Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

»Ρε παιδια, ο μπαμπας λεει οτι παλια ημασταν πλουσιοι

Αλέξης Πολίτης http://www.aixmi.gr/index.php/mpampas-leei-hmastan-plousioi/





Ήμουν πρωτοετής φοιτητής ιατρικής, θυμάμαι, όταν ο υπερήλικας καθηγητής της ιστολογίας μας διηγήθηκε με περισσή ζωντάνια και γλαφυρότητα μια κωμικοτραγική ιστορία από τη ζωή του, προκειμένου να αντικρούσει τα επιχειρήματα και τη γκρίνια μας περί δυσνόητης και ...ογκώδους διδακτέας ύλης. Απευθυνόμενος σε όλη την αίθουσα και με φωνή εμφανώς αλλοιωμένη από συγκίνηση, είπε: «Πρέπει να αισθάνεστε πολύ τυχεροί, οι επιστήμονες της γενιάς σας, διότι με την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας, τα δεδομένα στην ιατρική ναι μεν είναι πολύ περισσότερα και καθημερινά ολοένα και προστίθενται καινούργια, αλλά στηρίζονται πλέον σε αδιαμφισβήτητα και γερά θεμέλια. Είναι πρωταρχικής σημασίας να πατάτε σε στέρεες βάσεις, διδασκόμενοι την επιστήμη σας. Τι να πούμε κι εμείς, που τελειόφοιτοι γιατροί το 1953, μας κάλεσαν στο αμφιθέατρο (σαν σε έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν) και μας ζήτησαν να διαγράψουμε μονοκοντυλιά όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή ξέραμε και είχαμε διδαχθεί, γιατί την προηγουμένη είχε ανακαλυφθεί το DNΑ;!!».
Ομολογώ ότι τα λεγόμενα του καθηγητή στιγμιαία με καθήλωσαν, με προβλημάτισαν. Ένα γεγονός, η αποκάλυψη της αλήθειας, ανέτρεψε βίαια τις σπουδές τους, τις κοσμοθεωρίες τους. Σαν το ρημάδι το ντόμινο, που έχοντας φτάσει στο προτελευταίο κομμάτι, μια αβλεψία στο γκρεμίζει ολόκληρο και σε επαναφέρει στο μηδέν. Ίσως και παρακάτω, καθότι η ψυχολογική φθορά που υπόκεισαι βλέποντας ξαφνικά το δημιούργημά σου να χάνεται, σε καθιστά ανήμπορο να τολμήσεις να το ξαναφτιάξεις. Μοιραία, όμως, η αφήγηση του προφέσορα ακολούθως μπήκε στο ντουλάπι με τις δεκάδες αντίστοιχες ιστορίες ανατροπών, που εγώ και η γενιά μου κατά καιρούς είχαμε ακούσει από τους πρεσβυτέρους. Άλλες μίλαγαν για την έλευση του ηλεκτρισμού στα σπιτικά τους, με την εικόνα του πατήματος ενός κουμπιού που αντικαθιστά μια για πάντα τις λάμπες πετρελαίου, να συμβολίζει εν γένει το τέλος μιας εποχής. Άλλες έκαναν λόγο για την επταετία, τον εμφύλιο ή τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την αιφνίδια λουμπενοποίηση μιας κοινωνίας, ενός έθνους, της ανθρωπότητας ολάκερης. Ιστορίες ανατροπής που φάνταζαν ωραίες, πλούσιες, πολυσχιδείς και πιασάρικες, με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ακουγόντουσαν τόσο μακρινές, ενίοτε σουρεαλιστικές, που για τα άτομα της ηλικίας μου πολλές φορές άγγιζαν τα όρια της μυθοπλασίας. Και κυρίως εμείς, η μετά-Πολυτεχνείου γενιά, δεν είχαμε ανάλογες δικές μας να διηγηθούμε.
Επί 30 συναπτά και πλέον έτη χτίσαμε τα πάντα σε ...ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩhttp://www.aixmi.gr/index.php/mpampas-leei-hmastan-plousioi/

Δεν υπάρχουν σχόλια: