Το μυστικό της αποστασίας, κατ' αρχήν της μητσοτακικής, με της οποίας τον άσχημο θρύλο γαλουχήθηκαν πολιτικά δύο γενιές, αποτελεί μυστικό ολοφάνερο, κρυμμένο ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, εξ ού και μας διαφεύγει - είναι δε το εξής: η αποστασία πιστώνεται μάλλον παρά χρεώνεται στον αποστάτη που, εν τέλει, καταλήγει να τιμηθεί από πάνω με την εύνοια του εκλογικού σώματος. ΓΕΓΟΝΟΣ αρκετά παράδοξο, εκ πρώτης όψεως, αν σκεφτεί κανείς την επιβάρυνση την οποία υποτίθεται ότι υπέστη η σταδιοδρομία και η φήμη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εξαιτίας εκείνου του διαβόητου ηθικού και πολιτικού ολισθήματος του παρελθόντος, που τον συνόδευε παντού σαν δυσοσμία αλλά που διόλου δεν τον εμπόδισε, χρόνια αργότερα, να γίνει αρχηγός της Ν.Δ. και πρωθυπουργός. Εδώ που τα λέμε, αν μια τέτοια απρέπεια προκαλούσε όντως δυσαρέσκεια αρκετή για... την καταστροφή της καριέρας ενός πολιτικού, όπως συνηθίσαμε να πιστεύουμε, πολύ δύσκολα εξηγείται η λαμπρή μακροημέρευση του παλιού μητσοτακικού στρατοπέδου και η πανηγυρική επιστροφή του ανδρός στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, αφού ηγήθηκε ΤΟΥ θνησιγενούς Κόμματος Νεοφιλελευθέρων, κινδυνεύοντας σχεδόν να μην εκλεγεί καν. ΠΑΡΟΜΟΙΩΣ με τον Αντώνη Σαμαρά και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, που ίδρυσαν δικά τους κόμματα αποστατώντας και οδηγούμενοι σε μεγαλοπρεπή αποτυχία, χωρίς αυτό να σημάνει διόλου την εξαφάνισή τους -απεναντίας, αυτό φάνηκε να τους δίνει ένα παράξενο αλλά απτό πλεονέκτημα: επανέκαμψαν με ανεβασμένες μετοχές περίπου σαν η αποστασία να ισοδυναμούσε με μια προαναγγελτική στρατηγική κατάκτηση, που αν μη τι άλλο εμπλούτιζε το βιογραφικό τους. ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ μοιάζει λοιπόν το συμπέρασμα ότι, στη συλλογική συνείδηση, η απόπειρα ανταρσίας στην οποία είχαν πρωταγωνιστήσει καταγράφηκε κρυφά σαν κάτι το θετικό, έστω κι αν η κοινή γνώμη, σε συμφωνία με τους κομματικούς μηχανισμούς και τον Τύπο, το καταδίκαζε. Μολονότι αυτό δεν συνέβη σε περιπτώσεις όπως εκείνη του Δημήτρη Τσοβόλα ή του Στέφανου Μάνου, είναι ηλίου φαεινότερο ότι, τουλάχιστον στο επίπεδο της μάχης για την αναρρίχηση στη νεοδημοκρατική ηγεσία, οι αποστασίες, λησμονημένες ή πρόσφατες, αλλά κατά κανόνα εφήμερες και ατυχείς, μετρούν υπέρ του αποστάτη, λες και συμβάλλουν στο να του αναγνωριστεί, σιωπηρά, η αρετή μιας ανεξάρτητης φωνής, κατά τα λοιπά απολύτως εξαρτημένης από τις τρομώδεις ισορροπίες των παρασκηνίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου