»Ανοιχτες διαδικασιες και κλειστοι διαλογοι

Tου Στεφανου Kασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

«Μα, το λέει σοβαρά;» Δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι ο Αντώνης Σαμαράς απέρριψε την πρόσκληση της Ντόρας Μπακογιάννη για απευθείας διάλογο μεταξύ τους, με το επιχείρημα ότι η αντιπαράθεση δεν μπορεί να γίνεται τηλεοπτικό θέαμα. «Τα εν οίκω μη εν δήμω», με άλλα λόγια. Είναι απρεπές να δώσουν στους γείτονες τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τον οικογενειακό καβγά! Ο κόσμος, βλέπετε, είναι χαιρέκακος...

Αν σωστά ερμηνεύω τη σεμνοτυφία του Αντ. Σαμαρά, η στάση του βρίσκεται... σε απόλυτη αρμονία με αυτό που υπόσχεται, δηλαδή την επιστροφή της Ν.Δ. στις ρίζες της. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, η στάση αυτή είναι ασύμβατη με τη διαδικασία (καλή ή κακή) που επέλεξε η Ν.Δ. για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του κόμματος. Ποιος ο λόγος να επιτρέπεις και στον τελευταίο πολίτη να εγγραφεί μέλος του κόμματος (και μάλιστα την ημέρα της ψηφοφορίας!) και να μην επιτρέπεις στον ίδιο πολίτη να παρακολουθήσει μια ανοιχτή συζήτηση των διεκδικητών της ηγεσίας για ζητήματα πολιτικής και ιδεολογίας; (Θα είναι μήπως ακατάλληλη για ανηλίκους και μπορεί να τρομάξουν τα παιδιά;) Μια τέτοια διάκριση είναι αντιφατική όσο και η συμπεριφορά εκείνου του υπουργού που επικαλέσθηκε για τον εαυτό του τη διάκριση νομίμου και ηθικού, ενώ υποτίθεται ότι η κυβέρνησή του κήρυττε «σεμνότητα και ταπεινότητα».

Οσο ανεδαφικό θα ήταν αν μιλούσε κανείς σήμερα για τη Ν.Δ. των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, τόσο επιζήμια είναι η πρόταση της μικράς πλην τιμίας Ν.Δ. Επιζήμια, μάλιστα, όχι μόνον για τη Ν.Δ., αλλά για την πολιτική ζωή του τόπου. Βλέπουμε, λ.χ., την κυβέρνηση, με την ασφάλεια που νιώθει λόγω της ανυπαρξίας δεξιάς αντιπολίτευσης, να ακυρώνει την όποια προσπάθειά της να αγγίξει το δημοσιονομικό, παραχωρώντας προτεραιότητα στην αποτροπή της διαρροής ψηφοφόρων προς τα αριστερά. (Ενα «μπουουού» έκανε ο Χρ. Παπουτσής και ο εκσυγχρονισμός το έβαλε στα πόδια...) Είναι, λοιπόν, προς το συμφέρον της κοινωνίας να έχει μια Ν.Δ. κουλουριασμένη στη γωνιά της δεξιά και, από την άλλη, ένα ΠΑΣΟΚ που το κρατάει από το λουρί ο αριστερός λαϊκισμός; Ο ένας το νου του στο γαλάζιο κράτος, ο άλλος την προσοχή στο πράσινο κράτος και η κοινωνία στο μέσον; Προσωπικώς, πολύ αμφιβάλλω αν αυτές οι προτεραιότητες των δύο κομμάτων εξουσίας συμβάλλουν στην προσπάθεια της χώρας να αντιμετωπίσει την πολύπλευρη κρίση. Συνεπώς, το δίλημμα αν η ανασυγκρότηση της Ν.Δ. προηγείται της διεύρυνσης ή αντιστρόφως είναι άτοπο. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι υποχρεωμένο να κάνει και τα δύο σχεδόν ταυτοχρόνως. Γι’ αυτό, έχω την εντύπωση ότι το πρόβλημα που έχει μπροστά της η Ν.Δ. είναι πολύ πιο σύνθετο από τη λύση που προτείνει ο Αντ. Σαμαράς. Οπωσδήποτε, ο διάλογος μεταξύ των υποψηφίων θα βοηθούσε τη διευκρίνιση ορισμένων ζητημάτων. Είναι κρίμα που ο Αντ. Σαμαράς τον αρνείται...

Τρώγονται οι πέτρες;

«Δεν ψηφίσαμε Αλμούνια και Τρισέ για πρωθυπουργό», είπε ο Χρ. Παπουτσής στη Βουλή και η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα, ανακαλώντας την απόφασή της να παγώσει τους μισθούς του Δημοσίου. Δεν είναι η πρώτη φορά όπου ο λαϊκισμός των συντεχνιών του Δημοσίου μεταμφιέζεται σε εθνική υπερηφάνεια. Δυστυχώς, είναι μάλλον ο κανόνας. Μόλις πρόσφατα, ο Αντ. Σαμαράς διατράνωσε σε μία ομιλία του ότι «δεν θα γίνουμε νομαρχία της Ευρώπης». Στο ίδιο πνεύμα και η Πασιονάρια των βορείων προαστίων κυρία Λιάνα Κανέλλη διαλαλούσε, προ εβδομάδος, ότι «η Ελλάδα επτά φορές έχει πτωχεύσει, όποτε όμως έχασε ανθρώπους και εδάφη ποτέ δεν τα έχει πάρει πίσω».

Ορισμένοι ενδέχεται, πράγματι, να αδυνατούν να καταλάβουν την πραγματικότητα. Δεν εννοώ εκείνους που διατυπώνουν θέσεις παρόμοιες με τις παραπάνω, αλλά πολλούς από εκείνους που τις πιστεύουν. Οι πρώτοι επιλέγουν απλώς να προτάξουν ο καθένας το δικό του, πρόσκαιρο πολιτικό συμφέρον και να αγνοήσουν τη στυγνή πραγματικότητα ότι ο χρεοκοπημένος δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητος. Τουλάχιστον, όμως, ας έχουν το θάρρος να προετοιμάσουν την ελληνική κοινωνία για το κόστος της επιλογής να στρέψουμε την πλάτη στην πραγματικότητα! Μπορεί κι εγώ στο τέλος να συμφωνήσω με το σύνθημα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ «την Ελλάδα κι ας τρώγωμεν πέτρες». Ας δοκιμάσουμε, όμως, πρώτα να δούμε αν τρώγονται οι πέτρες...

Ζει τον μύθο του

Είτε δημοσίως είτε ιδιωτικώς, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος (ο λεγόμενος και Κόκκινος Ζάχος, λόγω των φιλολαϊκών πεποιθήσεών του και της λατρείας του για τη Μύκονο) παρουσιάζεται σχεδόν ως προφήτης της οικονομικής κρίσης. Θεωρεί ότι οι εξελίξεις δικαίωσαν τις προειδοποιήσεις του για την αυτορρύθμιση των αγορών και του αρέσει πια να αποδίδει στον εαυτό του τον ρομαντικό χαρακτηρισμό του «μοναχικού καβαλάρη». Να είναι η μοναξιά στη Β΄ Αθηνών, όπου η πλειονότης των συναδέλφων του Πάνου υποστηρίζει την Ντόρα; Να είναι ότι τον ρόλο του επεσκίασε η υπερπαραγωγή Δ. Λ. Αβραμόπουλου; Σε ό,τι και αν οφείλεται, είναι φανερό ότι ο Πάνος βουτάει μέσα στον μύθο του για παρηγοριά, όπως κάποιοι ευαίσθητοι νέοι κλονίζονται από μια ερωτική απογοήτευση και παίρνουν τον δρόμο των τεχνητών παραδείσων. Πάντως, η καταφυγή στον προσωπικό μύθο μπορεί να προσφέρει ανακούφιση, μακροπροθέσμως, ωστόσο, έχει σοβαρές επιπτώσεις: μπορεί να σε κάνει Πολύδωρα!..

Από δήμαρχος κλητήρας

Στο ματς (με την έννοια του τένις – μη θίγεστε...) για την προεδρία της Ν.Δ., ώς τώρα την κορυφαία κακία έχει εκφέρει η Ντόρα Μπακογιάννη. (Ποιος άλλος θα μπορούσε, άλλωστε;) «Αν θέλει», είπε αναπτύσσοντας την πρότασή της για διάλογο, «ας μετάσχει στον διάλογο και ο κύριος Αβραμόπουλος, η συνιστώσα». Ακούτε; Αποκαλεί «συνιστώσα» τη «φυσική ηγεσία» της παράταξης! Φοβάμαι ότι ο Δημήτρης πρέπει να έχει πολύ πληγωθεί...