»ΕΘΝΙΚΟ ΣΟΤΟ

Του Ι.Κ.Πρετεντέρη
Από το ΒΗΜΑ
Ενα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά της χώρας μας είναι ο αυτισμός. Αλλοτε γίνεται αυταρέσκεια, άλλοτε υπερεκτίμηση, άλλοτε δεν βλέπουμε την τύφλα μας κι άλλοτε το γυρίζουμε στο σότο. Κάπως έτσι, ας πούμε, αποφασίζουμε μόνοι μας ότι οι δικές μας ομάδες είναι πάντα φαβορί. Και όταν αποδεικνύεται ότι τίποτε δεν δικαιολογεί να τις θεωρούμε καλύτερες από τις βελγικές, τις αυστριακές ή τις ελβετικές (για να θυμηθώ μερικά πρόσφατα στραβοπατήματα των δικών μας...) ψάχνουμε τον φταίχτη που μας γκρέμισε το άγαλμα...

Είμαστε τόσο στόκοι; Οχι. Απλώς είμαστε τόσο κουτοπόνηροι. Διότι το σότο προορίζεται για αυστηρά εσωτερική κατανάλωση. Πουλάμε μούρη για να χαϊδέψουμε τα αφτιά του διπλανού μας και απλώς ελπίζουμε να μη μας πάρουν χαμπάρι οι ξένοι. Συνήθως μας παίρνουν χαμπάρι.

Παράδειγμα; Είπε προεκλογικά το ΠαΣοΚ ότι θα «επαναδιαπραγματευτεί» τη συμφωνία για το λιμάνι με τους Κινέζους. Πολύ ωραία. Μόνο που για να επαναδιαπραγματευτείς μια συμφωνία δεν αρκεί να το λέει ο ένας, χρειάζεται να το θέλουν και οι δύο. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Κινέζοι ούτε καν είχαν ερωτηθεί.

Αποτέλεσμα; Το ΠαΣοΚ έγινε κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί του θα πρέπει τώρα να υλοποιήσουν μια προεκλογική δέσμευση η οποία ανελήφθη μονομερώς και χωρίς καμία συνεννόηση με την άλλη πλευρά. «Εντάξει, για εκλογικό νταραβέρι το έκαναν», θα μου πείτε. Μόνο που οι Κινέζοι δεν έχουν κανέναν λόγο να πάρουν μέρος σε αυτό το παιχνίδι. Το δικό μας νταραβέρι τούς είναι αδιάφορο.

Απορία; Για ποιον λόγο να μπλεχτεί το ΠαΣοΚ σε μια υπόθεση που είχε ουσιαστικά ρυθμιστεί και οι Κινέζοι θα παρελάμβαναν το λιμάνι την 1η Οκτωβρίου; Ελα ντε! Εκεί δεν νομίζω ότι φταίει συνολικά το ΠαΣοΚ. Την ευθύνη έχουν κυρίως διάφοροι τοπικοί παράγοντες, οι οποίοι ψηφοθηρούσαν πουλώντας εθνική μαγκιά και κοινωνική αγωνιστικότητα.

Τώρα, βεβαίως, όσοι αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση δεν θα την αφήσουν να κάνει πίσω χωρίς κόστος- βούτυρο στο ψωμί τους είναι κάτι τέτοιες ιστορίες. Βρήκε πάτημα λοιπόν η Αλέκα και ζητεί την ακύρωση της συμφωνίας. Πολύ ωραία ιδέα, αλλά κι αυτή περί σότου πρόκειται. Διότι η ακύρωση της συμφωνίας κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο κάπου 500 εκατ. ευρώ.

Προσωπικά, δεν έχω καμία αντίρρηση να ακυρωθεί η συμφωνία αρκεί να στείλουμε τον λογαριασμό στον Περισσό και δηλώνω προκαταβολικά ότι δεν θα ρωτήσω ούτε καν τα ονόματα των τιμημένων δωρητών του ΚΚΕ. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι, σότα υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν.