»Σχεδιο ρεαλιστικης ανασυνταξης

Από τον Παναγιώτη Δ. Παναγιώτου απο το ΕΘΝΟΣ

Το σχέδιο προϋπολογισμού του 2010, που παρουσίασε χθες ο κ. Παπακωνσταντίνου, πρώτα και κύρια είναι ρεαλιστικό. Μην το υποτιμάτε αυτό. Τόσα χρόνια ζήσαμε με πλασματικούς προϋπολογισμούς, με αποτέλεσμα να γίνουμε διεθνώς... καλαμπούρι. Οι στόχοι που βάζει -με προσπάθεια- είναι εφικτοί.
Δεύτερον, είναι μια πρώτη κίνηση οργανωμένης ανασύνταξης, μέσα σε αντίξοες και δυσμενείς συνθήκες (έλλειμμα 12,7%, χρέος 300 δισ., εκτροχιασμός δαπανών, κατάρρευση εσόδων), ισορροπημένη, χωρίς «μεθόδους σοκ», αλλά και χωρίς «εξωραϊσμούς».
Τρίτον, έχει σαφές προοδευτικό κοινωνικο-πολιτικό «χρώμα». Μπορεί να μην κάνει καμία δομική αναδιανομή, ή να μην ανατρέπει τη σχέση άμεσων... - έμμεσων φόρων (δεν θα μπορούσε άλλωστε αυτή τη στιγμή), αλλά ενισχύει τις ασθενέστερες τάξεις, επιχειρεί να «πιάσει φορολογικά» τον αδήλωτο πλούτο, δίνει 1 δισ. στην Παιδεία, κάνει πρόσληψη 3.000 χιλιάδων στο ΕΣΥ, αυξάνει σταδιακά το επίδομα ανεργίας, δίνει μικρές εισοδηματικές αυξήσεις, αυξάνει τις δημόσιες επενδύσεις κ.ο.κ. Με δυο λόγια, δίνει «στίγμα» διαφορετικής επιλογής και κατεύθυνσης, μέσα σε συνθήκες και πιέσεις «άγριες» και από πολλές πλευρές.

Δεν είναι αυτά δικαιολογίες, αλλά πραγματικότητα. Τον πρώτο χρόνο χρειάζεται μια ρεαλιστική σταθεροποίηση, με εμπροσθοβαρή χαρακτηριστικά. Αυτό επιχειρεί η κυβέρνηση με τον προϋπολογισμό που κατέθεσε. Θέτει το διαρθρωτικό ζήτημα ενός άλλου φορολογικού συστήματος και άλλων λειτουργιών του κράτους παράλληλα με τον ανασχεδιασμό του. Από τους μηχανισμούς εισπράξεων εσόδων, μέχρι τους περιορισμούς της δημόσιας σπατάλης κ.λπ.

Βέβαια, ακόμα και ο τρόπος σύνταξης του προϋπολογισμού, όπως γίνεται σήμερα, είναι ξεπερασμένος. Πρέπει να είναι εξειδικευμένος, να έχει στόχους ποιοτικούς και ποσοτικούς, με πραγματική εκ των προτέρων τεκμηρίωση, με ουσιαστική και συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξής του παράλληλα με έναν ευρύτερης (τριετούς) διάρκειας συνολικό σχεδιασμό. Φέτος η κυβέρνηση ήταν δικαιολογημένη, αδύνατον να το επιχειρήσει αυτό. Το ότι όμως το αντιλαμβάνεται και δεσμεύτηκε για του χρόνου είναι πολύ θετικό.

Το πιο σπουδαίο όμως από όλα (λάθη είναι αναπόφευκτο να γίνουν) είναι ότι η χώρα αλλάζει. Κινείται. Αντιδρά στα φαινόμενα της προηγούμενης πενταετίας, που την είχαν καθηλώσει στα «τρικ» και στην «αφασία». Ασχολείται -επιτέλους- με τα ουσιώδη. Με σοβαρότητα και ευελιξία, χωρίς η κυβέρνηση να παρεκκλίνει από τους στόχους και τις δεσμεύσεις της. Επιχειρεί σε πρώτη φάση να ανακόψει τις «αρνητικές τάσεις» σε όλους τους τομείς. Κι αυτό δεν είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου...

Παναγιώτης Δ. Παναγιώτου
panpan@pegasus.gr