Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

»Πηραμε τη ζωη μας...

Tου Αλεξη Παπαχελα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ακουγα τις προάλλες τα τραγούδια του Μίκη και σκεπτόμουν με πόσο ρομαντισμό, με τι πάθος ξεκινήσαμε ως κοινωνία να ξαναφτιάξουμε την ελληνική πολιτεία μετά την πτώση της χούντας το 1974. Ηταν μια στιγμή απελευθέρωσης απίστευτης ενέργειας και δύναμης. Κάτι πήγε, όμως, πολύ στραβά και σήμερα το πληρώνουμε ακριβά. Ποιος μπορούσε να... φαντασθεί ότι το «δημοκρατικό πανεπιστήμιο» θα εξελισσόταν σε ένα καταφύγιο συνδικαλιστών, λεκτόρων - δημοσίων υπαλλήλων και ό,τι πιο μέτριου έβγαλε η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου»; Μπορούσε κανείς να φαντασθεί ότι το άσυλο και η ψήφος των φοιτητών θα γίνονταν εργαλεία εκβιασμών και απειλών στα χέρια φοιτητοπατέρων και συμμοριών;
Ή μήπως σκέφθηκε κανείς πως το όραμα του σοσιαλισμού και του τρίτου δρόμου και δεν ξέρω τι άλλο θα εκφυλιζόταν σε ένα ιστορικό ΠΑΣΟΚ, όπου φυσικοί διάδοχοι και αντιπρόεδροι του Ανδρέα ήταν ο Μένιος Κουτσόγιωργας και ο Ακης Τσοχατζόπουλος; Κάτι πήγε πολύ στραβά... Οι πιο ριζοσπαστικές ιδέες έφεραν τα πιο άρρωστα φαινόμενα. Μασήσαμε, π. χ., για χρόνια την καραμέλα της αποκέντρωσης, η οποία στο τέλος άπλωσε σε όλες τις νομαρχίες και στους δήμους το φαινόμενο της διαφθοράς και έκανε το μπαξίσι μέσο αναδιανομής εισοδήματος. Καλές ιδέες, όπως το ΕΣΥ, διέλυσαν στο τέλος τα νοσοκομεία της χώρας γιατί κουμάντο έκαναν τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ. και οι συνδικαλιστές και, προφανώς, όχι κάποιος μάνατζερ.
Να μιλήσουμε για την Αριστερά; Κάποτε εκπροσωπούσε o,τι πιο δυναμικό και ανοιχτόμυαλο στη χώρα. Τώρα, το μεν ΚΚΕ είναι το τελευταίο πραγματικά σταλινικό κόμμα της εποχής μας, ο δε ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί την άρνηση και ό,τι πιο ακραίο βρεθεί στον δρόμο του. Οσο για τον συνδικαλισμό, που δοξάστηκε σ’ εκείνα τα χρόνια μετά το ...ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩhttp://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_13/03/2011_1294680

Δεν υπάρχουν σχόλια: