είδα τον αριθμό του κινητού του Αλέξανδρου. Το σήκωσα και μια άγνωστη γυναικεία φωνή μού είπε: «Κυρία Τζίνα, σας παίρνω γιατί ο Αλέξανδρος έχει τραυματιστεί πολύ σοβαρά, πρέπει να έρθετε αμέσως στον Ευαγγελισμό, αλλά όχι μόνη σας. Πάρτε καλύτερα και μια φίλη σας μαζί». Από αυτό κατάλαβα ότι το παιδί μου είναι νεκρό. Τη ρώτησα: «Ζει ο Αλέξανδρος;». Και η άγνωστη γυναικεία φωνή μού επανέλαβε: «Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σας πω κάτι άλλο, μόνο μην έρθετε μόνη σας, καλύτερα να πάρετε μια φίλη σας μαζί». Πήρα τηλέφωνο αμέσως τη μία μου κουμπάρα και της ζήτησα να έρθει αμέσως, για να με συνοδεύσει στον Ευαγγελισμό, γιατί πολύ φοβάμαι ότι ο Αλέξανδρος δεν ζει. Πήγα στον Ευαγγελισμό, με βάλανε σε ένα μικρό δωμάτιο και άρχισα να μιλάω με τους αστυφύλακες του Τμήματος Ανθρωποκτονιών... ενώ το παιδί μου, όπως είχα ήδη μάθει, είχε δολοφονηθεί από αστυνομικό. Ήμουν απολύτως ψύχραιμη και γαλήνια απέναντι τους. Αυτό τους έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί, όπως μου είπανε αργότερα, δεν τους είχε ξανασυμβεί ποτέ στη ζωή τους κάτι τέτοιο. Ως συνήθως, ένας άνθρωπος που έχει χάσει το παιδί του από αστυνομικό είναι πολύ επιθετικός με όλους τους αστυνομικούς. Μετά πήρα τον πατέρα του Αλέξανδρου. Του είπα τι είχε συμβεί. Ήρθε και πήγαμε μαζί να δούμε τον Αλέξανδρο, στο νεκροτομείο. Τον φιλήσαμε, τον αγκαλιάσαμε, τον αποχαιρετήσαμε. Είδα ανάμεσα στα δυο του στήθη μια τρυπούλα, μια πολύ μικρή μαύρη τρύπα. Πώς ήταν δυνατόν; Από αυτή τη μικρή τρύπα... καταφέρανε και πήρανε τη ζωή του παιδιού μου. Ενα μαύρο σημαδάκι ανάμεσα στα δυο του στήθη και ο Αλέξανδρος, το παιδί μου, δεν ζούσε πια."


- Έτυχε ποτέ να συναντήσετε τον άνθρωπο που πυροβόλησε το παιδί σας, από κοντά;


"Απέφυγα ακόμη και να δω φωτογραφία του. Ακόμη και τώρα να μπει, εδώ που είμαστε, δεν θα τον αναγνωρίσω. Το έκανα συνειδητά. Αν προσωποποιούσα το θάνατο του Αλέξανδρου, η οργή και ο πόνος θα μεταμορφώνονταν σε μίσος και εγώ δεν ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο."


-Στο δικαστήριο όμως θα τον συναντήσετε, παρά τη θέληση σας.


"Ακόμη και στο δικαστήριο δεν θέλω να δω το πρόσωπο του, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να υπερασπίσω τη μνήμη του Αλέξανδρου, του παιδιού μου."


-Γιατί είναι τόσο σημαντικό για σας να καταδικαστεί ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Αλέξανδρο;


"Είναι ζήτημα δικαιοσύνης... Ο θάνατος του Αλέξανδρου έγινε το σημείο αναφοράς της γενιάς του, ο Αλέξανδρος πριν από το θάνατο του δεν ήταν παρά ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Τώρα όμως είναι ένα σύμβολο για όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Και θέλω να αγωνιστώ για να παραμείνει ο Αλέξανδρος η αφορμή τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει μέσα στην άνεση και τον καταναλωτισμό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της γενιάς του, να κάνουν τη δική τους επανάσταση... Έχουν κάθε λόγο να διεκδικήσουν ό,τι τους αξίζει. Να διεκδικήσουν τη ζωή τους. Πρέπει να έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν χωρίς να φοβούνται, για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή."


- Αν ο Αλέξανδρος είχε μεγαλώσει διατηρώντας κάποιους φόβους του και δεν ήταν τόσο θαρραλέος... ίσως σήμερα να ζούσε. Το έχετε σκεφτεί;


"Το φέρνω βαρέως... Ήθελα να είναι θαρραλέος, να μη φοβάται και να είναι ένα παιδί μέσα στη ζωή. Και τώρα έχω τύψεις, δεν σας το κρύβω. Ήταν αθώο, καλοπροαίρετο παιδί και είχε μια μοναδική γενναιότητα. Ίσως αν είχε μεγαλώσει με τους φόβους που έχουν όλα τα παιδιά, σήμερα να ζούσε... Θα είχε τρέξει να φύγει... μαζί με όλους τους υπόλοιπους. Ήταν όμως... ένα γενναίο, αθώο και πολύ ευαίσθητο παιδί. Αν καμιά φορά καθυστερούσε το βράδυ, να σκεφτείτε, λίγο περισσότερο από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει ότι θα έπρεπε να επιστρέψει σπίτι, τον μάλωνα, όπως ήταν φυσικό. Αυτός ποτέ δεν μου αντιμιλούσε. Βούρκωνε, κλεινόταν στο δωμάτιο του και μετά από λίγο έβγαινε γελώντας, λέγοντας αστεία και με αγκάλιαζε. Έτσι τελείωναν όλα. Όταν μου έδωσαν τα προσωπικά του αντικείμενα, μαζί με το κινητό του και το i-pod του, ήταν και μια καρδούλα. Ήταν το δώρο που είχε πάρει για το κορίτσι του και θα της το έδινε εκείνο το βράδυ, στο πάρτι. Ήταν αυθεντικός και τρυφερός. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος!"