»Γνωστοι - αγνωστοι»

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Είναι Δευτέρα απόβραδο και παρ’ όλο που η τηλεόρασή μας, για να καλύψει ίσως την απογοήτευσή της, επαναλαμβάνει μελοδραματικά, σαν ελληνική ταινία του ’50, ότι είναι «μακριά(;) η νύχτα και δεν ξέρεις τι θα γίνει», η κυβέρνηση, η Αστυνομία και ο υπουργός της Αστυνομίας (τους άλλους μεγάλους τίτλους ας μην τους καταδεχθούμε) τα κατάφεραν καλά. Οχι ότι δεν σημειώθηκαν επεισόδια όπως πέρυσι. Σημειώθηκαν στο ίδιο στυλ και με την ίδια σημασία, το ίδιο πολιτικό περιεχόμενο. Απλώς, από μια άποψη και μόνο, στο μέγεθος διαφορετικά. Συγχωρήστε μου αυτές τις επιφυλάξεις, οφείλονται ίσως σε παλιές και γεροντικές αντιλήψεις, σε παρωχημένες και απωθημένες εμπειρίες από τις αστυνομίες και όλους τους υπουργούς της Αστυνομίας και τελικά από την επιβολή του «νόμου και της ...τάξης».

Εστω συγχαρητήρια στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στην Αστυνομία και στον υπουργό της Αστυνομίας. (Ετσι, συνοπτικά και ουσιαστικά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Δεν μπόρεσαν φυσικά να αποτρέψουν τα επεισόδια και να ακυρώσουν το πολιτικό τους νόημα. Κατάφεραν να περιορίσουν το μέγεθος και κυρίως να εμφανίσουν εικόνα σοβαρού και αποφασιστικού κράτους που, χονδρικά, δρα με κάποιο σχέδιο. Αυτό, νομίζω, πως μπορούμε να διαπιστώσουμε στην πλευρά των δυνάμεων. Δεν είναι σαφές ακόμη αν υπάρχει και κάποιος γενικότερος πολιτικός σκοπός. Παρεμπιπτόντως, συγχαρητήρια και στον ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ, που αρχίζει πλέον και καταλαβαίνει ποια η διαφορά ανάμεσα στο «κίνημα» και στο ιδεοληπτικό «γκρουπούσκουλο».

Περισσότερο πρέπει να τραβήξει την προσοχή μας η άλλη πλευρά, όπου τα παιδιά δεν τα ονομάζουμε πια αλήτες, όπως μας κατηγορεί ο ποιητής, αλλά κουκουλοφόρους. (Παρεμπιπτόντως πάλι, καταργήστε επιτέλους αυτό τον «νόμο της κουκούλας». Είναι γελοίος, αφού παραβάτες του νόμου κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν αυτοί που φοράνε κράνος, μάλλινη κουκούλα για το κρύο, μάσκα για τη γρίπη ή μάσκα του καρναβαλιού.)

Για να επανέλθουμε στην άλλη πλευρά. Πριν από μερικά χρόνια πιστεύαμε όλοι (δεξιά, αριστερά και στο κέντρο), ότι ήταν μερικές δεκάδες, που η Αστυνομία και οι εκάστοτε υπουργοί της είχαν κάποιους λόγους να ανέχονται ή και να ενθαρρύνουν την καταστρεπτική δράση τους. Τους ονομάζαμε «γνωστούς - αγνώστους». Πράγματι, η Αστυνομία και οι εκάστοτε υπουργοί της Αστυνομίας, με «επαγγελματισμό» που επαναλαμβάνεται και αναπαραγάγεται, θα μπορούσαν να έχουν τέτοιους λόγους. Και μάλλον είχαν...

Τώρα δεν υπάρχουν, στην άλλη πλευρά, ούτε «γνωστοί» ούτε «άγνωστοι». Μένει να ερευνήσουμε αν διαμορφώθηκε μια μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, ένας χώρος «μάχης» και γενικής με άπειρες αιτίες αντιπαράθεσης, ελκυστική για τις νεότερες ηλικίες, επειδή αυτές είναι που ψάχνουν κάποιο νόημα για τη ζωή τους. «Ενάντια στην αλλοτρίωση», όπως συχνά ακούω να διαλαλούν στα τηλεοπτικά παράθυρα νεαροί φοιτητές ή να αναγράφουν στο Διαδίκτυο. Σε αυτό το «πεδίο μάχης», επειδή, παρά τα επιφαινόμενα, είναι το μόνο γνήσια ιδεολογικό μπαίνουν και βγαίνουν πολλοί «γνωστοί» και «άγνωστοι», ωθούμενοι από άπειρες αιτίες και αφορμές, ατομικές ή συλλογικές.

Τίθεται ένα ερώτημα: γιατί επιλέγουν ως χώρο δράσης τα πανεπιστήμια, τα σύμβολα και τις βιτρίνες των καταστημάτων. Αυτά σε επόμενο σημείωμα...